Life after FRIENDS - Matthew Perry

LIFE AFTER...

We take a look at the fate of the stars of the beloved sitcom after their FRIENDShip was over...

Ρίχνουμε μια ματιά στο τι συνέβη στα αστέρια της σειράς 'Φιλαράκια' μετά το τέλος της πετυχημένης σειράς...

MATTHEW PERRY

So, exactly what has Matthew Perry been up to since 2004 when the last episode of Friends aired?

Chandler Bing is a beloved character from the very popular series, but has anything as exciting as Mr. Bing come since Friends ended from Mr.Perry? That's what we're here for! We will tell you!

Not a great deal of activity let's say... compared to the rest of them (whose artistic output will be dealt with very very soon).

In 2006 there was an interesting movie called 'The Ron Clark story' where Perry stars as Ron Clark, a teacher trying his best to educate a challenging kids class in Harlem. This was based on a true story and it's worth viewing I have to say. And Perry is good in it. Although a bit of Chandler comes out now and again, but I guess that's just the part of the real Perry that seeped through Chandler and made him what we know and love. So no problem there for me. I have the impression that this movie was made for TV, but I guess that doesn't change the satisfaction you may gain (or not) from watching it.

Then in 2007 came 'Numb', a very good movie, where Perry stars as a movie writer who suffers from 'depersonalisation', which makes him completely lose touch with reality and the way he experiences the world. This condition gives him a lot of trouble in his relationship with an exciting lady as he tries to find a cure to his condition with the aid of doctor after doctor or accept it and get on with whatever life he experience. Perry gives a very good performance, so this is highly recommended!

His next move came in the form of a TV series. 'Studio 60 in the Sunset Strip' looked good in principle, a behind-the-scenes of a comedy show with the writers coming up with next week's sketch, politics of what to criticise and how and promising to walk the line between funny and serious, it was something to look forward to when I watched the trailer.

Well, reality was a lot different.... There was absolutely nothing funny about the series, the serious parts you couldn't care less about and generally going through a whole episode without thinking of giving at least 5 times was impossible. I managed to watch 4 or 5 episodes (for which I want to be pronounced a hero, thank you very much!). No wonder that although there was a whole 22 episodes to go through, nobody really cared in the end and the show was cancelled. And I have to say 'THANK GOD!' Perry didn't make any difference in this, it was that bad. Bad script, characters that nobody could identify with - I think - and generally a waste of TV space.

In 2008 came another movie: 'Birds of America', where Perry plays a teacher (yes, again!) struggling with his professional and personal life. And along one day come his dysfunctional brother and sister for a short stay at the old family home where Perry lives now. The movie is actually good, it gives this nice message that says 'we're family after all and we have to stick together through thick and thin' which is a good message of course. I liked the movie and Perry is good in it. Nice one, Matthew!

This year's '17 again' I didn't watch (can't stand Zac Efron or anything related to High School Musical and its irritating products) but I think Perry was playing the character that gets to be 17 again and turns into Efron. Can't be interesting, let's face it. I'm sure he did it for the money.

Overall I believe artistically Perry really tried some nice moves with his movies, but failed to recreate the hype of his career during Friends. Well, it was a tough act to follow, so can't blame him. But at least I saw some really nice performances from him and I think he should be proud of himself. That's what I say!

If you want to see trailers of all the movies and series mentioned above, they are all at the bottom of the article.

Τι συνέβη λοιπόν στον Matthew Perry από το 2004 όταν είδαμε το τελευταίο επεισόδιο των 'Friends';

Όλοι αγαπήσαμε τις ατάκες του Chandler Bing στα Φιλαράκια, αλλά τι το εντυπωσιακό έχει καταφέρει ο πάλαι ποτέ Mr. Bing από τότε; Αυτό ακριβώς θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε εδώ! Θα τα μάθετε όλα από εδώ!

Οι καλλιτεχνικές δραστηριότητές του δεν είναι τόσο εντυπωσιακές σε αριθμό τουλάχιστον, αν συγκριθούν με αυτές των υπόλοιπων μελών του καστ των Friends (των οποίων η σειρά θα έρθει πολύ σύντομα μετά τον κ.Perry).

Το 2006 πρωταγωνίστησε στην ενδιαφέρουσα ταινία 'The Ron Clark story', όπου έπαιξε τον Ron Clark, έναν δάσκαλο που κάνει τα πάντα για να κρατήσει στο δρόμο της εκπαίδευσης κάποια 'ανεξάρτητα πνεύματα' σ'ενα σχολείο στο Harlem. Πρόκειται για μια πραγματική ιστορία και η ερμηνεία του Perry είναι πολύ καλή. Η ταινία έγινε για την τηλεόραση, αλλά αυτό δεν έχει σημασία βεβαίως.

Το 2007 ήρθε το 'Numb', άλλη μια καλή ταινία όπου ο Perry παίζει έναν σεναριογράφο του σινεμά που υποφέρει από μια σπάνια ψυχολογική πάθηση που τον κάνει να χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Η κατάστασή του αυτή του προκαλεί μεγάλες δυσκολίες στη σχέση του με τη γυναίκα που ο ίδιος αποκαλεί 'γυναίκα της ζωής του' καθώς πηγαίνει από γιατρό σε γιατρό προσπαθώντας να βρει θεραπεία ή τουλάχιστον προσπαθώντας να αποδεχτεί την κατάστασή του και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως μπορεί εν τέλει να τη ζήσει. Άλλη μια καλή ερμηνεία από τον Perry και την ταινία προσωπικά την προτείνω!

Η επόμενη κίνηση ήταν μια τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο 'Studio 60 in the Sunset Strip' που έχει να κάνει με τα παρασκήνια ενός κωμικού show στην αμερικάνικη τηλεόραση. Βλέποντας το τρέιλερ η σειρά φαινόταν πολλά υποσχόμενη, αλλά ήταν μια τεράστια απογοήτευση. Δεν υπήρχε ούτε μισός χαρακτήρας που να θες να δεις εκεί μέσα, κακό παίξιμο από όλους, ιστορίες και ερμηνείες τραβηγμένες απ'τα μαλλιά και πολύ κακό για το τίποτα. Ο Perry δεν έφερε τίποτα το διαφορετικό ή κάτι που να άξιζε να δεις στη σειρά αυτή και γενικά ήταν ένα χάλι και μισό.

