They don't make them like they used to - Οδός Νεφέλης '88

Οδός Νεφέλης ’88 – Χάρις Αλεξίου

Το album αυτό κυκλοφόρησε το 1995 και απαρτίζεται από 10 καινούργια τραγούδια που έγραψε η Χάρις Αλεξίου και 2 διασκευές.

Πρόκειται για έναν δίσκο που φέρνει τη χρυσή τομή στο ποιοτικό και το εμπορικό τραγούδι, μια που περιέχει τραγούδια με πολλή ψυχή και αλήθεια, τραγουδισμένα με τον μοναδικό τρόπο όπως μόνο η Χάρις Αλεξίου ξέρει και μπορεί, που όμως αγαπήθηκε πάρα πάρα πολύ από το κοινό, το οποίο επιβράβευσε τη δουλειά αυτή με πολλές πολλές δεκάδες χιλιάδες πωλήσεις!

Ο δίσκος ανοίγει με το τραγούδι ‘Προσευχή’ με την ανδρική χορωδία και την Χαρούλα να το αφιερώνει ‘στον Μάνο’ που αργότερα κατάλαβα ότι επρόκειτο για το γιο της. Πανέμορφο τραγούδι!

Στη συνέχεια έρχονται οι μεγάλες επιτυχίες ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’, ‘Το νου μου εσυγύρισα’, ‘Ψυχές και σώματα’ και ‘Πανσέληνος’. Ειδικά τα ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’ και η μαγική ‘Πανσέληνος’ είναι τραγούδια πλέον κλασικά και αγαπημένα των ραδιοφώνων, δικαιολογημένα βέβαια, μια που πρόκειται για τραγούδια με πανέμορφους στίχους και με μοναδική αμεσότητα.

Το τραγούδι ‘Σύννεφα’ είναι η μία από τις διασκευές του δίσκου και πρόκειται για ένα τραγούδι του Τσιτσάνη και είναι άλλο ένα τραγούδι που πιστεύω έγινε πάρα πολύ γνωστό.

Η δεύτερη διασκευή είναι το ‘Οι άνδρες περνούν μαμά (Les homes qui passent)’ και η πρώτη του εκτέλεση ανήκει στη Γαλλίδα Patricia Kaas (ναι, αυτή που εκπροσώπησε τη Γαλλία στη φετινή Eurovision) και δίνει με πολύ άμεσους στίχους πιστεύω τη σκληρή πραγματικότητα μιας γυναίκας που είδε τους άντρες της ζωής της να περνούν και να την αφήνουν μοναχή. Οι στίχοι στα ελληνικά είναι της Αλεξίου και πρέπει να βασίζονται κατά ένα μέρος τους στους γαλλικούς στίχους του τραγουδιού.

Για μένα όμως προσωπικά το τραγούδι που μίλησε μέσα μου από την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο ήταν το ‘Ο άνθρωπος του κάβου’. Το τραγούδι αυτό δεν έγινε ποτέ του επιτυχία και ίσως έτσι να το νιώθω πιο ‘προσωπικό’ ας πούμε, μια που δεν μου το πλάσαρε καμία εταιρεία ή κανένα ραδιόφωνο, αλλά το βρήκα και με βρήκε από μόνο του. Πρόκειται και πάλι για ένα τραγούδι που μιλά για τη μοναξιά μιας γυναίκας, αλλά μες στην ιστορία της βάζει έναν άλλο μοναχικό άνθρωπο, τον άνθρωπο του κάβου. Για μένα οι στίχοι, η πολλή απλή ενορχήστρωση και η ερμηνεία της Αλεξίου έφτιαξαν ένα από τα πιο σπαρακτικά τραγούδια της ζωής μου και το τραγούδι αυτό είναι που κάνει το δίσκο ‘Οδός Νεφέλης ‘88’ έναν δίσκο που όμοιός του δύσκολα θα ξαναβγεί κατά τη γνώμη μου.

Να προσθέσω ότι η έκδοση cd του δίσκου είναι πανέμορφη, σε δέσιμο βιβλίου σε χρώμα λευκό που κάνει το δίσκο ακόμη πιο ιδιαίτερο.

Θα κλείσω παραθέτοντας τους στίχους του ‘Ο άνθρωπος του κάβου’ αλλά και το σημείωμα της Χαρούλας στο βιβλιαράκι του δίσκου.

Ο άνθρωπος του κάβου

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή

Αυτά τα τραγούδια ξεκίνησαν να γράφονται γύρω στο ’88, στο νοικιασμένο σπίτι της Άλεξ, στη γειτονιά της Ακρόπολης. Όταν η σιωπή γεννούσε τους δικούς της ήχους, τα μπλοκάκια μου γέμιζαν με στίχους και πότε στην κιθάρα, πότε στο πιάνο γινόντουσαν τραγούδια. Οι πρώτοι που τα άκουσαν ήταν οι φίλοι μου. Ο Αντώνης, η Λίνα, η Αφροδίτη, η Ευγενία, ο Ηλίας, ο Πάνος και το αδερφάκι μου, ο Γιώργος. Οι άνθρωποι που με στήριξαν στην οδό Νεφέλης. Μετά ήρθε ο Σωτήρης και η παρέα γέννησε άλλους ήχους. Μου χάρισε και ένα cd της Πατρίσια Κας “Les hommes qui passent". Έγινε κι αυτό τραγούδι, απρόσμενα. Απρόσμενα ήρθε από το Νίκο και το τραγούδι του Τσιτσάνη.
Τους ευχαριστώ όλους και τους τα χαρίζω με την αγάπη μου.

