Tuesday, 29 September 2009
Book² - Public Enemies by Bryan Burrough
Monday, 28 September 2009
P² - the new era/η νέα εποχή!
Thursday, 20 August 2009
FitneZZ
13 κιλά σχεδόν έχασα και μου μένει άλλο 1 μέχρι να φτάσω στο πολυπόθητο ιδανικό βάρος. Το θέμα βέβαια δεν είναι να το φτάσω, αλλά να μείνω εκεί.
Για 3 εβδομάδες αφού επέστρεψα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα, δεν είχα χρόνο και διάθεση να κάνω το τρέξιμό μου όπως το έκανα πριν και έτσι ξεσυνήθισα.
Δεν έβαλα κιλά στην περίοδο αυτή των 3 εβδομάδων, απλά ανεβοκατέβαινα 1 κιλό κάτω, 1 κιλό πάνω στο βάρος που είχα φτάσει, οπότε θεωρώ ότι τουλάχιστον εκεί μπορώ να το σταθεροποιήσω.
Όμως τα τελευταία 3 κιλά που με χώριζαν (και τώρα το 1 που με χωρίζει) είναι τα πιο ζόρικα, μια που είμαι τόσο κοντά και πρέπει να δώσω άλλη μια ώθηση και να το πιστέψω ότι μπορώ να τα χάσω και να μην ξανακυλήσω στο δρόμο των αλόγιστων και άχρηστων θερμίδων και των άχρηστων και περιττών κιλών. Τα τελευταία είναι και τα πιο δύσκολα και το ίδιο περνάει και η γυναίκα μου, που αφού έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης, προσπαθεί να φτάσει στο βάρος που είχε όταν την γνώρισα πριν 7,5 χρόνια και είναι κι εκείνη 2 κιλά μακριά από το στόχο της, αλλά αυτά τα 2 κιλά είναι τα δυσκολότερα...
Αλλά θα χαθούν... δεν είναι στο χέρι τους εννοείται, γιατί δεν έχουν χέρια.
Στο χέρι το δικό μας είναι, στο χέρι που ανοίγει το ψυγείο, στο χέρι που φέρνει το κουτάλι στο στόμα, στο χέρι που δένει τα κορδόνια, ανοίγει την πόρτα και σε σπρώχνει για τρέξιμο. Και στα πόδια, στα πόδια που τρέχουν, στα πόδια που ανεβαίνουν στη ζυγαριά και στα πόδια που θα σε πάνε στα μαγαζιά να δοκιμάσεις ρούχα 2 νούμερα μικρότερα.
Με αυτές τις σκέψεις ξανάρχισα το τρέξιμό μου και παρόλο που το σώμα μου γκρινιάζει γιατί ξεσυνήθισε και πονάνε οι μυς, δεν έχει σημασία, εγώ συνεχίζω. Ο – επιτρεπτού ορίου – πόνος είναι γλυκός γιατί σημαίνει ότι προσπαθείς και εννοείται ότι λίγο-λίγο φεύγει και η άσκηση γίνεται πιο εύκολα και ανώδυνα. Όλα πρέπει να τα βλέπω σαν ενθάρρυνση και όχι σαν αποθάρρυνση του να κάνω κάτι καλό για μένα.
Και μέχρι εδώ που έφτασα νιώθω περήφανος, για να πω την αλήθεια και γι’αυτό θα συνεχίσω γιατί έχω ακόμη δρόμο (όχι πολύ) για να φτάσω στο στόχο μου. Το Νοέμβριο που θα πάω στη Βραζιλία για τη βάφτιση του γιου μου θέλω να είμαι super sexy γκόμενος χαχα! Και ομολογώ πως αυτός είναι και ο στόχος μου χαχα!
Κάτι πολύ χρήσιμο που βρήκα στο δρόμο που από κάποιον γνωστό μου διατροφολόγο (τον Oracle του P4M για όσους τον ξέρουν) είναι η ιστοσελίδα που δημιούργησε με πολύ χρήσιμες συμβουλές διατροφής. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.
http://www.ikerimis.com/
FitneZZ story - Άκης
Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν….. Να μαι και γω… :huhu . Ωραία στήλη κύριε ΖΖ… Το θέμα της μας απασχολεί όλους….
Να πω και εγώ, την δική μου, μικρή-μεγάλη ιστορία… :huhu .
Εγώ μικρούλης ήμουν ζωηρούλης. :huhu περα δώθε όλη τη μέρα… το πολύ το παιχνίδι όμως φέρνει και πείνα… Έτρωγα, ήμουν φαγανό αλλά δεν με έλεγες χοντρό παιδάκι… huhu Σαν παιδάκι είχα και εγώ τα μαγουλάκια μου και τα μπουτάκια μου, αλλά δεν με έλεγες χοντρούλικο… απλά παχουλούτσικο αλλά αυτό το γλυκό με τα μαγουλάκια… huhu
Τέσπα από Γυμνάσιο όμως είχα αρχίσει να φουσκώνω λιγάκι, αλλά είχα γενικά σκαμπανεβάσματα στη ζυγαριά… μέχρι και την Τρίτη Λυκείου δηλαδή, μια ήμουν παχουλός μια χοντρούτσικος lol . Αδύνατος δεν ήμουν ποτέ…. Τέσπα, βαριέμαι να πολυλογώ κιόλας, έφτασε το πρώτο έτος στη σχολή… :cry: από εκεί και μετά ήρθε ο κατήφορος… ο κατήφορος του Άκη… γιατί στη ζυγαριά ήρθε ο ανήφορος… :nerd: :cry:
Για να μην την κάνω ζαρτιέρα την ιστορία από το τράβηγμα, να πω πως ήρθε το καλοκαίρι του 2006 και με βρίσκει να ζυγίζω 142 κιλά. :lima: έχω την εντύπωση πως οι ελέφαντες γεννιούνται τα μισά :vent
Να πω πώς είμαι 1.96 ύψος, οπότε φανταστείτε… Σαν τοίχος ήμουν…. Και τι τοίχος…. :huhu Στο Βερολίνο πιο εύκολα το έριξαν :huhu
Τέλος πάντων, είπα δεν πάει άλλο… Έτσι στις 28/08/06 ξεκίνησα δίαιτα…. Έτρωγα πρωί βράδυ κόρν φλέικς και μεσημέρι μια κανονική μερίδα από το φαγητό που είχα… Αλλά καθόλου τηγανητά… Και γλυκό 3 φορές τη βδομάδα… Αυτή την διατροφή την συνεχίζω μέχρι και σήμερα… :lima:
Έχω να φάω έστω και μια τηγανιτή πατάτα 3 ολόκληρη χρόνια…. Και δεν μου λείπει…
Μέχρι τα Χριστούγεννα του 2006, δηλαδή 4 μήνες διατροφής είχα χάσει 20-25 κιλά αν θυμάμαι καλά… Μετά ο ρυθμός έπεσε αλλά όχι η όρεξη μου και η διάθεση μου για την μεγάλη αυτήν αλλαγή…. Γυμναστική δεν μπορώ να πω ότι έκανα ιδιαίτερα…. Έχω κάνα χρόνο που το ξεκίνησα εντατικά…
Ο Απολογισμός?....