Είναι παράξενο το ότι έφτιαξαν 22 επεισόδια, αλλά στο τέλος τα παράτησαν. Κι εγώ το μόνο που μπορώ να πω είναι: ΕΥΤΥΧΩΣ!

Το 2008 πρωταγωνιστεί στην ταινία 'Birds of America', όπου (ξανα)παίζει έναν δάσκαλο που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις δυσκολίες στην επαγγελματική και οικογενειακή του ζωή. Μια ωραία πρωΐα φορτώνεται τον παράξενο αδερφό του και την παράξενη αδερφή του που έρχονται να μείνουν στο πατρικό τους, όπου μένει ο Perry με τη γυναίκα του πλέον. Η ταινία βγάζει ωραίο μήνυμα για την οικογένεια κια το γεγονός ότι όπου και να πας, ό,τι και να γίνει, κουβαλάς μέσα σου την οικογένειά σου και εν τέλει, ποιον άλλο μπορείς να εμπιστευτείς; Και επίσης μου άρεσε και η ερμηνεία του Perry!

Φέτος ο Matthew Perry έπαιξε στην ταινία '17 again', την οποία δεν είδα, γιατί έχω αλλεργία σε οτιδήποτε έχει να κάνει με το High School Musical και στην ταινία αυτή παίζει ο ενοχλητικός Zac Efron. Ο Perry παίζει τον χαρακτήρα που γίνεται και πάλι 17 και μεταμορφώνεται στον Efron. Τίποτα το ενδιαφέρον, τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί. Κι είναι ηλίου φαεινότερο ότι τό'κανε για τα λεφτά.

Είδα λοιπόν ότι καλλιτεχνικά ο Perry πραγματικά έδωσε κάποιες πολύ καλές στιγμές μετά το τέλος των 'Friends' και μπράβο του βασικά από μένα! Μπορεί η καριέρα του να μην είναι στο ίδιο επίπεδο πλέον με την εποχή που έπαιζε το Friends, αλλά σίγουρα μπορεί να είναι υπερήφανος για τις επιλογές του... κατά 75% τουλάχιστον χαχαα!

Ακολουθούν τρέιλερ από τις σειρές και ταινίες που ανέφερα παραπάνω για τα μάτια σας μόνο!

The Ron Clark story

Numb

Studio 60 on the Sunset Strip

Birds of America

17 again

Cinema² - Departures/Okuribito

This movie won the Best Foreign Film Oscar in the 2009 awards and comes far away Japan. It tells the story of Daigo, an ambitious cellist who is suddenly left unemployed and forced to re-think his life. The change brings him and his wife back to his hometown, back to the house where he grew up with his mother after his father left them. Daigo has lost his mother and being away from the country when she died, he never had the chance to say goodbye to her and be at her funeral. In his hometown Daigo finds a new job, only an odd one: taking care of the dead in funerals.

You don't know exactly what to expect reading about the theme of the film, or at least I didn't. But the journey that this movie can take you is absolutely worth it.

There are lots of interesting points in the movie, which make it an interesting experience: the care with which Daigo and his boss prepare the dead for their funeral, the expression of grief from the relatives, the story of the departure of Daigo's father and the relationship between Daigo and his wife Mika.

Masahiro Motoki is amazing as Daigo, with great moments of expressing frustration and pain, getting used to his job, learning to appreciate its importance and fighting for the right to continue doing although the world around him shows him their clear disapproval of his line of work.

Also great is Tsutomu Yamazaki as his boss, with his austere front and the knowledge he imparts to Daigo. A fatherly figure for a man whose life missed the presence of a father.

I have to mention the beautiful direction, cinematography and music, full of the sound of... yes, you guessed it, cello!

But personally the real touch this movie left me was after it ended. The thoughts it leaves you with relating to the meaning of life, the certainty of death and the different ways people relate to the reality of their life and its facts. This does not happen often I think and this is a film that will stay with me forever.

Η ταινία αυτή κέρδισε το Oscar Ξενόγλωσσης ταινίας στα φετινά Oscar, έρχεται από την Ιαπωνία και έχει να κάνει με τον Daigo, έναν τσελίστα που μένει χωρίς δουλειά από τη μια στιγμή στην άλλη όταν η ορχήστρα με την οποία παίζει διαλύεται και αναγκάζεται να πάρει τη γυναίκα του και να επιστρέψει στην πόλη που μεγάλωσε, να ζήσει και πάλι στο άδειο πλέον πατρικό του, μετά το θάνατο της μητέρας του. Ο Daigo δε μένει άνεργος για πολύ, αλλά βρίσκει μια σχετικά ανορθόδοξη δουλειά που δε βρίσκει πολλούς από τον περίγυρό του σύμφωνους: προετοιμάζοντας τους νεκρούς για ταφή σε ένα γραφείο κηδειών.

Η ερμηνεία του Masahiro Motoki ως Daigo είναι το δυνατό σημείο της ταινίας, η ταινία άλλωστε βασίζεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει από τη στιγμή που αποφασίζει να δεχτεί την παράξενη δουλειά και σιγά σιγά να κατανοήσει τη βαρύτητα και σημαντικότητα της δουλειάς του για τις οικογένειες των νεκρών και εν τέλει και για τους ίδιους τους νεκρούς και το δικαίωμα να ταφεί κανείς με την αξιοπρέπεια που του αξίζει και αρμόζει.

Επιβλητική είναι επίσης η παρουσία του Tsutomu Yamazaki ως αφεντικό του Daigo με την αυστηρή του εξωτερική όψη και όλη τη γνώση που μεταδίδει στον Daigo μέσα από την επαγγελματική τους σχέση. Στον Daigo που η παρουσία του πατέρα είναι κάτι που δεν ένιωσε όσο θα ήθελε από τότε που ο πατέρας του εγκατέλειψε τον ίδιο και τη μητέρα του.