Χαρούλα
Ιανουάριος ‘95

FitneZZ

Ο δρόμος προς το fitness είναι πάντα γεμάτος προκλήσεις και πρέπει να είναι κανείς ανοιχτός σε νέες φιλοσοφίες κυρίως στον τρόπο που φέρεται στο σώμα του και έτσι και στο τι του προσφέρει από άποψη θρεπτικών ουσιών που να το βοηθάνε να ζήσει, αλλά να μην το επιβαρύνουν. Άλλωστε, πόσο αξίζει μια στιγμιαία απόλαυση όπως είναι ένα γλυκό ή κάτι γευστικό αλλά βλαβερό, αν μένει στο σώμα σαν κάτι που του προκαλεί κακό παρά καλό;
Έτσι, όντας κι εγώ ανοιχτός να μάθω και να αλλάξω αυτά που κάνω στο σώμα μου, έψαξα να βρω αν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να δοκιμάσω που θα έκανε καλό στο σώμα μου.

Πράσινο τσάι

Είχα ακούσει και παλιότερα ότι το καλύτερο τσάι που μπορείς να πιεις είναι το πράσινο, αλλά δεν άντεχα ποτέ τα ζεστά ροφήματα και ήμουν πάντα fan του νερού το οποίο και πίνω σαν νεροφίδα, αλλά μια που αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι καινούργιο, είπα να ενδώσω και να αρχίσω να πίνω κι εγώ τσάι. Ειδικά σε μια χώρα όπως η Βρετανία όπου όλοι πίνουν τσάι όλη την ώρα (ειδικά στη δουλειά, νομίζω ότι οι περισσότεροι περνάνε μεγαλύτερο χρόνο στην κουζίνα ετοιμάζοντας το τσάι τους, παρά στο γραφείο τους δουλεύοντας) δεν άντεχα με τίποτα όλη αυτή την τρέλα να κάνεις το τσάι σου με το που θα έρθεις στη δουλειά και να τους βλέπω όλους να πηγαινοέρχονται κάθε τρεις και λίγο με τις κούπες τους.
Τέλος πάντων, διάλεξα κι εγώ ένα πράσινο τσάι στο σούπερ μάρκετ για να δοκιμάσω. Η πρώτη εντύπωση ήταν δεν μπορούσα να το πιω και ήταν σαν να κατάπινα γράσο. Με τον καιρό η γεύση του συνηθίζεται και είναι καλύτερα αν αγοράσεις ένα ακριβότερο τσάι γιατί είναι σχεδόν εγγυημένο ότι θα είναι καλύτερης ποιότητας. Οι λόγοι που με έκαναν να συνεχίσω να το πίνω παρ’όλη την όχι και τόσο ‘εύκολη’ γεύση του ήταν όλες οι ευεργετικές του ιδιότητες που διάβαζα ότι έχει. Η έρευνα που έκανα για τις ευεργετικές ιδιότητες του πράσινου τσαγιού λένε:
- Επιστημονικές έρευνες αναφέρουν τις ευεργετικές επιδράσεις του πράσινου τσαγιού στην πρόληψη του καρκίνου και των καρδιαγγειακών νοσημάτων και στον έλεχγο της χοληστερόλης, ενώ συμβάλλει και στην καλή υγεία του συκωτιού.
- Το πράσινο τσάι παρασκευάζεται μέσω αποξήρανσης των φύλλων που συλλέγονται από το φυτό Camelia sinensis, το οποίο είναι πλούσιο σε πολυφαινόλες (αντιοξειδωτικές ουσίες). Τα αντιοξειδωτικά είναι φυσικά συστατικά που συμβάλλουν στην καταπολέμηση των βλαβερών για τον οργανισμό ελευθέρων ριζών οξυγόνου, οι οποίες πιστεύεται ότι προκαλούν ασθένειες, όπως ο καρκίνος και τα καρδιαγγειακά νοσήματα.
- Επιστημονική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Cancer αναφέρει ότι η κατανάλωση πράσινου τσαγιού μειώνει κατά 50% τον κίνδυνο για εμφάνιση γαστρίτιδας, που θεωρείται ότι προηγείται πολλών περιστατικών καρκίνου του στομάχου.
- Άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Mutation Research αναφέρει ότι η κατανάλωση περισσότερων από δέκα φλιτζανιών πράσινου τσαγιού την ημέρα καθυστερεί σημαντικά την ανάπτυξη του καρκίνου, σε σύγκριση με την κατανάλωση λιγότερων από 3 φλιτζάνια την ημέρα. Στις γυναίκες που συμμετείχαν στην έρευνα, η εκδήλωση του καρκίνου καθυστέρησε για περισσότερα από 7 χρόνια. Στους άνδρες, τα αποτελέσματα ήταν πιο μετριοπαθή, αλλά με εξίσου σημαντική καθυστέρηση: περισσότερα από 3 χρόνια.
- Μέχρι σήμερα, έχουν γίνει περισσότερες από 30 επιστημονικές έρευνες που διερευνούν την επίδραση της κατανάλωσης πράσινου τσαγιού στον κίνδυνο για καρκίνο. Βάσει των περισσοτέρων από αυτές αποδεικνύεται ότι το πράσινο τσάι μπορεί να συμβάλει στην προστασία απέναντι σε διάφορες μορφές καρκίνου, όπως αυτές που επηρεάζουν το παχύ έντερο, το στομάχι, τον οισοφάγο, την χοληδόχο κύστη και το πάγκρεας.
- Πιο συγκεκριμένα, έρευνα που δημοσιεύτηκε στο British Medical Journal αναφέρει ότι η κατανάλωση πράσινου τσαγιού σχετίζεται με χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης και άλλων βλαβερών λιπιδίων του αίματος, γνωστά ως τριγλυκερίδια.Είναι αξιοσημείωτο ότι όσοι πίνουν πράσινο τσάι έχουν και υψηλά επίπεδα HDL "καλής" χοληστερόλης, η οποία συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα και εγκεφαλικά.
- Επιπλέον, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες που δημοσιεύτηκαν πέρσι στο Journal of Nutritional Biochemistry, το απόσταγμα πράσινου τσαγιού συμβάλλει στην προστασία της χοληστερόλης από καταστροφικές αλλαγές (οξείδωση), οι οποίες πιστεύεται ότι συμβάλουν στην προδιάθεση για απόφραξη των αρτηριών.
- Άλλο όργανο του σώματος που φαίνεται να επηρεάζεται θετικά από τις ιδιότητες του πράσινου τσαγιού είναι το συκώτι. Η λειτουργία του συκωτιού ελέγχεται συχνά με εξετάσεις αίματος, που καταμετρούν τα επίπεδα ενζύμων στο συκώτι.Τα επίπεδα αυτών των ενζύμων είναι συνήθως αυξημένα σε περίπτωση ασθένειας στο συκώτι. Η ίδια έρευνα που αναφέρεται στη σχέση πράσινου τσαγιού και μειωμένης χοληστερόλης αποδεικνύει και ότι το πράσινο τσάι μπορεί να μειώσει τα επίπεδα των ενζύμων στο συκώτι.