Σήμερα… Είμαι ακόμα 1.96 :huhu ζυγίζω 81-82 κιλά, έχει αλλάξει όλη μου η ζωή , περνάω τέλεια, δημιουργώ χαμό όπου και αν πάω, έχω τρομερό σουξέ (σαν την Γαρμπη το 2000 :huhu ) και γενικά νιώθω υπέροχα με μένα… Πέρα από την πλάκα δεν με νοιάζει τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα, εγώ νιώθω υπέροχα με αυτό που είμαι…. Μπορεί να λέτε τι ψωνάρα θεε μου κτλ κτλ, αλλά να σας πω? ΧΕΣΤΗΚΑ…. Εγώ κουράστηκα, κόπιασα , πέρασα δύσκολα για να φτάσω εδώ που έφτασα και καλά κάνω και είμαι. Πέρασα άσχημα όλο το διάστημα που ήμουν μπουλούκος, και τώρα θα το χαρώ όσο πάει… Μια ζωή την έχουμε….
Συνεχίζω να προσέχω την διατροφή μου, την χαλάω μια φορά στις 15 για να ενεργοποιώ και τον μεταβολισμό μου huhu , γυμνάζομαι τακτικότατα (5 φορές τη βδομάδα)…… Μόνο με προσπάθεια και με υπομονή και αν το πάρεις πραγματικά απόφαση μπορείς να φτάσεις σε τέτοια αποτελέσματα….. Και εγώ ήμουν δυνατός και τα κατάφερα. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα μπορούσα πότε εγώ να θεωρούμε αδύνατος…. Σήμερα…. 60 κιλά κάτω μπορώ να θεωρούμε φυσιολογικός και μ’ αρέσω όπως είμαι.
Χαίρομαι που αρέσω και μ’ αρέσει… Και πιστεύω ότι σε όλους αρέσει αυτό.. Οπότε δεν πιστεύω μια μερίδα πατάτες τηγανητές μια πίτσα και ένα ταψί γαλακτομπούρεκο να αξίζουν περισσότερο από το να είσαι hawt and stylish :lol
Παιδιά, όσοι θέλετε να αδυνατίσετε, αν το πήρατε πραγματικά απόφαση θα τα καταφέρετε.. Όλα στο μυαλό μας είναι. ΟΛΑ. Αν τα βρεις με σένα τότε όλα θα είναι εύκολα. Όποιος θέλει κάτι να με ρωτήσει ξέρετε πώς να με βρείτε… Επειδή ήμουν και από τις δυο πλευρές μπορώ να βοηθήσω….
Από διατροφή σας είπα… Από γυμναστική κάνω 20 λεπτά αερόβια (γρήγορο περπάτημα στο διάδρομο) και μετά γυμνάζω ξεχωριστά μια μια τις μυικές μου ομάδες… Κλασσικά πράγματα όχι κάτι το ιδιαίτερο….
Ζω πραγματικά τώρα και δεν θα το άλλαζα ποτέ και για τίποτα. Και αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε το fan club μου… :lima:
Όποιος θέλει υπογεγραμμένη φωτό ας στείλει pm. :lima:
Κάνω και γυμνά. Ευχαριστώ. lol
Sunday, 9 August 2009
Αποστολή Ρ² - Anastacia
by Roudi
Ναι Ναι, εκπλήρωσα ο άμοιρος ο φαν το όνειρο μου. Πέμπτη 25/06/09 Λονδίνο, Hammersmith Apollo! Ώρα έναρξης 8.
Αφού πρώτα κάναμε μια βόλτα στο Hyde Park, στο Buckingham Palace αλλά και μια στάση στο Picadilly ξεκινήσαμε για την συναυλία κατά τις 6,30. Αφού αλλάξαμε 2 μετρό μέχρι να καταλήξουμε στο σωστό. 7 η ώρα είχαμε φτάσει!
Αρκετός κόσμος έξω, ενώ με το που φτάσαμε μας πλησίασε ένας για να μας πουλήσει το εισιτήριο του. Μπαίνουμε μέσα και παθαίνω σοκ! Δεν είχα δεκάρα πάνω μου και μπροστά μου ήταν ένα περίπτερο με μπλούζες και αφίσες της anastacia αλλά και ειδικό πρόγραμμα της συναυλίας..! Αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Το δεύτερο ήρθε αμέσως μόλις μπήκα στο χώρο της συναυλίας, ο οποίος ήταν σχεδόν άδειος! Το ξεπερνάω και αυτό. Βρίσκουμε τις θέσεις μας οι οποίες αν και ήταν μακριά βλέπαμε άνετα!
Το Hammersmith Apollo είναι ένας χώρος χωρητικότητας 8.000 ατόμων περίπου. Κάτω όπου βρισκόμουν εγώ ήταν τα καθίσματα και όλος ο εξώστης (ο οποίος ευτυχώς γέμισε από νωρίς) ήταν για τους όρθιους. Με το που πάει 8 η ώρα και ενώ τα μισά καθίσματα ήταν άδεια κλείνουν τα φώτα και αρχίζουν να ακούγονται φωνές! Στη σκηνή βγαίνει ένας νεαρός τραγουδιστής (Steve Appleton) ο οποίος ανέλαβε να προθερμάνει το κοινό για μισή ώρα περίπου. Με το που τελειώνει και ενώ ήμουν έτοιμος να δω τη θεά ανοίγουν και πάλι τα φώτα και αρχίζουν να ετοιμάζουν τη σκηνή. Μέχρι τις 9 η ώρα είχε γεμίσει ο χώρος (¨Άγγλοι¨ στο ραντεβού τους.)
Μετά από λίγο τα φώτα σβήνουν και και αρχίζει να παίζει το βίντεο της έναρξης. Εν τω μεταξύ κάνω σήμα στο φίλο μου να αρχίσει να μαγνητοσκοπεί με τη κάμερα του. Δεν πρόλαβε να την σηκώσει και μία υπάλληλος είχε πεταχτεί μπροστά του και του λέει με υφάκι «You're coming with me right now» Ε με λίγα λόγια του πήρε τη μπαταρία μέχρι το τέλος της συναυλίας. Και συνεχίζουμε με μία αρκετά έξυπνη έναρξη!
Η απόλυτη φωνή καλύτερη και από το cd ναι αυτή είναι η anastacia! Είπε πολλές από τις παλιότερες επιτυχίες της όπως το pieces of a dream, one day in your life, sick and tired, left outside alone (remix) και πολλά από τα καινούρια όπως τα I can feel you, same song και heavy rotation. Πολλά από τα τραγούδια ήταν με τη συνοδεία χορευτών, ενώ τα περισσότερα συνοδευόταν και από ειδικά καλογυρισμένα βίντεο, κάποια από τα οποία ήταν “interactive”.
Ακόμα οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα από τον κόσμο που σηκώθηκε από το πρώτο λεπτό και δεν σταμάτησε να χορεύει και φωνάζει. Μόνο στις μπαλάντες ξεκουράζονταν λίγο! Η συναυλία κράτησε 2 ώρες με την anastacia να βγαίνει 3 φορές στη σκηνή. Εκτός από τη φωνή έδωσε το καλύτερο εαυτό της και με διάφορα σκερτσάκια κάποια από τα οποία ήταν και με τη συμμετοχή του κόσμου.