Πρέπει να αναφέρω την όμορφη σκηνοθεσία και φωτογραφία της ταινίας, καθώς και την μουσική της επένδυση με το τσέλο να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αυτό όμως που προσωπικά μέτρησε περισσότερο στην ταινία είναι όλες οι σκέψεις που μου δημιούργησε αφού είχε τελειώσει, οι σκέψεις σχετικά με τη ζωή, το νόημά της, τη βεβαιότητα του θανάτου και τους διαφορετικούς τρόπους που ο καθένας από μας κατανοεί και βιώνει την πραγματικότητα της ζωής και των πραγμάτων που θεωρούμε δεδομένα. Κάτι τέτοιο δε συμβαίνει πάντα με πολλές ταινίες, αλλά το ένιωσα με την ταινία αυτή και πιστεύω ότι όλες οι εικόνες και τα συναισθήματα που μου δημιούργησε θα τα κρατήσω για πάντα.

Book² - Public Enemies by Bryan Burrough

Caught in all the publicity surrounding the release of the film 'Public Enemies' starring Johhny Depp, Christian Bale and Marion Cottilard I got excited wanting to watch the film. I didn't quite manage it, but opportunity came and the Telegraph was giving the book for free, so I grasped it and started reading the book hoping to be able to watch the movie once I had finished it.

Well, my plan didn't quite work out, as I finished the book just yesterday and the movie is not showing in any of the UK's cinemas for some months now, but anyhow I managed to finish this mammoth of a book.

Written by Bryan Burrough, this is the book on which the movie was based although the movie only had John Dillinger's story, whilst the book takes you through the whole story of the formation of the now world famous FBI (or Federal Bureau of Investigation for whoever never quite knew what the acronym stood for) and its 'War on Crime' back in the 30's.

So, you have the aforementioned Public Enemy No.1 John Dillinger robbing banks and getting away with it, but alongside his story you get the stories of all the other public enemies of the USA in the 30's like Bonnie & Clyde, Pretty Boy Floyd, Machine Gun Kelly, the Barker gang, Alvin Karpis and others that I may be forgetting right now, as the book is full of names and stories of criminals robbing, kidnapping, killing and running for their lives until the FBI catches up with them and takes them down.

Enough with the summary though and let me tell you exactly what I thought of the book. It has 2 sides to it I decided, as you learn about the infamous era of all these criminals that caused chaos to the US of A in the 30's, but you also learn about how the FBI actually started, all its blunders and absolutely ridiculous and badly prepared operations to catch the criminals I mentioned before and all this through the exhaustive details into which Burrough takes you in this book.

I have to praise his efforts putting together this book, as we're talking about going through loads and loads of FBI records and everything you'll read in the book is actually real! Sometimes you feel like the book goes on forever (hence I went about reading it with a drugged turtle's pace) but you have to appreciate the lengths and breadths the author went to to find out about all those (sometimes unnecessary) details you read about.

All in all, I think it's worth the effort to read this book, it was definitely worth the time I spent reading it and now I'm ready to watch the movie!

Now, if you're patient, that's a John Dillinger documentary I found on YouTube, so feel free to watch it and get just that tiny bit wiser/clued-up about those Public Enemies.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία 'Public Enemies' (Δημόσιος Κίνδυνος) με τους Johnny Depp, Christian Bale και Marion Cottilard. Για καλή μου τύχη μια αγγλική εφημερίδα έδινε το βιβλίο δωρεάν, οπότε αποφάσισα να το διαβάσω ελπίζοντας να δω την ταινία αφού τελειώσω το βιβλίο. Το σχέδιό μου δε δούλεψε ακριβώς, μια που το βιβλίο το τέλειωσα μόλςι χθες, αλλά νιώθω ευχαριστημένος που κατάφερα και τέλειωσα αυτό το βιβλίο/μαραθώνιο.

Συγγραφεύς του ο Βryan Burrough, και το βιβλίο μιλά για την ιστορία του John Dillinger, του Νο.1 Δημόσιου Κινδύνου στις ΗΠΑ τη μαύρη περίοδο της δεκαετίας του '30. Επίσης το βιβλίο μας εξιστορεί τις δοκιμασίες που πέρασε το πλέον πασίγνωστο FBI στο ξεκίνημά του, τις βλακώδεις και αποτυχημένες προσπάθειές του να στήσει ενέδρες, να καταδιώξει κακοποιούς ή την ανικανότητα να χειριστούν οι πράκτορές του όπλα. Κι όλα αυτά στη μέση του 'Πολέμου κατά του Εγκλήματος' που κύρηξε το FBI στη δεκαετία του '30.

Εκτός από τον John Dillinger, το βιβλίο μιλά για τις ιστορίες των: Bonnie & Clyde, Pretty Boy Floyd, Machine Gun Kelly, της συμμορίας Barker και του Alvin Karpis καθώς και άλλων των οποίων τα ονόματα αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν (και πιστέψτε με, είναι πολλοί) και πολλές ιστορίες για ληστείες, απαγωγές, θανάτους, καταδιώξεις και επιτυχημένες και αποτυχημένες προσπάθειες του FBI να βάλει ένα τέλος στη δράση όλων αυτών των εγκληματιών.

Το αξιοθαύμαστο για το οποίο πραγματικά παραδέχομαι τον συγγραφέα του βιβλίου είναι τα μήκη και τα πλάτη στα οποία πήγε για την έρευνα σε αυτό το βιβλίο, καθώς έβαλε λεπτομέρειες τις οποίες βρήκε μέσα σε ανεξάντλητα αρχεία του FBI και του Τύπου της εποχής. Μπορεί κάποιες φορές να βαρέθηκα τη ζωή μου διαβάζοντας για το τι φορούσε ο τάδε ή ο δείνα ληστής πριν ληστέψει την τάδε τράπεζα, αλλά δεν έχω παρά να βγάλω το καπέλο στον Burrough για την τρομερή του προσπάθεια να συμπεριλάβει όλες αυτές τις λεπτομέρειες στο βιβλίο του.