Διαβάζοντας όλα αυτά ένιωσα ότι αξίζει να συνεχίσω να το πίνω, μια που δεν μπορεί όλα αυτά να είναι φούμαρα. Και ευτυχώς βρήκα διάφορες ‘προσμίξεις’ που βάζουν σε διάφορα πακέτα ανακατεύοντας το πράσινο τσάι με λεμόνι ή ρόδι ή cranberry και κάνουν τη γεύση του πιο ‘υποφερτή’ και την εμπειρία της πόσης του πιο ευχάριστη.

Δείκτες θερμίδων/λίπους/υδατανθράκων στα τρόφιμα

Δεν ξέρω αν αυτό έχει έρθει και στην Ελλάδα, δεν το πρόσεξα, αλλά στην Αγγλία όλο και περισσότερα προιόντα που προορίζονται προς βρώσιν έχουν επάνω τους ένα σύστημα δεικτών όπως τα φανάρια για να καταλαβαίνεις με τη μία βλέποντας το σήμα, πόσο καλό ή κακό κάνει στην υγεία σου, χωρίς να αρχίσεις να διαβάζεις τα νούμερα και σε πιάσει ζάλη.

Έτσι λοιπόν έχουν ένα κύκλο χωρισμένο σε 5 μέρη: θερμίδες, λίπη, κορεσμένα λίπη, αλάτι, ζάχαρη. Καθένα από αυτά τα μέρη μπορούν να έχουν ένα από τα παρακάτω χρώματα:
Πράσινο – εντάξει
Πορτοκαλί – κοντά στο επιτρεπτό όριο
Κόκκινο – άνω του επιτρεπτού

Βλέποντας λοιπόν αυτό τον κύκλο πάνω στα προϊόντα, ξέρεις τι σε περιμένει αν φας και παίρνεις τα μέτρα σου.
Βοηθάει πολύ να κάνεις επιλογές στο τι θα αγοράσεις από το σούπερ μάρκετ όταν θες ένα σνακ και παίζει η βιόλα, ώστε να σαβουριάσεις μεν, αλλά χωρίς να νιώθεις τύψεις.

FitneZZ story: Roudi

Να’μαι κι εγωωω… Είπα να περάσω να σας πω και τα δικά μου σκαμπανεβάσματα, δηλαδή όχι τα δικά μου αλλά της ζυγαριάς μου! Όταν ήμουν μικρούλι, ήμουν αρκετά αδύνατος και η αλήθεια είναι ότι δεν πολυ-έτρωγα. Σιγά σιγά όμως έβαζα λίγα κιλάκια από εδώ λίγα από εκεί, σταμάτησα και το μπάσκετ και έτσι φτάνω στο γυμνάσιο με ένα ευκαταφρόνητο φορτίο. Ακριβές αριθμό δεν θυμάμαι είναι η αλήθεια. Κατά καιρούς έκανα κάποιες προσπάθειες για να χάσω μερικά κιλά αλλά μετά από λίγο καιρό τέρμα. Να μην τα πολυλογώ έτσι πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στο λύκειο. Εκεί αφέθηκα λίγο παραπάνω, να φταίει το κλίμα; Να έφταιγαν τα αρχαία που δεν τα χώνευα; Δεν ξέρω. Και ούτε λίγο ούτε πολύ αποφασίζω μια μέρα να ζυγιστώ. Ε δεν ήταν και τόσο εύκολη απόφαση είναι η αλήθεια. Ζυγιζόμουν στον καθρέπτη με το μάτι, αλλά και πάλι μόλις αντίκρισα τη ζυγαριά να γράφει τον μαγικό αριθμό «Ένα-Μηδέν-Πέντε» (105) μου ήρθε κάπως, σαν αριθμός του super3 ήταν (βλ.ΟΠΑΠ) . Έτσι αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω δίαιτα… γράφτηκα γυμναστήριο όπου και πήγαινα έξι μέρες την εβδομάδα, ακόμα και με καύσωνα. Μια μέρα η γυμνάστρια δεν ήθελε να κάτσω μην πάθω τίποτα από τη ζέστη, πήγαινα και κατάμεσήμερο Κάπως έτσι τελειώνει το καλοκαίρι και εγώ σταδιακά είχα κατεβεί από τα 105 κιλά κοντά στα 87 περίπου. Είχα αρχίσει ήδη να νιώθω πιο άνετα, αν και είχα ακόμα δρόμο μπροστά μου. Το χειμώνα όμως ξαναφέθηκα… ναι, έλεος το ξέρω αλλά τι να κάνω. Με αποκορύφωμα τη πρωτοχρονιά όπου έβγαλα φώτο με τη Καιτούλα (ναι τη γνωστή). Πάω σπίτι μου και αντι να βλέπω τη Καιτούλα έβλεπα εμένα που το ένα μου μάγουλο ήταν τα 2 δικά της (ναι ήταν αδύνατη τότε!) και του Σχοινά μαζί. Έτσι λοιπόν ξανάζυγίστηκα και είδα ότι είχα ανεβεί στα 95 κιλά. Από τότε λοιπόν πείσμωσα για τα καλά και ασχολήθηκα πιο σοβαρά. Κόψαμε τα γλυκά, κόψαμε τα λεωφορία και τα ταξί και πηγαίναμε με τα πόδια παντού, για καμιά βδομάδα έτρωγα μόνο σαλάτες. Μόλις τέλειωσαν οι Πανελλήνιες πήγα και πάλι γυμναστήριο και έτσι φτάσαμε ως εδώ. Που εδώ; Στα 75 κιλά. Αν κάνουμε τον λογαριασμό («Τι θέλουνε τα μάτια σου» πλατινένιο) έχουμε μείον 30 κιλά. Και τώρα προσπαθούμε να χάσουμε άλλα 5-6. Και να εστιάσουμε στη γυμναστική (Συμβουλές δεκτές) Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι απέκτησα ένα κουσούρι. Βλέπετε πριν τη δίαιτα μου δεν ασχολιόμουν και πολύ με την εμφάνιση μου. Μια φορά δεν είχα βρει και τζιν στο νούμερο μου. Βασικά δεν υπήρχε νούμερο για μένα και έτσι μου έμεινε απωθημένο και ακόμα ξεσπάω στα καταστήματα του Ηρακλείου. Μπλούζες, παπούτσια... confessions of a shopaholic που λένε; Πάλι καλά που δουλεύω. Αυτή που λέτε ήταν η fitnezz ιστορία μου… θα σας έδειχνα και καμιά παλιά φωτογραφία μου, αλλά προσποιούμαι ότι δεν υπάρχουν.