Η βραδιά έληξε και όλοι έμειναν ευχαριστημένοι. Μια τραγουδίστρια που σίγουρα αξίζει να πληρώσεις για να την ακούσεις να τραγουδάει ζωντανά!
Tuesday, 4 August 2009
Συν Ένα
8 μήνες πέρασαν από τη γέννησή του και ο μικρός μεγαλώνει, παραμένοντας όμως μικρός, ευαίσθητος, παιχνιδιάρης, ζωηρός, θορυβώδης, και κάνοντας αισθητή την παρουσία του στη ζωή μου κάθε στιγμή που είμαι και δεν είμαι δίπλα του.
Κάθε περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου είναι διαφορετική, αλλά όταν μιλάμε για τα μωρά οι αλλαγές είναι ραγδαίες κάποιες φορές από τη μια μέρα στην άλλη. Ο γιος μου λοιπόν πλέον δε βάζει γλώσσα μέσα, φωνάζει, λέει λέξεις (εντάξει, όχι λέξεις, αλλά επαναλαμβανόμενες συλλαβές) και γενικά δεν έχει ησυχία (κάποιες φορές ακόμη κι όταν κοιμάται).
Με τις λέξεις, αρχίσαμε από ένα επαναλαμβανόμενο ‘μπα μπα μπα μπα μπα’ που επ’ουδενί δε σήμαινε ‘μπαμπά’, μετά προχωρήσαμε σε ένα επαναλαμβανόμενο ‘μα μα μα μα μα’ και ‘λα λα λα λα λα’. Καταλάβαμε μετά από λίγο καιρό ότι δεν καλούσε εμένα ή τη μάνα του, αλλά στη γλώσσα του τα ‘μπα μπα’ και ‘μα μα’ μπορεί να σημαίνουν οτιδήποτε από ‘αφήστε με ήσυχο’, ‘μη με βασανίζεις, δε θέλω να φάω άλλο’, ‘πού είναι το γάλα μου;’, ‘μη μου σκουπίζεις τη μύτη’ ή ‘θέλω να κοιμηθώ, αλλά δεν ξέρω πώς’, συνοδευόμενα από μια θυμωμένη και συνοφρυωμένη φάτσα.
Η αποστολή του να προσέξω το γιο μου όταν μου τον αφήνει η μάνα του για εξωτερικές της δουλειές έχει γίνει σχετικά πιο εύκολη, γιατί μαθαίνω σιγά σιγά και καταλαβαίνω το πρόγραμμά του, και τι του αρέσει και τι όχι και μαθαίνω να διαβάζω τις αντιδράσεις του, οπότε δε σκάω εγώ εκείνον κι εκείνος εμένα. Βέβαια υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις και έρχονται στιγμές που δε θέλω ούτε να ακούσω τα κλάματά του και δεν ξέρω τι άλλο να κάνω πια για να τον ηρεμήσω.
Και πάνω που λες ‘α πα πα δε σε αντέχω άλλο’, μου σκάει ένα χαμόγελο, με κοιτάζει στα μάτια και απλώνει τα χέρια του στο πρόσωπό μου να το πιάσει λες και είναι το πιο αξιοπερίεργο πράγμα στον κόσμο και τότε ξεχνάω κατευθείαν το πόσο πολύ με έχει σκάσει. Κάτι τέτοιες στιγμές ζει και η γυναίκα μου, απ’ό,τι μου έχει πει. Και εκείνη έχει φτάσει κάποιες στιγμές να αναρωτιέται πώς γίνεται να σε νευριάζει τόσο πολύ κάποιος που αγαπάς τόσο, μα τόσο πολύ. Και όμως συμβαίνει!
Αλλά όταν τον βλέπω πόσο μεγαλώνει, πώς αλλάζει και γίνεται ένα μικρό ανθρωπάκι και πώς πάντα παραμένει αβοήθητος και απόλυτα εξαρτημένος από εμάς, τότε δε με ενδιαφέρει καθόλου που με φτάνει στα άκρα μου και το μόνο που απομένει μέσα μου είναι αγάπη. Η αγάπη που δεν περιμένει τίποτα από τον άλλο και το μόνο που ζητά είναι να τον βλέπει να είναι καλά και χαρούμενος. Πραγματικά με τον γιο μου είναι η πρώτη φορά που μπορώ να πω ότι ένιωσα αυτή την ανιδιοτέλεια, μια που κανείς δεν μπορεί να πει ότι δε ζητά αντάλλαγμα αγάπης από τον σύντροφό του, ακόμη κι αν τον αγαπάει πάρα πολύ. Αλλά από το μωρό σου, το παιδί σου δεν μπορείς να ζητήσεις τίποτα, απλά και μόνο παρακαλάς να είναι καλά.
Αυτά προς το παρόν... η ιστορία συνεχίζεται
Νέο Αίμα - La Roux
Οι La Roux είναι ένα duo από την Αγγλία: η τραγουδίστρια Elly Jackson και ο αφανής ήρωας Ben Langmaid μαζί με τον οποίο η Elly γράφει και κάνει παραγωγή στα τραγούδια τους, ο οποίος όμως δεν εμφανίζεται ποτέ (εξ’ού και ‘αφανής’).
Η κοκκινομάλλα front-woman Elly λοιπόν είναι το ‘πρόσωπο’ των La Roux (που στα γαλλικά σημαίνει ‘κοκκινομάλλα’). Έχουμε λοιπόν από την Αγγλία μια Elly ως την απάντηση στην Ελληνίδα Έλλη Κοκκίνου;
Από άποψη ονόματος, ναι.
Από άποψη μουσικής... όοοοοοοοχι!
Οι La Roux έκαναν το πρώτο τους βήμα με το single ‘Quicksand’ που λίγοι άκουσαν. Παράξενος electropop 80’s ήχος, μια παράξενη ψιλή φωνή, και μια υπερμεγέθης κόκκινη φράντζα κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιοι – όχι πολλοί – τους προσέχουν.

Η μεγάλη επιτυχία όμως ήρθε με το single ‘In for the kill’. Τα φωνητικά της Elly κάνουν εντύπωση, η φράντζα της κλέβει την παράσταση και η φάτσα της μπαίνει σε περιοδικά, websites, τηλεοπτικές εκπομπές και το τραγούδι παίζει παντού! Στη Βρετανία πούλησε πάνω από 500.000 και είναι το 3ο πιο εμπορικό single για το 2009 ως τώρα (πίσω από τα ‘Poker face’ και ‘Just dance’ της Lady Gaga).
La Roux - In For the Kill
Uploaded by buhbuh. - Explore more music videos.
Το single πήγε μέχρι το Νο.2 στο Βρετανικό Singles chart και έτσι αυτό που έμενε ήταν οι La Roux να κάνουν και ένα Νο.1!
Με το single ‘Bulletproof’ έγινε κι αυτό!
Το video κατ’εμέ τα σπάει, το τραγούδι είναι απίστευτα πιασάρικο και οι στίχοι του για τέτοιου είδους τραγούδι έχουν αρκετό βάθος θα έλεγα.
Και μετά το Νο.1 single ακολούθησε η κυκλοφορία του debut album των La Roux με τίτλο το όνομά τους.
Πέρα από τα πολύ καλά 3 πρώτα singles που ανέφερα παραπάνω, να πιάσω το καταπληκτικό ‘Tigerlily’ που ελπίζω και εύχομαι να είναι το επόμενο single.