Σε τελική ανάλυση μιλάμε για ένα βιβλίο που εν τέλει μου άρεσε και άξιζε τον κόπο και το χρόνο που διέθεσα να το διαβάσω. Δεν ξέρω αν έχει βγει στα ελληνικά, αλλά αν το βρείτε, διαβάστε το. Αν πάλι δεν υπάρχει στα ελληνικά, μπορώ να το δανείσω σε όποιον το θέλει και να το διαβάσει στα αγγλικά :huhu.

Ακόμη θέλω να δω την ταινία, οπότε ελπίζω να αξιωθώ να τη δω σύντομα (μάλλον σε DVD πλέον).

Παραπάνω παρέθεσα ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με τη δράση του John Dillinger που βρήκα στο YouTube, οπότε αν ενδιαφέρεστε, ρίξτε του μια ματιά.

P² - the new era/η νέα εποχή!

Welcome to the new era of P² Online Blogazine!

The blogazine will from now on feature articles in both Greek and English, to attract a more diverse audience.

Ρ² aims for a place in your Favourites list, to show you how things are in the power of 2!

Η νέα εποχή του Ρ² αρχίζει!

Το blogazine θα έχει από εδώ και στο εξής άρθρα τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά!

Με πιο συχνές δημοσιεύσεις και θέματα που ελπίζουμε να ενδιαφέρουν ένα ευρύτερο κοινό, το Ρ² στοχεύει να μπει στην λίστα των favourites sites σας!

Διαβάστε τα όλα στη δύναμη του 2!

FitneZZ

4 μήνες σχεδόν πάνε από τότε που άρχισα την FitneZZ πορεία μου.
13 κιλά σχεδόν έχασα και μου μένει άλλο 1 μέχρι να φτάσω στο πολυπόθητο ιδανικό βάρος. Το θέμα βέβαια δεν είναι να το φτάσω, αλλά να μείνω εκεί.
Για 3 εβδομάδες αφού επέστρεψα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα, δεν είχα χρόνο και διάθεση να κάνω το τρέξιμό μου όπως το έκανα πριν και έτσι ξεσυνήθισα.
Δεν έβαλα κιλά στην περίοδο αυτή των 3 εβδομάδων, απλά ανεβοκατέβαινα 1 κιλό κάτω, 1 κιλό πάνω στο βάρος που είχα φτάσει, οπότε θεωρώ ότι τουλάχιστον εκεί μπορώ να το σταθεροποιήσω.

Όμως τα τελευταία 3 κιλά που με χώριζαν (και τώρα το 1 που με χωρίζει) είναι τα πιο ζόρικα, μια που είμαι τόσο κοντά και πρέπει να δώσω άλλη μια ώθηση και να το πιστέψω ότι μπορώ να τα χάσω και να μην ξανακυλήσω στο δρόμο των αλόγιστων και άχρηστων θερμίδων και των άχρηστων και περιττών κιλών. Τα τελευταία είναι και τα πιο δύσκολα και το ίδιο περνάει και η γυναίκα μου, που αφού έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης, προσπαθεί να φτάσει στο βάρος που είχε όταν την γνώρισα πριν 7,5 χρόνια και είναι κι εκείνη 2 κιλά μακριά από το στόχο της, αλλά αυτά τα 2 κιλά είναι τα δυσκολότερα...

Αλλά θα χαθούν... δεν είναι στο χέρι τους εννοείται, γιατί δεν έχουν χέρια.
Στο χέρι το δικό μας είναι, στο χέρι που ανοίγει το ψυγείο, στο χέρι που φέρνει το κουτάλι στο στόμα, στο χέρι που δένει τα κορδόνια, ανοίγει την πόρτα και σε σπρώχνει για τρέξιμο. Και στα πόδια, στα πόδια που τρέχουν, στα πόδια που ανεβαίνουν στη ζυγαριά και στα πόδια που θα σε πάνε στα μαγαζιά να δοκιμάσεις ρούχα 2 νούμερα μικρότερα.

Με αυτές τις σκέψεις ξανάρχισα το τρέξιμό μου και παρόλο που το σώμα μου γκρινιάζει γιατί ξεσυνήθισε και πονάνε οι μυς, δεν έχει σημασία, εγώ συνεχίζω. Ο – επιτρεπτού ορίου – πόνος είναι γλυκός γιατί σημαίνει ότι προσπαθείς και εννοείται ότι λίγο-λίγο φεύγει και η άσκηση γίνεται πιο εύκολα και ανώδυνα. Όλα πρέπει να τα βλέπω σαν ενθάρρυνση και όχι σαν αποθάρρυνση του να κάνω κάτι καλό για μένα.

Και μέχρι εδώ που έφτασα νιώθω περήφανος, για να πω την αλήθεια και γι’αυτό θα συνεχίσω γιατί έχω ακόμη δρόμο (όχι πολύ) για να φτάσω στο στόχο μου. Το Νοέμβριο που θα πάω στη Βραζιλία για τη βάφτιση του γιου μου θέλω να είμαι super sexy γκόμενος χαχα! Και ομολογώ πως αυτός είναι και ο στόχος μου χαχα!

Κάτι πολύ χρήσιμο που βρήκα στο δρόμο που από κάποιον γνωστό μου διατροφολόγο (τον Oracle του P4M για όσους τον ξέρουν) είναι η ιστοσελίδα που δημιούργησε με πολύ χρήσιμες συμβουλές διατροφής. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

http://www.ikerimis.com/

FitneZZ story - Άκης

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν….. Να μαι και γω… :huhu . Ωραία στήλη κύριε ΖΖ… Το θέμα της μας απασχολεί όλους….

Να πω και εγώ, την δική μου, μικρή-μεγάλη ιστορία… :huhu .