Cinema² - Ice Age 3 Dawn of the dinosaurs

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ - Η ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ

Μετά από 2 πολύ επιτυχημένες ταινίες το Ice Age (ή αλλιώς ‘Η εποχή των παγετώνων’) έρχεται ξανά στη μεγάλη οθόνη με μια τρίτη δόση!

Έχοντας περάσει πολύ καλά βλέποντας τις πρώτες δύο ταινίες, ήθελα πολύ να δω και την τρίτη! Είχα την επιλογή να το δω και σε 3D μάλιστα, οπότε επέλεξα την τρισδιάτατη έκδοσή του, έτσι για το κάτι έξτρα.

Η ταινία βλέπει τον Mani και την Ellie να είναι πλέον ζεύγος και μάλιστα η Ellie εγκυμονεί πλέον. Η παρέα είναι όπως την αφήσαμε, με τον Sid να είναι όπως πάντα στην κοσμάρα του και τον Diego αυτή τη φορά να αποφασίζει ότι η πολλή οικογενειακή ευτυχία τριγύρω του δεν είναι ό,τι του ταιριάζει και ότι θέλει να αφήσει την παρέα και να τραβήξει τον μοναχικό του δρόμο.

Ο Sid όμως απλά αποφασίζει να φτιάξει την δική του οικογένεια όταν βρίσκει μέσα σε ένα υπόγειο σπήλαιο 3 τεράστια αυγά και θέλει να τα υιοθετήσει! Τα αυγά σπάνε και από μέσα βγαίνουν... 3 δεινοσαυράκια! Παρ’όλο που οι δεινόσαυροι υποτίθεται είχαν ήδη εκλείψει, οι δημιουργοί της ταινίας τους ξαναφέρνουν στην εποχή των παγετώνων και για να πω την αλήθεια, εγώ προσωπικά θα τους συγχωρήσω, μια που η ταινία έχει πολύ πλάκα! Όταν η μαμά δεινοσαυρίνα κάνει την εμφάνισή της ψάχνοντας τα παιδιά της, η περιπέτεια αρχίζει!

Ένας νέος χαρακτήρας επίσης έρχεται στην παρέα και έχει πραγματικά πολλή πολλή πλάκα και είναι ο Buck, που του δίνουν βρετανική προφορά σε αντίθεση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες με την αμερικάνικη προφορά.

Και για το τέλος, ο πανταχού παρών Scrat είναι ακόμη εδώ κάνοντας τα πάντα για να κρατήσει το αγαπημένο του βελανίδι, παρόλο που αυτή τη φορά στο διάβα του βρίσκει το θηλυκό ανάλογό του και το τι συμβαίνει μεταξύ τους βγάζει πολύ γέλιο!

Με λίγα λόγια, προτείνω ανεπιφύλακτα την ταινία και όποιος τη δει ελπίζω να γελάσει όσο εγώ! Και αν μάλιστα τη βρείτε σε 3D, δείτε τη!

8/10

They don't make them like they used to - Για πού τό'βαλες καρδιά μου

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε το 1999, είναι ο τρίτος δίσκος του Ορφέα Περίδη και ήρθε μετά την μεγάλη επιτυχία του δίσκου ‘Καλή σου μέρα αν ξυπνάς’ με την μεγάλη επιτυχία ‘Κάτι μου κρύβεις’.

Τον αγόρασα λοιπόν γιατί ο προηγούμενος δίσκος του μου άρεσε πολύ και ήθελα πολύ να ακούσω τα καινούργια του τραγούδια.

Την πρώτη εντύπωση ότι αυτός ο δίσκος είναι διαφορετικός σου τη δίνει το καταπληκτικό εξώφυλλό του. Ένας Ορφέας Περίδης αραχτός μέσα σε ένα χάρτινο καραβάκι μέσα σε μια θάλασσα ζωγραφιά και τον ήλιο να λάμπει στον ουρανό. Συνεχίζει να είναι από τα ομορφότερα εξώφυλλα δίσκων που έχω δει στη ζωή μου μέχρι και σήμερα.