Δυνατά beats, τραγούδι με ατμόσφαιρα και άλλο ένα από τα αγαπημένα μου!
Στο album υπάρχουν επίσης τα μοναδικά ‘Colourless color’, ‘I’m not your toy’ και ‘Cover my eyes’ που πραγματικά τα θεωρώ πολύ καλά.
Όλα αυτά φτιάχνουν ένα album που εν τέλει αξίζει κανείς να αγοράσει, μια που είναι τόσο καλοδουλεμένο και με νέες μουσικές προτάσεις.
Και όσο για τους La Roux σαν group και την Elly Jackson σαν τραγουδίστρια, νομίζω ότι με τέτοια αρχή στη μουσική θα περιμένω πολλά και καλά να έρθουν στα επόμενα χρόνια.
Tuesday, 21 July 2009
They don't make them like they used to - Οδός Νεφέλης '88
Το album αυτό κυκλοφόρησε το 1995 και απαρτίζεται από 10 καινούργια τραγούδια που έγραψε η Χάρις Αλεξίου και 2 διασκευές.
Πρόκειται για έναν δίσκο που φέρνει τη χρυσή τομή στο ποιοτικό και το εμπορικό τραγούδι, μια που περιέχει τραγούδια με πολλή ψυχή και αλήθεια, τραγουδισμένα με τον μοναδικό τρόπο όπως μόνο η Χάρις Αλεξίου ξέρει και μπορεί, που όμως αγαπήθηκε πάρα πάρα πολύ από το κοινό, το οποίο επιβράβευσε τη δουλειά αυτή με πολλές πολλές δεκάδες χιλιάδες πωλήσεις!
Ο δίσκος ανοίγει με το τραγούδι ‘Προσευχή’ με την ανδρική χορωδία και την Χαρούλα να το αφιερώνει ‘στον Μάνο’ που αργότερα κατάλαβα ότι επρόκειτο για το γιο της. Πανέμορφο τραγούδι!
Στη συνέχεια έρχονται οι μεγάλες επιτυχίες ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’, ‘Το νου μου εσυγύρισα’, ‘Ψυχές και σώματα’ και ‘Πανσέληνος’. Ειδικά τα ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’ και η μαγική ‘Πανσέληνος’ είναι τραγούδια πλέον κλασικά και αγαπημένα των ραδιοφώνων, δικαιολογημένα βέβαια, μια που πρόκειται για τραγούδια με πανέμορφους στίχους και με μοναδική αμεσότητα.
Το τραγούδι ‘Σύννεφα’ είναι η μία από τις διασκευές του δίσκου και πρόκειται για ένα τραγούδι του Τσιτσάνη και είναι άλλο ένα τραγούδι που πιστεύω έγινε πάρα πολύ γνωστό.
Η δεύτερη διασκευή είναι το ‘Οι άνδρες περνούν μαμά (Les homes qui passent)’ και η πρώτη του εκτέλεση ανήκει στη Γαλλίδα Patricia Kaas (ναι, αυτή που εκπροσώπησε τη Γαλλία στη φετινή Eurovision) και δίνει με πολύ άμεσους στίχους πιστεύω τη σκληρή πραγματικότητα μιας γυναίκας που είδε τους άντρες της ζωής της να περνούν και να την αφήνουν μοναχή. Οι στίχοι στα ελληνικά είναι της Αλεξίου και πρέπει να βασίζονται κατά ένα μέρος τους στους γαλλικούς στίχους του τραγουδιού.
Για μένα όμως προσωπικά το τραγούδι που μίλησε μέσα μου από την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο ήταν το ‘Ο άνθρωπος του κάβου’. Το τραγούδι αυτό δεν έγινε ποτέ του επιτυχία και ίσως έτσι να το νιώθω πιο ‘προσωπικό’ ας πούμε, μια που δεν μου το πλάσαρε καμία εταιρεία ή κανένα ραδιόφωνο, αλλά το βρήκα και με βρήκε από μόνο του. Πρόκειται και πάλι για ένα τραγούδι που μιλά για τη μοναξιά μιας γυναίκας, αλλά μες στην ιστορία της βάζει έναν άλλο μοναχικό άνθρωπο, τον άνθρωπο του κάβου. Για μένα οι στίχοι, η πολλή απλή ενορχήστρωση και η ερμηνεία της Αλεξίου έφτιαξαν ένα από τα πιο σπαρακτικά τραγούδια της ζωής μου και το τραγούδι αυτό είναι που κάνει το δίσκο ‘Οδός Νεφέλης ‘88’ έναν δίσκο που όμοιός του δύσκολα θα ξαναβγεί κατά τη γνώμη μου.
Να προσθέσω ότι η έκδοση cd του δίσκου είναι πανέμορφη, σε δέσιμο βιβλίου σε χρώμα λευκό που κάνει το δίσκο ακόμη πιο ιδιαίτερο.
Θα κλείσω παραθέτοντας τους στίχους του ‘Ο άνθρωπος του κάβου’ αλλά και το σημείωμα της Χαρούλας στο βιβλιαράκι του δίσκου.
Ο άνθρωπος του κάβου
Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του
Αυτά τα τραγούδια ξεκίνησαν να γράφονται γύρω στο ’88, στο νοικιασμένο σπίτι της Άλεξ, στη γειτονιά της Ακρόπολης. Όταν η σιωπή γεννούσε τους δικούς της ήχους, τα μπλοκάκια μου γέμιζαν με στίχους και πότε στην κιθάρα, πότε στο πιάνο γινόντουσαν τραγούδια. Οι πρώτοι που τα άκουσαν ήταν οι φίλοι μου. Ο Αντώνης, η Λίνα, η Αφροδίτη, η Ευγενία, ο Ηλίας, ο Πάνος και το αδερφάκι μου, ο Γιώργος. Οι άνθρωποι που με στήριξαν στην οδό Νεφέλης. Μετά ήρθε ο Σωτήρης και η παρέα γέννησε άλλους ήχους. Μου χάρισε και ένα cd της Πατρίσια Κας “Les hommes qui passent". Έγινε κι αυτό τραγούδι, απρόσμενα. Απρόσμενα ήρθε από το Νίκο και το τραγούδι του Τσιτσάνη.
Τους ευχαριστώ όλους και τους τα χαρίζω με την αγάπη μου.
Ιανουάριος ‘95
FitneZZ
Έτσι, όντας κι εγώ ανοιχτός να μάθω και να αλλάξω αυτά που κάνω στο σώμα μου, έψαξα να βρω αν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να δοκιμάσω που θα έκανε καλό στο σώμα μου.
Πράσινο τσάι
Είχα ακούσει και παλιότερα ότι το καλύτερο τσάι που μπορείς να πιεις είναι το πράσινο, αλλά δεν άντεχα ποτέ τα ζεστά ροφήματα και ήμουν πάντα fan του νερού το οποίο και πίνω σαν νεροφίδα, αλλά μια που αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι καινούργιο, είπα να ενδώσω και να αρχίσω να πίνω κι εγώ τσάι. Ειδικά σε μια χώρα όπως η Βρετανία όπου όλοι πίνουν τσάι όλη την ώρα (ειδικά στη δουλειά, νομίζω ότι οι περισσότεροι περνάνε μεγαλύτερο χρόνο στην κουζίνα ετοιμάζοντας το τσάι τους, παρά στο γραφείο τους δουλεύοντας) δεν άντεχα με τίποτα όλη αυτή την τρέλα να κάνεις το τσάι σου με το που θα έρθεις στη δουλειά και να τους βλέπω όλους να πηγαινοέρχονται κάθε τρεις και λίγο με τις κούπες τους.