Εγώ μικρούλης ήμουν ζωηρούλης. :huhu περα δώθε όλη τη μέρα… το πολύ το παιχνίδι όμως φέρνει και πείνα… Έτρωγα, ήμουν φαγανό αλλά δεν με έλεγες χοντρό παιδάκι… huhu Σαν παιδάκι είχα και εγώ τα μαγουλάκια μου και τα μπουτάκια μου, αλλά δεν με έλεγες χοντρούλικο… απλά παχουλούτσικο αλλά αυτό το γλυκό με τα μαγουλάκια… huhu

Τέσπα από Γυμνάσιο όμως είχα αρχίσει να φουσκώνω λιγάκι, αλλά είχα γενικά σκαμπανεβάσματα στη ζυγαριά… μέχρι και την Τρίτη Λυκείου δηλαδή, μια ήμουν παχουλός μια χοντρούτσικος lol . Αδύνατος δεν ήμουν ποτέ…. Τέσπα, βαριέμαι να πολυλογώ κιόλας, έφτασε το πρώτο έτος στη σχολή… :cry: από εκεί και μετά ήρθε ο κατήφορος… ο κατήφορος του Άκη… γιατί στη ζυγαριά ήρθε ο ανήφορος… :nerd: :cry:
Για να μην την κάνω ζαρτιέρα την ιστορία από το τράβηγμα, να πω πως ήρθε το καλοκαίρι του 2006 και με βρίσκει να ζυγίζω 142 κιλά. :lima: έχω την εντύπωση πως οι ελέφαντες γεννιούνται τα μισά :vent
Να πω πώς είμαι 1.96 ύψος, οπότε φανταστείτε… Σαν τοίχος ήμουν…. Και τι τοίχος…. :huhu Στο Βερολίνο πιο εύκολα το έριξαν :huhu

Τέλος πάντων, είπα δεν πάει άλλο… Έτσι στις 28/08/06 ξεκίνησα δίαιτα…. Έτρωγα πρωί βράδυ κόρν φλέικς και μεσημέρι μια κανονική μερίδα από το φαγητό που είχα… Αλλά καθόλου τηγανητά… Και γλυκό 3 φορές τη βδομάδα… Αυτή την διατροφή την συνεχίζω μέχρι και σήμερα… :lima:
Έχω να φάω έστω και μια τηγανιτή πατάτα 3 ολόκληρη χρόνια…. Και δεν μου λείπει…

Μέχρι τα Χριστούγεννα του 2006, δηλαδή 4 μήνες διατροφής είχα χάσει 20-25 κιλά αν θυμάμαι καλά… Μετά ο ρυθμός έπεσε αλλά όχι η όρεξη μου και η διάθεση μου για την μεγάλη αυτήν αλλαγή…. Γυμναστική δεν μπορώ να πω ότι έκανα ιδιαίτερα…. Έχω κάνα χρόνο που το ξεκίνησα εντατικά…
Ο Απολογισμός?....

Σήμερα… Είμαι ακόμα 1.96 :huhu ζυγίζω 81-82 κιλά, έχει αλλάξει όλη μου η ζωή , περνάω τέλεια, δημιουργώ χαμό όπου και αν πάω, έχω τρομερό σουξέ (σαν την Γαρμπη το 2000 :huhu ) και γενικά νιώθω υπέροχα με μένα… Πέρα από την πλάκα δεν με νοιάζει τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα, εγώ νιώθω υπέροχα με αυτό που είμαι…. Μπορεί να λέτε τι ψωνάρα θεε μου κτλ κτλ, αλλά να σας πω? ΧΕΣΤΗΚΑ…. Εγώ κουράστηκα, κόπιασα , πέρασα δύσκολα για να φτάσω εδώ που έφτασα και καλά κάνω και είμαι. Πέρασα άσχημα όλο το διάστημα που ήμουν μπουλούκος, και τώρα θα το χαρώ όσο πάει… Μια ζωή την έχουμε….

Συνεχίζω να προσέχω την διατροφή μου, την χαλάω μια φορά στις 15 για να ενεργοποιώ και τον μεταβολισμό μου huhu , γυμνάζομαι τακτικότατα (5 φορές τη βδομάδα)…… Μόνο με προσπάθεια και με υπομονή και αν το πάρεις πραγματικά απόφαση μπορείς να φτάσεις σε τέτοια αποτελέσματα….. Και εγώ ήμουν δυνατός και τα κατάφερα. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα μπορούσα πότε εγώ να θεωρούμε αδύνατος…. Σήμερα…. 60 κιλά κάτω μπορώ να θεωρούμε φυσιολογικός και μ’ αρέσω όπως είμαι.

Χαίρομαι που αρέσω και μ’ αρέσει… Και πιστεύω ότι σε όλους αρέσει αυτό.. Οπότε δεν πιστεύω μια μερίδα πατάτες τηγανητές μια πίτσα και ένα ταψί γαλακτομπούρεκο να αξίζουν περισσότερο από το να είσαι hawt and stylish :lol
Παιδιά, όσοι θέλετε να αδυνατίσετε, αν το πήρατε πραγματικά απόφαση θα τα καταφέρετε.. Όλα στο μυαλό μας είναι. ΟΛΑ. Αν τα βρεις με σένα τότε όλα θα είναι εύκολα. Όποιος θέλει κάτι να με ρωτήσει ξέρετε πώς να με βρείτε… Επειδή ήμουν και από τις δυο πλευρές μπορώ να βοηθήσω….

Από διατροφή σας είπα… Από γυμναστική κάνω 20 λεπτά αερόβια (γρήγορο περπάτημα στο διάδρομο) και μετά γυμνάζω ξεχωριστά μια μια τις μυικές μου ομάδες… Κλασσικά πράγματα όχι κάτι το ιδιαίτερο….

Ζω πραγματικά τώρα και δεν θα το άλλαζα ποτέ και για τίποτα. Και αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε το fan club μου… :lima:

Όποιος θέλει υπογεγραμμένη φωτό ας στείλει pm. :lima:

Κάνω και γυμνά. Ευχαριστώ. lol

Play²

Play - SAKIS THE KOZAK!!

Make games | Share | Play free online games | User Generated Games @ Pictogame

Play - ΑΛΑΝΙΑΡΑ ΕΦΗ!!

Make a game | Alaniara Efi! | Free games | Pictogame

Αποστολή Ρ² - Anastacia

by Roudi


Ναι Ναι, εκπλήρωσα ο άμοιρος ο φαν το όνειρο μου. Πέμπτη 25/06/09 Λονδίνο, Hammersmith Apollo! Ώρα έναρξης 8.