Περνώντας από το εξώφυλλο προς το μουσικό περιεχόμενο του δίσκου, θυμάμαι ότι το πρώτο τραγούδι ‘Ένα δικό σου χάδι’ με άφησε λίγο μπερδεμένο, μια που δεν ήταν κάτι συνηθισμένο ηχητικά. Και δεν ήταν το μόνο. Στο δέκατο τραγούδι ‘Ένα μικρό παιδί σ’ακολουθάει’ ο Περίδης επιχειρεί μέχρι και να ‘ραπάρει’ με τον τρόπο του βέβαια!

Ο δίσκος αυτός όμως είναι γεμάτος με απίστευτες μελωδίες, ενορχηστρώσεις που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά σου, τραγούδια με πανέμορφο δέσιμο στίχων και μουσικής και την ιδιαίτερη χροιά του Περίδη να τα τραγουδάει.

Πολλά τραγούδια από αυτό το δίσκο τα θεωρώ αριστουργήματα.

Το ‘Για πού τό’βαλες καρδιά μου’ είναι ένα σπαρακτικό τραγούδι κατ’εμέ που ο Περίδης το λέει σαν να κλαίει και όποιον άλλον και να άκουσα να το τραγουδάει, με τη φωνή του Περίδη το αγάπησα και δεν μπορεί καμιά άλλη εκδοχή του να μου ξυπνήσει τα ίδια συναισθήματα.

Παρόμοιο είναι και το ‘Φεγγάρι’, με ανάλογη εύθραστη ερμηνεία από τον Ορφέα Περίδη. Δύο τραγούδια καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια που αγαπώ πολύ είναι τα ‘Αλυσίδες’ που το θεωρώ κορυφαίο και ‘Το καμίνι’, το οποίο όπως είπε ο ίδιος ο Περίδης, στο στιχουργικό του μέρος τον δυσκόλεψε πολύ μέχρι να το τελειώσει.

Σε ένα τραγούδι τα φωνητικά έχει η Μελίνα Κανά και ο τίτλος αυτού είναι ‘Είμαι γυναίκα της ερήμου’. Ένα τραγούδι ατμοσφαιρικό, που με πάει κατευθείαν σε μια νύχτα στη μέση της ερήμου και πιστεύω η επιλογή της Κανά να το ερμηνεύσει ήταν ό,τι καλύτερο.

Το δίσκο κλείνει το τραγούδι ‘Έρωτας είναι’ ένα ακόμη μελωδικό, ατμοσφαιρικό και ρομαντικό τραγούδι με πανέμορφα λόγια.

Αλλά για το τέλος εγώ αφήνω το προτελευταίο τραγούδι που λέγεται ‘Παραμύθι’ και έχει καταπληκτικούς στίχους, καταπληκτική μουσική και ενορχήστρωση με παραδοσιακά όργανα και ένα κλείσιμο που θες να ακούς ξανά και ξανά μόνο και μόνο για το πώς ‘μπαίνουν’ κάθε φορά που παίζει η ίδια μελωδία και περισσότερα όργανα φτιάχνοντας μια μοναδική μουσική αποκορύφωση. Ο ενορχηστρωτής εδώ απλά ζωγράφισε!

Για τα πρακτικά να πω ότι ο δίσκος έγινε χρυσός και έμεινε στο Top10 πωλήσεων για αρκετό καιρό, αν και είχε κολλήσει για 4 εβδομάδες στο Νο.2 πίσω από το ‘Επιστρέφω’ του Βασίλη Καρρά που κυκλοφόρησε την ίδια εβδομάδα.

Παραθέτω κάποια βιντεάκια που βρήκα στο youtube για να ακούσετε κάποια τραγούδια και να κρίνετε από μόνοι σας την ομορφιά των τραγουδιών αυτού του δίσκου.

Cinema² - Synecdoche New York & Sunshine Cleaning

Synecdoche – New York (Συνεκδοχή – Νέα Υόρκη)

Είχα δει την αφίσα της ταινίας αυτής σε κάποιο σταθμό του μετρό και μου είχε κάνει εντύπωση ο τίτλος της, μια που είχε ελληνική λέξη μέσα.
Αργότερα διάβασα ότι ο δημιουργός της είναι o Charlie Kauffman, ο σεναριογράφος των ‘Being John Malkovich’, ‘Adaptation’ και ‘Eternal sunshine of the spotless mind’, οπότε θεώρησα ότι πρόκειται για κάτι ενδιαφέρον.
Πρωταγωνιστής ο Philip Seymour Hoffman, ηθοποιός βραβευμένος με Oscar για την ερμηνεία του στο ‘Capote’ και με πολλές ακόμη υποψηφιότητες Oscar στο δυναμικό του.

Αποφάσισα λοιπόν να δω την ταινία για να διαπιστώσω και μόνος μου περί τίνος πρόκειται. Το θέμα της ταινίας είναι η ζωή ενός θεατρικού παραγωγού που μετά από την αποτυχία του γάμου του καταφέρνει να πάρει μια καλλιτεχνική επιχορήγηση για το ταλέντο του και αποφασίζει να την ‘ξοδέψει’ φτιάχνοντας ένα έργο στο οποίο βάζει μέσα όλους τους χαρακτήρες που πέρασαν και βρίσκονται στη ζωή του με σκηνικό τη Νέα Υόρκη σε φυσικό μέγεθος.
Αυτό είναι το θέμα και διαβάζοντάς το είναι ενδιαφέρον. Βλέποντας την ταινία, η αρχή της σε προδιαθέτει για κάτι ενδιαφέρον, οι ερμηνείες είναι αληθινές και οι καταστάσεις ενδιαφέρουσες.
Όσο η πλοκή εξελίσσεται όμως τα πράγματα μπλέκονται και δεν ξέρεις τι συμβαίνει, τι είναι αληθινό, γιατί συμβαίνουν συγκεκριμένα πράγματα μέσα στην ταινία (ας πούμε, άνθρωποι να ζουν για χρόνια μέσα σε ένα φλεγόμενο σπίτι), ο καιρός που περνάει ανάμεσα στα γεγονότα δεν είναι ξεκάθαρος και η όλη πλοκή και το σενάριο σε αφήνουν σε κάποια μέρη λίγο - έως πολύ - μπερδεμένο για το τι συμβαίνει στην οθόνη. Μέχρι το τέλος προσεύχεσαι να τελειώσει αυτό το θέατρο του παραλόγου και να σε αφήσει ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου χωρίς να χρειαστεί να ξανασχοληθείς με το τι συνέβη μες στην ταινία.