Τέλος πάντων, διάλεξα κι εγώ ένα πράσινο τσάι στο σούπερ μάρκετ για να δοκιμάσω. Η πρώτη εντύπωση ήταν δεν μπορούσα να το πιω και ήταν σαν να κατάπινα γράσο. Με τον καιρό η γεύση του συνηθίζεται και είναι καλύτερα αν αγοράσεις ένα ακριβότερο τσάι γιατί είναι σχεδόν εγγυημένο ότι θα είναι καλύτερης ποιότητας. Οι λόγοι που με έκαναν να συνεχίσω να το πίνω παρ’όλη την όχι και τόσο ‘εύκολη’ γεύση του ήταν όλες οι ευεργετικές του ιδιότητες που διάβαζα ότι έχει. Η έρευνα που έκανα για τις ευεργετικές ιδιότητες του πράσινου τσαγιού λένε:
- Επιστημονικές έρευνες αναφέρουν τις ευεργετικές επιδράσεις του πράσινου τσαγιού στην πρόληψη του καρκίνου και των καρδιαγγειακών νοσημάτων και στον έλεχγο της χοληστερόλης, ενώ συμβάλλει και στην καλή υγεία του συκωτιού.
- Το πράσινο τσάι παρασκευάζεται μέσω αποξήρανσης των φύλλων που συλλέγονται από το φυτό Camelia sinensis, το οποίο είναι πλούσιο σε πολυφαινόλες (αντιοξειδωτικές ουσίες). Τα αντιοξειδωτικά είναι φυσικά συστατικά που συμβάλλουν στην καταπολέμηση των βλαβερών για τον οργανισμό ελευθέρων ριζών οξυγόνου, οι οποίες πιστεύεται ότι προκαλούν ασθένειες, όπως ο καρκίνος και τα καρδιαγγειακά νοσήματα.
- Επιστημονική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Cancer αναφέρει ότι η κατανάλωση πράσινου τσαγιού μειώνει κατά 50% τον κίνδυνο για εμφάνιση γαστρίτιδας, που θεωρείται ότι προηγείται πολλών περιστατικών καρκίνου του στομάχου.
- Άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Mutation Research αναφέρει ότι η κατανάλωση περισσότερων από δέκα φλιτζανιών πράσινου τσαγιού την ημέρα καθυστερεί σημαντικά την ανάπτυξη του καρκίνου, σε σύγκριση με την κατανάλωση λιγότερων από 3 φλιτζάνια την ημέρα. Στις γυναίκες που συμμετείχαν στην έρευνα, η εκδήλωση του καρκίνου καθυστέρησε για περισσότερα από 7 χρόνια. Στους άνδρες, τα αποτελέσματα ήταν πιο μετριοπαθή, αλλά με εξίσου σημαντική καθυστέρηση: περισσότερα από 3 χρόνια.
- Μέχρι σήμερα, έχουν γίνει περισσότερες από 30 επιστημονικές έρευνες που διερευνούν την επίδραση της κατανάλωσης πράσινου τσαγιού στον κίνδυνο για καρκίνο. Βάσει των περισσοτέρων από αυτές αποδεικνύεται ότι το πράσινο τσάι μπορεί να συμβάλει στην προστασία απέναντι σε διάφορες μορφές καρκίνου, όπως αυτές που επηρεάζουν το παχύ έντερο, το στομάχι, τον οισοφάγο, την χοληδόχο κύστη και το πάγκρεας.
- Πιο συγκεκριμένα, έρευνα που δημοσιεύτηκε στο British Medical Journal αναφέρει ότι η κατανάλωση πράσινου τσαγιού σχετίζεται με χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης και άλλων βλαβερών λιπιδίων του αίματος, γνωστά ως τριγλυκερίδια.Είναι αξιοσημείωτο ότι όσοι πίνουν πράσινο τσάι έχουν και υψηλά επίπεδα HDL "καλής" χοληστερόλης, η οποία συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα και εγκεφαλικά.
- Επιπλέον, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες που δημοσιεύτηκαν πέρσι στο Journal of Nutritional Biochemistry, το απόσταγμα πράσινου τσαγιού συμβάλλει στην προστασία της χοληστερόλης από καταστροφικές αλλαγές (οξείδωση), οι οποίες πιστεύεται ότι συμβάλουν στην προδιάθεση για απόφραξη των αρτηριών.
- Άλλο όργανο του σώματος που φαίνεται να επηρεάζεται θετικά από τις ιδιότητες του πράσινου τσαγιού είναι το συκώτι. Η λειτουργία του συκωτιού ελέγχεται συχνά με εξετάσεις αίματος, που καταμετρούν τα επίπεδα ενζύμων στο συκώτι.Τα επίπεδα αυτών των ενζύμων είναι συνήθως αυξημένα σε περίπτωση ασθένειας στο συκώτι. Η ίδια έρευνα που αναφέρεται στη σχέση πράσινου τσαγιού και μειωμένης χοληστερόλης αποδεικνύει και ότι το πράσινο τσάι μπορεί να μειώσει τα επίπεδα των ενζύμων στο συκώτι.
Διαβάζοντας όλα αυτά ένιωσα ότι αξίζει να συνεχίσω να το πίνω, μια που δεν μπορεί όλα αυτά να είναι φούμαρα. Και ευτυχώς βρήκα διάφορες ‘προσμίξεις’ που βάζουν σε διάφορα πακέτα ανακατεύοντας το πράσινο τσάι με λεμόνι ή ρόδι ή cranberry και κάνουν τη γεύση του πιο ‘υποφερτή’ και την εμπειρία της πόσης του πιο ευχάριστη.
Δείκτες θερμίδων/λίπους/υδατανθράκων στα τρόφιμα
Δεν ξέρω αν αυτό έχει έρθει και στην Ελλάδα, δεν το πρόσεξα, αλλά στην Αγγλία όλο και περισσότερα προιόντα που προορίζονται προς βρώσιν έχουν επάνω τους ένα σύστημα δεικτών όπως τα φανάρια για να καταλαβαίνεις με τη μία βλέποντας το σήμα, πόσο καλό ή κακό κάνει στην υγεία σου, χωρίς να αρχίσεις να διαβάζεις τα νούμερα και σε πιάσει ζάλη.
Έτσι λοιπόν έχουν ένα κύκλο χωρισμένο σε 5 μέρη: θερμίδες, λίπη, κορεσμένα λίπη, αλάτι, ζάχαρη. Καθένα από αυτά τα μέρη μπορούν να έχουν ένα από τα παρακάτω χρώματα:
Πράσινο – εντάξει
Πορτοκαλί – κοντά στο επιτρεπτό όριο
Κόκκινο – άνω του επιτρεπτού
Βλέποντας λοιπόν αυτό τον κύκλο πάνω στα προϊόντα, ξέρεις τι σε περιμένει αν φας και παίρνεις τα μέτρα σου.