Αφού πρώτα κάναμε μια βόλτα στο Hyde Park, στο Buckingham Palace αλλά και μια στάση στο Picadilly ξεκινήσαμε για την συναυλία κατά τις 6,30. Αφού αλλάξαμε 2 μετρό μέχρι να καταλήξουμε στο σωστό. 7 η ώρα είχαμε φτάσει!



Αρκετός κόσμος έξω, ενώ με το που φτάσαμε μας πλησίασε ένας για να μας πουλήσει το εισιτήριο του. Μπαίνουμε μέσα και παθαίνω σοκ! Δεν είχα δεκάρα πάνω μου και μπροστά μου ήταν ένα περίπτερο με μπλούζες και αφίσες της anastacia αλλά και ειδικό πρόγραμμα της συναυλίας..! Αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Το δεύτερο ήρθε αμέσως μόλις μπήκα στο χώρο της συναυλίας, ο οποίος ήταν σχεδόν άδειος! Το ξεπερνάω και αυτό. Βρίσκουμε τις θέσεις μας οι οποίες αν και ήταν μακριά βλέπαμε άνετα!

Το Hammersmith Apollo είναι ένας χώρος χωρητικότητας 8.000 ατόμων περίπου. Κάτω όπου βρισκόμουν εγώ ήταν τα καθίσματα και όλος ο εξώστης (ο οποίος ευτυχώς γέμισε από νωρίς) ήταν για τους όρθιους. Με το που πάει 8 η ώρα και ενώ τα μισά καθίσματα ήταν άδεια κλείνουν τα φώτα και αρχίζουν να ακούγονται φωνές! Στη σκηνή βγαίνει ένας νεαρός τραγουδιστής (Steve Appleton) ο οποίος ανέλαβε να προθερμάνει το κοινό για μισή ώρα περίπου. Με το που τελειώνει και ενώ ήμουν έτοιμος να δω τη θεά ανοίγουν και πάλι τα φώτα και αρχίζουν να ετοιμάζουν τη σκηνή. Μέχρι τις 9 η ώρα είχε γεμίσει ο χώρος (¨Άγγλοι¨ στο ραντεβού τους.)

Μετά από λίγο τα φώτα σβήνουν και και αρχίζει να παίζει το βίντεο της έναρξης. Εν τω μεταξύ κάνω σήμα στο φίλο μου να αρχίσει να μαγνητοσκοπεί με τη κάμερα του. Δεν πρόλαβε να την σηκώσει και μία υπάλληλος είχε πεταχτεί μπροστά του και του λέει με υφάκι «You're coming with me right now» Ε με λίγα λόγια του πήρε τη μπαταρία μέχρι το τέλος της συναυλίας. Και συνεχίζουμε με μία αρκετά έξυπνη έναρξη!





Η απόλυτη φωνή καλύτερη και από το cd ναι αυτή είναι η anastacia! Είπε πολλές από τις παλιότερες επιτυχίες της όπως το pieces of a dream, one day in your life, sick and tired, left outside alone (remix) και πολλά από τα καινούρια όπως τα I can feel you, same song και heavy rotation. Πολλά από τα τραγούδια ήταν με τη συνοδεία χορευτών, ενώ τα περισσότερα συνοδευόταν και από ειδικά καλογυρισμένα βίντεο, κάποια από τα οποία ήταν “interactive”.



Ακόμα οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα από τον κόσμο που σηκώθηκε από το πρώτο λεπτό και δεν σταμάτησε να χορεύει και φωνάζει. Μόνο στις μπαλάντες ξεκουράζονταν λίγο! Η συναυλία κράτησε 2 ώρες με την anastacia να βγαίνει 3 φορές στη σκηνή. Εκτός από τη φωνή έδωσε το καλύτερο εαυτό της και με διάφορα σκερτσάκια κάποια από τα οποία ήταν και με τη συμμετοχή του κόσμου.
Η βραδιά έληξε και όλοι έμειναν ευχαριστημένοι. Μια τραγουδίστρια που σίγουρα αξίζει να πληρώσεις για να την ακούσεις να τραγουδάει ζωντανά!

Συν Ένα

Πάει καιρός που δε σας βασάνισα με τις φιλοσοφικές μου αναζητήσεις στο δρόμο της πατρότητας, οπότε επέστρεψα με νέο φορτίο στις πατρικές μου πλάτες για να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και συναισθήματα γεννημένα από την παρουσία του γιόκα μου στη ζωή μου.

8 μήνες πέρασαν από τη γέννησή του και ο μικρός μεγαλώνει, παραμένοντας όμως μικρός, ευαίσθητος, παιχνιδιάρης, ζωηρός, θορυβώδης, και κάνοντας αισθητή την παρουσία του στη ζωή μου κάθε στιγμή που είμαι και δεν είμαι δίπλα του.

Κάθε περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου είναι διαφορετική, αλλά όταν μιλάμε για τα μωρά οι αλλαγές είναι ραγδαίες κάποιες φορές από τη μια μέρα στην άλλη. Ο γιος μου λοιπόν πλέον δε βάζει γλώσσα μέσα, φωνάζει, λέει λέξεις (εντάξει, όχι λέξεις, αλλά επαναλαμβανόμενες συλλαβές) και γενικά δεν έχει ησυχία (κάποιες φορές ακόμη κι όταν κοιμάται).

Με τις λέξεις, αρχίσαμε από ένα επαναλαμβανόμενο ‘μπα μπα μπα μπα μπα’ που επ’ουδενί δε σήμαινε ‘μπαμπά’, μετά προχωρήσαμε σε ένα επαναλαμβανόμενο ‘μα μα μα μα μα’ και ‘λα λα λα λα λα’. Καταλάβαμε μετά από λίγο καιρό ότι δεν καλούσε εμένα ή τη μάνα του, αλλά στη γλώσσα του τα ‘μπα μπα’ και ‘μα μα’ μπορεί να σημαίνουν οτιδήποτε από ‘αφήστε με ήσυχο’, ‘μη με βασανίζεις, δε θέλω να φάω άλλο’, ‘πού είναι το γάλα μου;’, ‘μη μου σκουπίζεις τη μύτη’ ή ‘θέλω να κοιμηθώ, αλλά δεν ξέρω πώς’, συνοδευόμενα από μια θυμωμένη και συνοφρυωμένη φάτσα.