Αφού τέλειωσε λοιπόν η ταινία και ανακουφίστηκα μπήκα στο imdb να δω αν υπήρχε κάποια εξήγηση για όλα αυτά τα αλλόκοτα που είδα μέσα στην ταινία. Και προς μεγάλη μου έκπληξη υπήρχε!
Παρ’όλα αυτά, δίνω στην ταινία ένα 4/10 γιατί βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησα να τη βλέπω, παρόλα τα ενδιαφέροντα σημεία και μηνύματα που αργότερα συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσε να περάσει.

Sunshine cleaning (Στεγνό Καθάρισμα)

Άλλη μια ταινία που μου τράβηξε το ενδιαφέρον από την αφίσα της... Πρωταγωνιστούν οι ανερχόμενες Amy Adams και Emily Blunt μαζί με τον βραβευμένο με Oscar Alan Arkin. Οι παραγωγοί της ταινίας είναι η ίδιοι που έκαναν το ‘Little Miss Sunshine’ και η λέξη sunshine μας προδιαθέτει ίσως για κάτι ανάλογο...
Η διάθεση της ταινίας είναι, όπως και στο Little Miss Sunshine, πιο κοντά στο μαύρο χιούμορ, μια που το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τον χαρακτήρα της Amy Adams να πείθει την αλλού πατώ κι αλλού βρίσκομαι μικρότερη αδερφή της Emily Blunt να τη βοηθήσει να ξεκινήσουν μαζί μια επιχείρηση καθαρισμού σκηνών εγκλήματος. Ο πατέρας των κοριτσιών Alan Arkin βρίσκεται εκεί για να προσέχει τον μικρό γιο της Amy Adams και η ιστορία ακολουθεί το επιχείρημα των δύο να κάνουν την επιχείρηση καθαρισμού να δουλέψει παρόλα τα προβλήματα που βρίσκουν στην πορεία.

Για να πω την αλήθεια δεν είδα κάτι πρωτότυπο στην ταινία (εκτός βέβαια από το κεντρικό θέμα της επιχείρησης καθαρισμού σκηνών εγκλήματος που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει ως επάγγελμα!) οι ερμηνείες είναι καλές και για μένα οι καλύτερες ερμηνείες έρχονται από τον Alan Arkin και τον μικρό που παίζει τον μικρό γιο της Amy Adams που λέει αρκετές έξυπνες ατάκες.
Ψυχαγωγική ταινία, δε θα βαρεθεί όποιος τη δει, αλλά όχι που θα αλλάξει τη ζωή σας.
5/10

FitneZZ

Το πράγμα είχε παραπάει και μόλις γύρισα στην Αγγλία αυτό το Πάσχα πριν 2 μήνες, έχοντας φάει παραπάνω απ’ό,τι έπρεπε (που όλοι μας το κάνουμε, αλλά εγώ το έκανα και πριν το Πάσχα) και μετά από σχόλια συγκεκριμένων ιντερνετιακών μου φίλων (δε θα πω ονόματα) ότι ο στρουμπουλός μου γιος μού έμοιασε από τον λαιμό και κάτω, πήρα την απόφαση ότι ως εδώ και μη παρέκει και ότι έπρεπε να χάσω κιλά ΕΔΩ & ΤΩΡΑ.

ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ - Ρέγουλα στο φαγητό

Αποφάσισα πρωτα απ’όλα ότι το μέγα βλαβερό πράγμα που έκανα ήταν ότι έτρωγα τη νύχτα. Καθόμουν, έβλεπα την Πολυκατοικία παραδείγματος χάριν, αφού είχαμε κοιμήσει τον μικρό και είχε κοιμηθεί και η γυναίκα, και καθώς έβλεπα, έτρωγα κιόλας. Και αν και δεν έτρωγα τίποτα σουβλάκια ας πούμε, έτρωγα δημητριακά, αυτά έδιναν πολλές θερμίδες τις οποίες δεν υπήρχε περίπτωση να κάψω και έτσι έβαζα κιλά. Αυτό λοιπόν αποφάσισα ότι πρέπει να κοπεί.

ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ – Άσκηση!

Ήταν καιρός που έλεγα ότι έπρεπε να πάρω τα πόδια (εντάξει, και τον κώλο μου) και να ασκηθώ, αλλά ποτέ δεν το έπαιρνα απόφαση. Με το που γυρίσαμε λοιπόν από Ελλάδα, η γυναίκα άρχισε γυμναστήριο και μου πήρε ένα free pass 7 ημερών το οποίο και χρησιμοποίησα για να μπω σε κάποιον ρυθμό και να αρχίσω να ασκούμαι. Τα γυμναστήρια τα μισώ για την κλεισούρα τους και όλο αυτό το κλίμα που είναι τόσοι νοματαίοι μέσα σ’εναν χώρο και τρέχουν, ιδρώνουν, κοιτάζουν πόσο ωραίοι έχουν γίνει οι μύες τους, αυτοθαυμάζονται, ψάχνονται να ρίξουν καμιά γκόμενα και γενικά ποτέ δεν τα πήγαινα τα γυμναστήρια. Οπότε ήξερα ότι αυτό το free pass ήταν απλά το δικό μου εναρκτήριο λάκτισμα. Έτσι αφού πήγα όσο πήγα, αποφάσισα ότι ο δικός μου χώρος άσκησης είναι έξω, στους δρόμους.