Βοηθάει πολύ να κάνεις επιλογές στο τι θα αγοράσεις από το σούπερ μάρκετ όταν θες ένα σνακ και παίζει η βιόλα, ώστε να σαβουριάσεις μεν, αλλά χωρίς να νιώθεις τύψεις.
FitneZZ story: Roudi
Να’μαι κι εγωωω… Είπα να περάσω να σας πω και τα δικά μου σκαμπανεβάσματα, δηλαδή όχι τα δικά μου αλλά της ζυγαριάς μου! Όταν ήμουν μικρούλι, ήμουν αρκετά αδύνατος και η αλήθεια είναι ότι δεν πολυ-έτρωγα. Σιγά σιγά όμως έβαζα λίγα κιλάκια από εδώ λίγα από εκεί, σταμάτησα και το μπάσκετ και έτσι φτάνω στο γυμνάσιο με ένα ευκαταφρόνητο φορτίο. Ακριβές αριθμό δεν θυμάμαι είναι η αλήθεια. Κατά καιρούς έκανα κάποιες προσπάθειες για να χάσω μερικά κιλά αλλά μετά από λίγο καιρό τέρμα. Να μην τα πολυλογώ έτσι πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στο λύκειο. Εκεί αφέθηκα λίγο παραπάνω, να φταίει το κλίμα; Να έφταιγαν τα αρχαία που δεν τα χώνευα; Δεν ξέρω. Και ούτε λίγο ούτε πολύ αποφασίζω μια μέρα να ζυγιστώ. Ε δεν ήταν και τόσο εύκολη απόφαση είναι η αλήθεια. Ζυγιζόμουν στον καθρέπτη με το μάτι, αλλά και πάλι μόλις αντίκρισα τη ζυγαριά να γράφει τον μαγικό αριθμό «Ένα-Μηδέν-Πέντε» (105) μου ήρθε κάπως, σαν αριθμός του super3 ήταν (βλ.ΟΠΑΠ) . Έτσι αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω δίαιτα… γράφτηκα γυμναστήριο όπου και πήγαινα έξι μέρες την εβδομάδα, ακόμα και με καύσωνα. Μια μέρα η γυμνάστρια δεν ήθελε να κάτσω μην πάθω τίποτα από τη ζέστη, πήγαινα και κατάμεσήμερο Κάπως έτσι τελειώνει το καλοκαίρι και εγώ σταδιακά είχα κατεβεί από τα 105 κιλά κοντά στα 87 περίπου. Είχα αρχίσει ήδη να νιώθω πιο άνετα, αν και είχα ακόμα δρόμο μπροστά μου. Το χειμώνα όμως ξαναφέθηκα… ναι, έλεος το ξέρω αλλά τι να κάνω. Με αποκορύφωμα τη πρωτοχρονιά όπου έβγαλα φώτο με τη Καιτούλα (ναι τη γνωστή). Πάω σπίτι μου και αντι να βλέπω τη Καιτούλα έβλεπα εμένα που το ένα μου μάγουλο ήταν τα 2 δικά της (ναι ήταν αδύνατη τότε!) και του Σχοινά μαζί. Έτσι λοιπόν ξανάζυγίστηκα και είδα ότι είχα ανεβεί στα 95 κιλά. Από τότε λοιπόν πείσμωσα για τα καλά και ασχολήθηκα πιο σοβαρά. Κόψαμε τα γλυκά, κόψαμε τα λεωφορία και τα ταξί και πηγαίναμε με τα πόδια παντού, για καμιά βδομάδα έτρωγα μόνο σαλάτες. Μόλις τέλειωσαν οι Πανελλήνιες πήγα και πάλι γυμναστήριο και έτσι φτάσαμε ως εδώ. Που εδώ; Στα 75 κιλά. Αν κάνουμε τον λογαριασμό («Τι θέλουνε τα μάτια σου» πλατινένιο) έχουμε μείον 30 κιλά. Και τώρα προσπαθούμε να χάσουμε άλλα 5-6. Και να εστιάσουμε στη γυμναστική (Συμβουλές δεκτές) Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι απέκτησα ένα κουσούρι. Βλέπετε πριν τη δίαιτα μου δεν ασχολιόμουν και πολύ με την εμφάνιση μου. Μια φορά δεν είχα βρει και τζιν στο νούμερο μου. Βασικά δεν υπήρχε νούμερο για μένα και έτσι μου έμεινε απωθημένο και ακόμα ξεσπάω στα καταστήματα του Ηρακλείου. Μπλούζες, παπούτσια... confessions of a shopaholic που λένε; Πάλι καλά που δουλεύω. Αυτή που λέτε ήταν η fitnezz ιστορία μου… θα σας έδειχνα και καμιά παλιά φωτογραφία μου, αλλά προσποιούμαι ότι δεν υπάρχουν.
Thursday, 2 July 2009
Cinema² - Ice Age 3 Dawn of the dinosaurs
Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ - Η ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ
Μετά από 2 πολύ επιτυχημένες ταινίες το Ice Age (ή αλλιώς ‘Η εποχή των παγετώνων’) έρχεται ξανά στη μεγάλη οθόνη με μια τρίτη δόση!
Έχοντας περάσει πολύ καλά βλέποντας τις πρώτες δύο ταινίες, ήθελα πολύ να δω και την τρίτη! Είχα την επιλογή να το δω και σε 3D μάλιστα, οπότε επέλεξα την τρισδιάτατη έκδοσή του, έτσι για το κάτι έξτρα.
Η ταινία βλέπει τον Mani και την Ellie να είναι πλέον ζεύγος και μάλιστα η Ellie εγκυμονεί πλέον. Η παρέα είναι όπως την αφήσαμε, με τον Sid να είναι όπως πάντα στην κοσμάρα του και τον Diego αυτή τη φορά να αποφασίζει ότι η πολλή οικογενειακή ευτυχία τριγύρω του δεν είναι ό,τι του ταιριάζει και ότι θέλει να αφήσει την παρέα και να τραβήξει τον μοναχικό του δρόμο.
Ο Sid όμως απλά αποφασίζει να φτιάξει την δική του οικογένεια όταν βρίσκει μέσα σε ένα υπόγειο σπήλαιο 3 τεράστια αυγά και θέλει να τα υιοθετήσει! Τα αυγά σπάνε και από μέσα βγαίνουν... 3 δεινοσαυράκια! Παρ’όλο που οι δεινόσαυροι υποτίθεται είχαν ήδη εκλείψει, οι δημιουργοί της ταινίας τους ξαναφέρνουν στην εποχή των παγετώνων και για να πω την αλήθεια, εγώ προσωπικά θα τους συγχωρήσω, μια που η ταινία έχει πολύ πλάκα! Όταν η μαμά δεινοσαυρίνα κάνει την εμφάνισή της ψάχνοντας τα παιδιά της, η περιπέτεια αρχίζει!
Ένας νέος χαρακτήρας επίσης έρχεται στην παρέα και έχει πραγματικά πολλή πολλή πλάκα και είναι ο Buck, που του δίνουν βρετανική προφορά σε αντίθεση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες με την αμερικάνικη προφορά.
Και για το τέλος, ο πανταχού παρών Scrat είναι ακόμη εδώ κάνοντας τα πάντα για να κρατήσει το αγαπημένο του βελανίδι, παρόλο που αυτή τη φορά στο διάβα του βρίσκει το θηλυκό ανάλογό του και το τι συμβαίνει μεταξύ τους βγάζει πολύ γέλιο!