Η αποστολή του να προσέξω το γιο μου όταν μου τον αφήνει η μάνα του για εξωτερικές της δουλειές έχει γίνει σχετικά πιο εύκολη, γιατί μαθαίνω σιγά σιγά και καταλαβαίνω το πρόγραμμά του, και τι του αρέσει και τι όχι και μαθαίνω να διαβάζω τις αντιδράσεις του, οπότε δε σκάω εγώ εκείνον κι εκείνος εμένα. Βέβαια υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις και έρχονται στιγμές που δε θέλω ούτε να ακούσω τα κλάματά του και δεν ξέρω τι άλλο να κάνω πια για να τον ηρεμήσω.

Και πάνω που λες ‘α πα πα δε σε αντέχω άλλο’, μου σκάει ένα χαμόγελο, με κοιτάζει στα μάτια και απλώνει τα χέρια του στο πρόσωπό μου να το πιάσει λες και είναι το πιο αξιοπερίεργο πράγμα στον κόσμο και τότε ξεχνάω κατευθείαν το πόσο πολύ με έχει σκάσει. Κάτι τέτοιες στιγμές ζει και η γυναίκα μου, απ’ό,τι μου έχει πει. Και εκείνη έχει φτάσει κάποιες στιγμές να αναρωτιέται πώς γίνεται να σε νευριάζει τόσο πολύ κάποιος που αγαπάς τόσο, μα τόσο πολύ. Και όμως συμβαίνει!

Αλλά όταν τον βλέπω πόσο μεγαλώνει, πώς αλλάζει και γίνεται ένα μικρό ανθρωπάκι και πώς πάντα παραμένει αβοήθητος και απόλυτα εξαρτημένος από εμάς, τότε δε με ενδιαφέρει καθόλου που με φτάνει στα άκρα μου και το μόνο που απομένει μέσα μου είναι αγάπη. Η αγάπη που δεν περιμένει τίποτα από τον άλλο και το μόνο που ζητά είναι να τον βλέπει να είναι καλά και χαρούμενος. Πραγματικά με τον γιο μου είναι η πρώτη φορά που μπορώ να πω ότι ένιωσα αυτή την ανιδιοτέλεια, μια που κανείς δεν μπορεί να πει ότι δε ζητά αντάλλαγμα αγάπης από τον σύντροφό του, ακόμη κι αν τον αγαπάει πάρα πολύ. Αλλά από το μωρό σου, το παιδί σου δεν μπορείς να ζητήσεις τίποτα, απλά και μόνο παρακαλάς να είναι καλά.

Αυτά προς το παρόν... η ιστορία συνεχίζεται

Νέο Αίμα - La Roux

La Roux – Elly, η κόκκινη



Οι La Roux είναι ένα duo από την Αγγλία: η τραγουδίστρια Elly Jackson και ο αφανής ήρωας Ben Langmaid μαζί με τον οποίο η Elly γράφει και κάνει παραγωγή στα τραγούδια τους, ο οποίος όμως δεν εμφανίζεται ποτέ (εξ’ού και ‘αφανής’).

Η κοκκινομάλλα front-woman Elly λοιπόν είναι το ‘πρόσωπο’ των La Roux (που στα γαλλικά σημαίνει ‘κοκκινομάλλα’). Έχουμε λοιπόν από την Αγγλία μια Elly ως την απάντηση στην Ελληνίδα Έλλη Κοκκίνου;

Από άποψη ονόματος, ναι.

Από άποψη μουσικής... όοοοοοοοχι!

Οι La Roux έκαναν το πρώτο τους βήμα με το single ‘Quicksand’ που λίγοι άκουσαν. Παράξενος electropop 80’s ήχος, μια παράξενη ψιλή φωνή, και μια υπερμεγέθης κόκκινη φράντζα κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιοι – όχι πολλοί – τους προσέχουν.

La Roux - Quicksand
Uploaded by LaRoux. - Explore more music videos.

Η μεγάλη επιτυχία όμως ήρθε με το single ‘In for the kill’. Τα φωνητικά της Elly κάνουν εντύπωση, η φράντζα της κλέβει την παράσταση και η φάτσα της μπαίνει σε περιοδικά, websites, τηλεοπτικές εκπομπές και το τραγούδι παίζει παντού! Στη Βρετανία πούλησε πάνω από 500.000 και είναι το 3ο πιο εμπορικό single για το 2009 ως τώρα (πίσω από τα ‘Poker face’ και ‘Just dance’ της Lady Gaga).

La Roux - In For the Kill
Uploaded by buhbuh. - Explore more music videos.

Το single πήγε μέχρι το Νο.2 στο Βρετανικό Singles chart και έτσι αυτό που έμενε ήταν οι La Roux να κάνουν και ένα Νο.1!

Με το single ‘Bulletproof’ έγινε κι αυτό!






Το video κατ’εμέ τα σπάει, το τραγούδι είναι απίστευτα πιασάρικο και οι στίχοι του για τέτοιου είδους τραγούδι έχουν αρκετό βάθος θα έλεγα.

Και μετά το Νο.1 single ακολούθησε η κυκλοφορία του debut album των La Roux με τίτλο το όνομά τους.

Πέρα από τα πολύ καλά 3 πρώτα singles που ανέφερα παραπάνω, να πιάσω το καταπληκτικό ‘Tigerlily’ που ελπίζω και εύχομαι να είναι το επόμενο single.



Δυνατά beats, τραγούδι με ατμόσφαιρα και άλλο ένα από τα αγαπημένα μου!

Στο album υπάρχουν επίσης τα μοναδικά ‘Colourless color’, ‘I’m not your toy’ και ‘Cover my eyes’ που πραγματικά τα θεωρώ πολύ καλά.