Είχα δοκιμάσει και παλιότερα να κάνω τρέξιμο έξω, αλλά για κάποιον παράξενο λόγο, όσο κι αν προσπαθούσα πάντα σκάλωνα στα 10 λεπτά τρέξιμο, μετά από τα οποία δεν μπορούσα να συνεχίσω. Είπα αυτή τη φορά δε θα περάσει! Έτσι άρχισα το τρέξιμό μου, είτε νωρίς το πρωί λίγο μετά τις 6:30 είτε μετά τις 22:00, μαζί με το iPod μου και τα αγαπημένα μου τραγούδια, βγήκα παγανιά και όποιον πάρει ο χάρος!

Τα 10 λεπτά έγιναν 15, έγιναν 20, έγιναν 25 και τώρα κάνω μισή ώρα τρέξιμο, γύρω στα 6,5 χιλόμετρα, άλλες φορές κάθε μέρα κι άλλες μέρα παρά μέρα (αναλόγως με τα κέφια και την κούραση). Και το καλύτερο είναι ότι πλέον το αποζητώ να βγω και να τρέξω, παρόλο που νιώθω μεγάλη κούραση και πιέζω τον εαυτό μου να βελτιώνεται. Είναι μια μικρή προσωπική μου νίκη ας πούμε.

Το αποτέλεσμα των προσπαθειών μου τους τελευταίους 2 μήνες και κάτι επέφερε την απώλεια σχεδόν 9 κιλών, για το οποίο είμαι σίγουρα πολύ ευχαριστημένος, αλλά η προσπάθεια συνεχίζεται και μέσα από το 'FITNEZZ' θα μοιραστώ όλα τα καλά που έμαθα και έκανα στη διαδρομή αυτή με τελικό προορισμό το ιδανικό μου βάρος...

Και για το κλείσιμο, για να σας αφήσω με αίσθημα αλέγκρο θα βάλω μία από τις playlists που ακούω όταν τρέχω και με βοηθάει να μην βαριέμαι....

ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ – ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΓΩ

ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ – ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ

LADY GAGA – JUST DANCE

LADY GAGA – POKER FACE

BRITNEY SPEARS – GIMME MORE

BRITNEY SPEARS – WOMANIZER

KYLIE MINOGUE – CAN’T GET BLUE MONDAY OUT OF MY HEAD

GIRLS ALOUD - BIOLOGY

O ZZ είδε, διάβασε, άκουσε...

Ο ΖΖ είδε...

Αυτά που είδα έχουν κυρίως να κάνουν με την αγγλική τηλεόραση, μια που από την ελληνική βλέπω τα επεισόδια που δεν είχα δει από το LAPD και αφού τα δω κι αυτά θα ξαναπιάσω το ‘Ευτυχισμένοι μαζί’ που το είχα παρατήσει κάπου στην πρώτη σεζόν του.... ξέρω... έχω πολλά να δω!

Είδα λοιπόν... το πολύ επιτυχημένο σήριαλ του ΒΒC ‘Gavin & Stacey’. Το σήριαλ αυτό ήδη έπαιξε 2 σεζόν στην βρετανική τηλεόραση και γυρίζουν τώρα την τρίτη (βέβαια, δεν είναι όπως οι ελληνικές σεζόν, μια που κάθε σεζόν είναι 6 επεισόδια.... ναι κι όμως...). Το θέμα του είναι η σχέση του Gavin που είναι Άγγλος και της Stacey που είναι Ουαλή και δείχνει τις διαφορές μεταξύ των 2 λαών, Άγγλων και Ουαλών. Την παράσταση κλέβει η καταπληκτική Ruth Jones που επίσης συγγράφει το σήριαλ και παίζει την αντι-συμβατική Nessa. Τα παρακάτω βιντεάκια είναι για όποιον μπορέσει να καταλάβει, αλλά για όποιον μπορέσει έχουν τρομερό γέλιο!

Μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του βρετανικού τηλεοπτικού κοινού είδα τον τελικό του reality show ‘The apprentice’. Πολλοί θα θυμάστε την αποτυχημένη προσπάθεια του Alpha να φέρει το show στην Ελλάδα με ‘αφεντικό’ τον Πέτρο Κωστόπουλο... Το εγχείρημα δεν περπάτησε, αλλά στην Αγγλία έχει παίξει ήδη 5 χρονιές και κάθε φορά το κοινό εθίζεται με τους παίκτες, τις αποστολές, τις ατάκες, τους κακούς, τους καλούς και τους πολύ καλούς. Εγώ είμαι μέγας fan του show και για σας ήθελα να παίξω ένα πολύ διασκεδαστικό video με το αφεντικό Sir Alan Sugar, ο οποίος φημίζεται για τον ευθύ του τρόπο. Το βιντεάκι έφτιαξε κάποιος με πολύ χρόνο στα χέρια του, μια που έκοψε και έραψε ηχητικά και οπτικά μερη από τις 5 σεζόν για να φτιάξει αυτό το ξεκαρδιστικό (για όποιον μπορέσει να καταλάβει τα λεγόμενα) βιντεάκι! Άντε και του χρόνου λοιπόν!

Ο ΖΖ διάβασε...

Ακόμη διαβάζω ένα βιβλίο που μου έκαναν δώρο συγγενείς από τη Βραζιλία (εντάξει, εξ αγχιστείας συγγενείς από τη Βραζιλία) που επειδή είναι στα πορτογαλικά μου παίρνει περισσότερο καιρό να το ροκανίσω. Το βιβλίο είναι μια μεγάλη εκδοτική επιτυχία και το όνομά του είναι ‘H κλέφτρα των βιβλίων’.