8/10
Tuesday, 30 June 2009
They don't make them like they used to - Για πού τό'βαλες καρδιά μου
Τον αγόρασα λοιπόν γιατί ο προηγούμενος δίσκος του μου άρεσε πολύ και ήθελα πολύ να ακούσω τα καινούργια του τραγούδια.
Την πρώτη εντύπωση ότι αυτός ο δίσκος είναι διαφορετικός σου τη δίνει το καταπληκτικό εξώφυλλό του. Ένας Ορφέας Περίδης αραχτός μέσα σε ένα χάρτινο καραβάκι μέσα σε μια θάλασσα ζωγραφιά και τον ήλιο να λάμπει στον ουρανό. Συνεχίζει να είναι από τα ομορφότερα εξώφυλλα δίσκων που έχω δει στη ζωή μου μέχρι και σήμερα.
Περνώντας από το εξώφυλλο προς το μουσικό περιεχόμενο του δίσκου, θυμάμαι ότι το πρώτο τραγούδι ‘Ένα δικό σου χάδι’ με άφησε λίγο μπερδεμένο, μια που δεν ήταν κάτι συνηθισμένο ηχητικά. Και δεν ήταν το μόνο. Στο δέκατο τραγούδι ‘Ένα μικρό παιδί σ’ακολουθάει’ ο Περίδης επιχειρεί μέχρι και να ‘ραπάρει’ με τον τρόπο του βέβαια!
Ο δίσκος αυτός όμως είναι γεμάτος με απίστευτες μελωδίες, ενορχηστρώσεις που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά σου, τραγούδια με πανέμορφο δέσιμο στίχων και μουσικής και την ιδιαίτερη χροιά του Περίδη να τα τραγουδάει.
Πολλά τραγούδια από αυτό το δίσκο τα θεωρώ αριστουργήματα.
Το ‘Για πού τό’βαλες καρδιά μου’ είναι ένα σπαρακτικό τραγούδι κατ’εμέ που ο Περίδης το λέει σαν να κλαίει και όποιον άλλον και να άκουσα να το τραγουδάει, με τη φωνή του Περίδη το αγάπησα και δεν μπορεί καμιά άλλη εκδοχή του να μου ξυπνήσει τα ίδια συναισθήματα.
Παρόμοιο είναι και το ‘Φεγγάρι’, με ανάλογη εύθραστη ερμηνεία από τον Ορφέα Περίδη. Δύο τραγούδια καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια που αγαπώ πολύ είναι τα ‘Αλυσίδες’ που το θεωρώ κορυφαίο και ‘Το καμίνι’, το οποίο όπως είπε ο ίδιος ο Περίδης, στο στιχουργικό του μέρος τον δυσκόλεψε πολύ μέχρι να το τελειώσει.
Σε ένα τραγούδι τα φωνητικά έχει η Μελίνα Κανά και ο τίτλος αυτού είναι ‘Είμαι γυναίκα της ερήμου’. Ένα τραγούδι ατμοσφαιρικό, που με πάει κατευθείαν σε μια νύχτα στη μέση της ερήμου και πιστεύω η επιλογή της Κανά να το ερμηνεύσει ήταν ό,τι καλύτερο.
Το δίσκο κλείνει το τραγούδι ‘Έρωτας είναι’ ένα ακόμη μελωδικό, ατμοσφαιρικό και ρομαντικό τραγούδι με πανέμορφα λόγια.
Αλλά για το τέλος εγώ αφήνω το προτελευταίο τραγούδι που λέγεται ‘Παραμύθι’ και έχει καταπληκτικούς στίχους, καταπληκτική μουσική και ενορχήστρωση με παραδοσιακά όργανα και ένα κλείσιμο που θες να ακούς ξανά και ξανά μόνο και μόνο για το πώς ‘μπαίνουν’ κάθε φορά που παίζει η ίδια μελωδία και περισσότερα όργανα φτιάχνοντας μια μοναδική μουσική αποκορύφωση. Ο ενορχηστρωτής εδώ απλά ζωγράφισε!
Για τα πρακτικά να πω ότι ο δίσκος έγινε χρυσός και έμεινε στο Top10 πωλήσεων για αρκετό καιρό, αν και είχε κολλήσει για 4 εβδομάδες στο Νο.2 πίσω από το ‘Επιστρέφω’ του Βασίλη Καρρά που κυκλοφόρησε την ίδια εβδομάδα.
Cinema² - Synecdoche New York & Sunshine Cleaning
Αργότερα διάβασα ότι ο δημιουργός της είναι o Charlie Kauffman, ο σεναριογράφος των ‘Being John Malkovich’, ‘Adaptation’ και ‘Eternal sunshine of the spotless mind’, οπότε θεώρησα ότι πρόκειται για κάτι ενδιαφέρον.
Πρωταγωνιστής ο Philip Seymour Hoffman, ηθοποιός βραβευμένος με Oscar για την ερμηνεία του στο ‘Capote’ και με πολλές ακόμη υποψηφιότητες Oscar στο δυναμικό του.
Αποφάσισα λοιπόν να δω την ταινία για να διαπιστώσω και μόνος μου περί τίνος πρόκειται. Το θέμα της ταινίας είναι η ζωή ενός θεατρικού παραγωγού που μετά από την αποτυχία του γάμου του καταφέρνει να πάρει μια καλλιτεχνική επιχορήγηση για το ταλέντο του και αποφασίζει να την ‘ξοδέψει’ φτιάχνοντας ένα έργο στο οποίο βάζει μέσα όλους τους χαρακτήρες που πέρασαν και βρίσκονται στη ζωή του με σκηνικό τη Νέα Υόρκη σε φυσικό μέγεθος.
Αυτό είναι το θέμα και διαβάζοντάς το είναι ενδιαφέρον. Βλέποντας την ταινία, η αρχή της σε προδιαθέτει για κάτι ενδιαφέρον, οι ερμηνείες είναι αληθινές και οι καταστάσεις ενδιαφέρουσες.
Όσο η πλοκή εξελίσσεται όμως τα πράγματα μπλέκονται και δεν ξέρεις τι συμβαίνει, τι είναι αληθινό, γιατί συμβαίνουν συγκεκριμένα πράγματα μέσα στην ταινία (ας πούμε, άνθρωποι να ζουν για χρόνια μέσα σε ένα φλεγόμενο σπίτι), ο καιρός που περνάει ανάμεσα στα γεγονότα δεν είναι ξεκάθαρος και η όλη πλοκή και το σενάριο σε αφήνουν σε κάποια μέρη λίγο - έως πολύ - μπερδεμένο για το τι συμβαίνει στην οθόνη. Μέχρι το τέλος προσεύχεσαι να τελειώσει αυτό το θέατρο του παραλόγου και να σε αφήσει ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου χωρίς να χρειαστεί να ξανασχοληθείς με το τι συνέβη μες στην ταινία.
Αφού τέλειωσε λοιπόν η ταινία και ανακουφίστηκα μπήκα στο imdb να δω αν υπήρχε κάποια εξήγηση για όλα αυτά τα αλλόκοτα που είδα μέσα στην ταινία. Και προς μεγάλη μου έκπληξη υπήρχε!