Όλα αυτά φτιάχνουν ένα album που εν τέλει αξίζει κανείς να αγοράσει, μια που είναι τόσο καλοδουλεμένο και με νέες μουσικές προτάσεις.

Και όσο για τους La Roux σαν group και την Elly Jackson σαν τραγουδίστρια, νομίζω ότι με τέτοια αρχή στη μουσική θα περιμένω πολλά και καλά να έρθουν στα επόμενα χρόνια.

They don't make them like they used to - Οδός Νεφέλης '88

Οδός Νεφέλης ’88 – Χάρις Αλεξίου

Το album αυτό κυκλοφόρησε το 1995 και απαρτίζεται από 10 καινούργια τραγούδια που έγραψε η Χάρις Αλεξίου και 2 διασκευές.

Πρόκειται για έναν δίσκο που φέρνει τη χρυσή τομή στο ποιοτικό και το εμπορικό τραγούδι, μια που περιέχει τραγούδια με πολλή ψυχή και αλήθεια, τραγουδισμένα με τον μοναδικό τρόπο όπως μόνο η Χάρις Αλεξίου ξέρει και μπορεί, που όμως αγαπήθηκε πάρα πάρα πολύ από το κοινό, το οποίο επιβράβευσε τη δουλειά αυτή με πολλές πολλές δεκάδες χιλιάδες πωλήσεις!

Ο δίσκος ανοίγει με το τραγούδι ‘Προσευχή’ με την ανδρική χορωδία και την Χαρούλα να το αφιερώνει ‘στον Μάνο’ που αργότερα κατάλαβα ότι επρόκειτο για το γιο της. Πανέμορφο τραγούδι!

Στη συνέχεια έρχονται οι μεγάλες επιτυχίες ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’, ‘Το νου μου εσυγύρισα’, ‘Ψυχές και σώματα’ και ‘Πανσέληνος’. Ειδικά τα ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’ και η μαγική ‘Πανσέληνος’ είναι τραγούδια πλέον κλασικά και αγαπημένα των ραδιοφώνων, δικαιολογημένα βέβαια, μια που πρόκειται για τραγούδια με πανέμορφους στίχους και με μοναδική αμεσότητα.

Το τραγούδι ‘Σύννεφα’ είναι η μία από τις διασκευές του δίσκου και πρόκειται για ένα τραγούδι του Τσιτσάνη και είναι άλλο ένα τραγούδι που πιστεύω έγινε πάρα πολύ γνωστό.

Η δεύτερη διασκευή είναι το ‘Οι άνδρες περνούν μαμά (Les homes qui passent)’ και η πρώτη του εκτέλεση ανήκει στη Γαλλίδα Patricia Kaas (ναι, αυτή που εκπροσώπησε τη Γαλλία στη φετινή Eurovision) και δίνει με πολύ άμεσους στίχους πιστεύω τη σκληρή πραγματικότητα μιας γυναίκας που είδε τους άντρες της ζωής της να περνούν και να την αφήνουν μοναχή. Οι στίχοι στα ελληνικά είναι της Αλεξίου και πρέπει να βασίζονται κατά ένα μέρος τους στους γαλλικούς στίχους του τραγουδιού.

Για μένα όμως προσωπικά το τραγούδι που μίλησε μέσα μου από την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο ήταν το ‘Ο άνθρωπος του κάβου’. Το τραγούδι αυτό δεν έγινε ποτέ του επιτυχία και ίσως έτσι να το νιώθω πιο ‘προσωπικό’ ας πούμε, μια που δεν μου το πλάσαρε καμία εταιρεία ή κανένα ραδιόφωνο, αλλά το βρήκα και με βρήκε από μόνο του. Πρόκειται και πάλι για ένα τραγούδι που μιλά για τη μοναξιά μιας γυναίκας, αλλά μες στην ιστορία της βάζει έναν άλλο μοναχικό άνθρωπο, τον άνθρωπο του κάβου. Για μένα οι στίχοι, η πολλή απλή ενορχήστρωση και η ερμηνεία της Αλεξίου έφτιαξαν ένα από τα πιο σπαρακτικά τραγούδια της ζωής μου και το τραγούδι αυτό είναι που κάνει το δίσκο ‘Οδός Νεφέλης ‘88’ έναν δίσκο που όμοιός του δύσκολα θα ξαναβγεί κατά τη γνώμη μου.

Να προσθέσω ότι η έκδοση cd του δίσκου είναι πανέμορφη, σε δέσιμο βιβλίου σε χρώμα λευκό που κάνει το δίσκο ακόμη πιο ιδιαίτερο.

Θα κλείσω παραθέτοντας τους στίχους του ‘Ο άνθρωπος του κάβου’ αλλά και το σημείωμα της Χαρούλας στο βιβλιαράκι του δίσκου.

Ο άνθρωπος του κάβου

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή

Αυτά τα τραγούδια ξεκίνησαν να γράφονται γύρω στο ’88, στο νοικιασμένο σπίτι της Άλεξ, στη γειτονιά της Ακρόπολης. Όταν η σιωπή γεννούσε τους δικούς της ήχους, τα μπλοκάκια μου γέμιζαν με στίχους και πότε στην κιθάρα, πότε στο πιάνο γινόντουσαν τραγούδια. Οι πρώτοι που τα άκουσαν ήταν οι φίλοι μου. Ο Αντώνης, η Λίνα, η Αφροδίτη, η Ευγενία, ο Ηλίας, ο Πάνος και το αδερφάκι μου, ο Γιώργος. Οι άνθρωποι που με στήριξαν στην οδό Νεφέλης. Μετά ήρθε ο Σωτήρης και η παρέα γέννησε άλλους ήχους. Μου χάρισε και ένα cd της Πατρίσια Κας “Les hommes qui passent". Έγινε κι αυτό τραγούδι, απρόσμενα. Απρόσμενα ήρθε από το Νίκο και το τραγούδι του Τσιτσάνη.
Τους ευχαριστώ όλους και τους τα χαρίζω με την αγάπη μου.

Χαρούλα
Ιανουάριος ‘95