Έχω φτάσει λίγο μετά τη μέση και ευελπιστώ να το τελειώσω. Ο συγγραφέας είναι ο Μarkus Zusak, ΑυστροΓερμανός και μιλάει μέσα στο βιβλίο για την ιστορία μιας μικρούλας, της Λίζελ που μένει με τους θετούς γονείς της στην Γερμανία του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, στη Γερμανία του Χίτλερ και του Ναζιστικού κινήματος και καλλιεργεί τη συνήθεια να κλέβει βιβλία, βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν, βιβλία από τη βιβλιοθήκη του δημάρχου, βιβλία που τη συντροφεύουν στις περιπέτειές της με τον φίλο της τον Ρούντι (μμμ... ξέρω κάποιον με αυτό το όνομα).

Το βιβλίο είναι μεν στα πορτογαλικά, οπότε – αν και τα μιλάω και τα διαβάζω με σχετική ευκολία – δεν ‘ρέει’ στον τρόπο που το διαβάζω, αλλά η ιστορία είναι πανέμορφη και αφηγείται καταστάσεις που σε κάνουν να βλέπεις τις δυσκολίες των ανθρώπων εκείνων των χρόνων μέσα από τα μάτια μιας μικρούλας.

Το πολύ πρωτότυπο σημείο του βιβλίου είναι ότι αφηγητής είναι ο Θάνατος.... μακάβριο μεν, αλλά και πρωτότυπο.

Το προτείνω σε όσους έχουν διάθεση να διαβάσουν ένα καλό βιβλίο ξαπλωμένοι στις παραλίες αυτό το καλοκαίρι.

Ο ΖΖ άκουσε...

Στο ‘άκουσε’ έχω αρκετά πράγματα να μοιραστώ για τον Ιούνιο, μπορώ να πω με χαρά, μια που για μήνες δεν είχα ακούσει κάτι της προκοπής (από τον Δεκέμβριο ήταν θαρρώ και την κυκλοφορία των album ‘Απαγορευμένο’ και ‘Καινούργια εγώ’).

Τον τελευταίο μήνα όμως άκουσα 2 καταπληκτικά album!

Το πρώτο είναι το καινούργιο album των Green Day ‘21^st Century Breakdown’. Ένα όχι συμβατικό album, μια που είναι δομημένο σαν ροκ όπερα και τα τραγούδια πολλές φορές δεν ακολουθούν τη δομή ‘κουπλέ-ρεφραίν-κουπλέ-ρεφραιν-γέφυρα-ρεφραιν’ αλλά αλλάζουν 2 και 3 φορές μουσική φόρμα ή μελωδίες από ένα τραγούδι επαναλαμβάνονται μέσα σε ένα άλλο. Το ζητούμενο όμως είναι αν έχει φτιαχτεί με ποιότητα και συνέπεια. Δεν είμαι ο ειδικός στα τραγούδια των Green Day, μια που ούτε ροκάς είμαι, ούτε τους άκουσα ποτέ πριν το προηγούμενο υπερ-επιτυχημένο album τους ‘American Idiot’. To καινούργιο τους album το αγόρασα επειδή μου είχε αρέσει το προηγούμενο και μπορώ να πω ότι το ‘21^st Century Breakdown’ ήταν πιο ‘φιλικό’ στο δικό μου αυτί απ’ό,τι το ‘American Idiot’. Πολλά τραγούδια για μένα ξεχωρίζουν από τα 18 που υπάρχουν μεσα σε αυτό το album: ]

’21^st Century Breakdown’

’21 Guns’

‘Know your enemy’

‘Restless Heart Syndrome’

‘Horseshoes and Handgrenades’

‘Viva la Gloria!’

‘See the light’.

Πολλές δυνατές κιθάρες, παθιασμένα φωνητικά, καλοί στίχοι και ένα πολύ μεστό ηχητικό αποτέλεσμα με έκαναν να ακούσω ξανα και ξανά τα τραγούδια και προς έκπληξή μου – μια που δεν ακούω τέτοιου είδους μουσική συνήθως - να τα διασκεδάσω κιόλας.

Προτεινόμενο album αυτό για μένα για το 2009.

Το δεύτερο album που άκουσα είναι από τους Manic Street Preachers τους οποίους θαυμάζω και παρόλο που δεν αποδίδουν πάντα αυτά που μπορούν, αυτή τη φορά ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου. Το προηγούμενο album τους ‘Send away the tigers’ είχε κάποια αριστουργήματα μέσα, αλλά δεν ήταν όλο πολύ καλό. Το ‘Journal for plague lovers’ όμως έχει διαμάντια από την αρχή ως το τέλος. Οι στίχοι σε αυτό το album είναι γραμμένοι από τον Richey Edwards μέλος του group που εξαφανίστηκε πριν σχεδόν 10 χρόνια και που πριν εξαφανιστεί είχε αφήσει σε καθένα από τα άλλα 3 μέλη του group πακέτα με στίχους που είχε γράψει ανά τα χρόνια. Από αυτούς τους στίχους φτιάχτηκαν τα τραγούδια του ‘Journal for plague lovers’ και έτσι έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία για το group. Και αυτό είναι ένα ροκ album τραγουδισμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του από τον frontman του group James Dean Bradfield (μόνο το τελευταίο τραγούδι ‘William’s Last Words’ είναι τραγουδισμένο από τον άλλο τραγουδιστή των Manics Nicky Wire) με το γνωστό και καθιερωμένο ύφος του: πότε οργισμένο, πότε μελωδικό και πάντα παθιασμένο. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα τραγούδια τους και παρόλο που δεν έχουν την επιτυχία που τους αξίζει έξω από τη Μ.Βρετανία δεν παύουν να έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Τραγούδια που ξεχωρίζω από το album:

‘Marlon J.D.’

‘This joke sport severed’

‘Peeled apples’

‘Journal for plague lovers’

‘Me and Stephen Hawking’.

Το album αυτό αξίζει να ακουστεί και να αγαπηθεί.