Παρ’όλα αυτά, δίνω στην ταινία ένα 4/10 γιατί βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησα να τη βλέπω, παρόλα τα ενδιαφέροντα σημεία και μηνύματα που αργότερα συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσε να περάσει.
Sunshine cleaning (Στεγνό Καθάρισμα)
Άλλη μια ταινία που μου τράβηξε το ενδιαφέρον από την αφίσα της... Πρωταγωνιστούν οι ανερχόμενες Amy Adams και Emily Blunt μαζί με τον βραβευμένο με Oscar Alan Arkin. Οι παραγωγοί της ταινίας είναι η ίδιοι που έκαναν το ‘Little Miss Sunshine’ και η λέξη sunshine μας προδιαθέτει ίσως για κάτι ανάλογο...
Η διάθεση της ταινίας είναι, όπως και στο Little Miss Sunshine, πιο κοντά στο μαύρο χιούμορ, μια που το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τον χαρακτήρα της Amy Adams να πείθει την αλλού πατώ κι αλλού βρίσκομαι μικρότερη αδερφή της Emily Blunt να τη βοηθήσει να ξεκινήσουν μαζί μια επιχείρηση καθαρισμού σκηνών εγκλήματος. Ο πατέρας των κοριτσιών Alan Arkin βρίσκεται εκεί για να προσέχει τον μικρό γιο της Amy Adams και η ιστορία ακολουθεί το επιχείρημα των δύο να κάνουν την επιχείρηση καθαρισμού να δουλέψει παρόλα τα προβλήματα που βρίσκουν στην πορεία.
Για να πω την αλήθεια δεν είδα κάτι πρωτότυπο στην ταινία (εκτός βέβαια από το κεντρικό θέμα της επιχείρησης καθαρισμού σκηνών εγκλήματος που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει ως επάγγελμα!) οι ερμηνείες είναι καλές και για μένα οι καλύτερες ερμηνείες έρχονται από τον Alan Arkin και τον μικρό που παίζει τον μικρό γιο της Amy Adams που λέει αρκετές έξυπνες ατάκες.
Ψυχαγωγική ταινία, δε θα βαρεθεί όποιος τη δει, αλλά όχι που θα αλλάξει τη ζωή σας.
5/10
Sunday, 28 June 2009
FitneZZ
Το πράγμα είχε παραπάει και μόλις γύρισα στην Αγγλία αυτό το Πάσχα πριν 2 μήνες, έχοντας φάει παραπάνω απ’ό,τι έπρεπε (που όλοι μας το κάνουμε, αλλά εγώ το έκανα και πριν το Πάσχα) και μετά από σχόλια συγκεκριμένων ιντερνετιακών μου φίλων (δε θα πω ονόματα) ότι ο στρουμπουλός μου γιος μού έμοιασε από τον λαιμό και κάτω, πήρα την απόφαση ότι ως εδώ και μη παρέκει και ότι έπρεπε να χάσω κιλά ΕΔΩ & ΤΩΡΑ.
Αποφάσισα πρωτα απ’όλα ότι το μέγα βλαβερό πράγμα που έκανα ήταν ότι έτρωγα τη νύχτα. Καθόμουν, έβλεπα την Πολυκατοικία παραδείγματος χάριν, αφού είχαμε κοιμήσει τον μικρό και είχε κοιμηθεί και η γυναίκα, και καθώς έβλεπα, έτρωγα κιόλας. Και αν και δεν έτρωγα τίποτα σουβλάκια ας πούμε, έτρωγα δημητριακά, αυτά έδιναν πολλές θερμίδες τις οποίες δεν υπήρχε περίπτωση να κάψω και έτσι έβαζα κιλά. Αυτό λοιπόν αποφάσισα ότι πρέπει να κοπεί.
Ήταν καιρός που έλεγα ότι έπρεπε να πάρω τα πόδια (εντάξει, και τον κώλο μου) και να ασκηθώ, αλλά ποτέ δεν το έπαιρνα απόφαση. Με το που γυρίσαμε λοιπόν από Ελλάδα, η γυναίκα άρχισε γυμναστήριο και μου πήρε ένα free pass 7 ημερών το οποίο και χρησιμοποίησα για να μπω σε κάποιον ρυθμό και να αρχίσω να ασκούμαι. Τα γυμναστήρια τα μισώ για την κλεισούρα τους και όλο αυτό το κλίμα που είναι τόσοι νοματαίοι μέσα σ’εναν χώρο και τρέχουν, ιδρώνουν, κοιτάζουν πόσο ωραίοι έχουν γίνει οι μύες τους, αυτοθαυμάζονται, ψάχνονται να ρίξουν καμιά γκόμενα και γενικά ποτέ δεν τα πήγαινα τα γυμναστήρια. Οπότε ήξερα ότι αυτό το free pass ήταν απλά το δικό μου εναρκτήριο λάκτισμα. Έτσι αφού πήγα όσο πήγα, αποφάσισα ότι ο δικός μου χώρος άσκησης είναι έξω, στους δρόμους.
Είχα δοκιμάσει και παλιότερα να κάνω τρέξιμο έξω, αλλά για κάποιον παράξενο λόγο, όσο κι αν προσπαθούσα πάντα σκάλωνα στα 10 λεπτά τρέξιμο, μετά από τα οποία δεν μπορούσα να συνεχίσω. Είπα αυτή τη φορά δε θα περάσει! Έτσι άρχισα το τρέξιμό μου, είτε νωρίς το πρωί λίγο μετά τις 6:30 είτε μετά τις 22:00, μαζί με το iPod μου και τα αγαπημένα μου τραγούδια, βγήκα παγανιά και όποιον πάρει ο χάρος!
Τα 10 λεπτά έγιναν 15, έγιναν 20, έγιναν 25 και τώρα κάνω μισή ώρα τρέξιμο, γύρω στα 6,5 χιλόμετρα, άλλες φορές κάθε μέρα κι άλλες μέρα παρά μέρα (αναλόγως με τα κέφια και την κούραση). Και το καλύτερο είναι ότι πλέον το αποζητώ να βγω και να τρέξω, παρόλο που νιώθω μεγάλη κούραση και πιέζω τον εαυτό μου να βελτιώνεται. Είναι μια μικρή προσωπική μου νίκη ας πούμε.
Το αποτέλεσμα των προσπαθειών μου τους τελευταίους 2 μήνες και κάτι επέφερε την απώλεια σχεδόν 9 κιλών, για το οποίο είμαι σίγουρα πολύ ευχαριστημένος, αλλά η προσπάθεια συνεχίζεται και μέσα από το 'FITNEZZ' θα μοιραστώ όλα τα καλά που έμαθα και έκανα στη διαδρομή αυτή με τελικό προορισμό το ιδανικό μου βάρος...
Και για το κλείσιμο, για να σας αφήσω με αίσθημα αλέγκρο θα βάλω μία από τις playlists που ακούω όταν τρέχω και με βοηθάει να μην βαριέμαι....
ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ – ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΓΩ
ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ – ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ
LADY GAGA – JUST DANCE
LADY GAGA – POKER FACE
BRITNEY SPEARS – GIMME MORE
BRITNEY SPEARS – WOMANIZER
KYLIE MINOGUE – CAN’T GET BLUE MONDAY OUT OF MY HEAD
GIRLS ALOUD - BIOLOGY