Ρ²

Νέα γυναίκα.... πολιτικολογεί

2009-10-09T21:09:00.003+01:00

γράφει η Eva

Σκέφτηκα να ξεκινήσω την καινούρια αυτή στήλη με ένα επίκαιρο γεγονός. ΕΚΛΟΓΕΣ! Όλοι έχουμε κουραστεί αυτές τις εβδομάδες να βλέπουμε, να διαβάζουμε και να ακούμε γι’ αυτές. Γι’ αυτό το λόγο φυσικά είπα κι εγώ να σας κουράσω λίγο περισσότερο… Just kiddin’! Απλώς πιστεύω ότι οι νέοι άνθρωποι έχουν κι αυτοί γνώμη και πολύ ενδιαφέρουσα μάλιστα αλλά συνήθως δεν «ακούγεται».

Προσωπικά δεν έχω κομματικές προτιμήσεις και δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό ρεύμα. Όπως και πολλοί ακόμα νομίζω, έχω αγανακτήσει με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Υπάρχουν κάποιοι που το θεωρούν αφύσικο και παράλογο να ισχυρίζεται ένα άτομο στην δικιά μας ηλικία τέτοια αντίδραση. Τί έχουμε αντιμετωπίσει; Προσπαθούμε μήπως να αναθρέψουμε οικογένεια; Θα μείνει ακάλυπτη η επιταγή αν δεν βρούμε μέχρι την επομένη λεφτά για να καλύψουμε τα χρωστούμενα; Εν μέρει έχουν δίκαιο. Ωστόσο, από παιδιά παρατηρούμε τους γονείς μας να πνίγονται σε υποχρεώσεις και να μην τους μένει χρόνος είτε για τον εαυτό τους είτε για την οικογένειά τους.

Γιατί λοιπόν κι εμείς θα πρέπει να έχουμε μια φρενήρη ζωή και να δούμε τα χρόνια να μας προσπερνάνε; Το πολιτικό τοπίο κατ’ εμέ είναι μαύρο κι άραχνο. Δικομματισμός, υποτιθέμενη άσκουσα αντιπολίτευση και ακόμα χειρότερα υποτιθέμενη διακυβέρνηση. Διαφθορά, αισχροκέρδεια και άλλοι δεκάδες όροι που είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής. Καμία νέα ουσιαστική πρωτοβουλία και προσπάθεια. Αντί να προοδεύουμε γυρνάμε στα χρόνια της μιζέριας και της εξαθλίωσης. Είναι μήπως τυχαίο που όλοι οι νέοι ψάχνουν ένα δρόμο διαφυγής στο εξωτερικό;

Κάποιοι ισχυρίζονται πως οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Για μένα αυτό είναι ο χειρότερος οιωνός. Όταν κάποιος εξαγριώνεται, μάχεται, βρίζει, υποστηρίζει, πολεμά, υπάρχει ελπίδα. Όταν όμως όπως συμβαίνει σε πολλούς από μας απλά αδιαφορεί, το παιχνίδι έχει χαθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η αποχή έχει φτάσει στα ύψη. Και τα ποσοστά δεν αντιπροσωπεύουν ούτε κατά διάνοια την εξόργιση του λαού. Και τί άλλο μπορείς να κάνεις για να την εκδηλώσεις; Να ρίξεις λευκό; Ποιο το νόημα από την στιγμή που στο τέλος θα καταμετρηθεί υπέρ του πρώτου κόμματος; Να ψηφίσεις μικρότερα κόμματα για να τονώσεις την αντιπολίτευση; Σπάνια συμβαίνει. Υπάρχουν άτομα που καταλήγουν να ψηφίσουν ένα από τα δικό μεγάλα κόμματα με την εξής λογική: Από τα δύο κακά το μικρότερο!

Σε μικρότερο βαθμό η ίδια κατάσταση επικρατεί και στις εκλογές με τα κόμματα των πανεπιστημίων. Στην δική μου σχολή αυτά τα χρόνια που φοιτώ έχουν περάσει και τα δύο βασικά κόμματα (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) από την διοίκηση του τμήματος. Δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά όχι μόνο μεταξύ τους αλλά γενικότερα ουσία στην ύπαρξή τους. Η παράνοια που επικρατεί δε ακόμα μεγαλύτερη. Έχει τύχει σε μένα προσωπικά να ζήσω το εξής περιστατικό. Ήταν μέρα εκλογών στο πανεπιστήμιο και εγώ είχα τη μητέρα μου στο νοσοκομείο. Φυσικά και δεν πρόκειται να άφηνα το γάμο για να πάω για πουρνάρια και τότε ήταν που η κατάσταση βγήκε εκτός ορίων. Η κοπέλα που μου έκανε την εγγραφή (και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφέρω σε ποιο κόμμα ανήκει γιατί τέτοια περιστατικά συμβαίνουν από όλους)είχε το θράσος να μου στείλει μήνυμα και να πει: «Θα ‘ρθεις να μας ψηφίσεις; Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου!» Την βρίζεις ή δεν την βρίζεις;

Από τη στιγμή που έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης γενικά ως χώρα η μόνη μας ελπίδα είναι μια ριζική αλλαγή στον τρόπο σκέψης και στην παρουσία νέων ανθρώπων στην πολιτική. Δεν φτάνει πια τόσα που έχουν αρπάξει όλοι οι γερόλυκοι; Για τις επόμενες δέκα γενεές έχουν φροντίσει να εξασφαλίσουν. Οι περισσότεροι τουλάχιστον .Στο τέλος θα αφήσουν τα κόκκαλα τους στα έδρανα της Βουλής! :p Νέο αίμα στην πολιτική νέα πορεία για τη χώρα.

Και αφού έβγαλα τα εσώψυχά μου ραντεβού στο επόμενο άρθρο!

The Fashist - For the Girls

2009-10-07T21:24:00.007+01:00

The Fashist is here to show you the way to make fashion your second nature...

The Fashist - Πώς να κάνετε τη μόδα δεύτερη φύση σας

Recreate the look!

Gossip Girl Blake Lively

The dress

http://couture.zappos.com/n/multi_view.cgi?product_id=7544037&color_id=9&view=multi&ref=multi-image

OR this dress

http://couture.zappos.com/n/multi_view.cgi?product_id=7544037&color_id=9&view=multi&ref=multi-image

The handbag

http://www.neverenoughhandbags.com/claiborne-blue-white-large-handbags-p-44.html?osCsid=832206f6805b0bd20995d2b069ea8383

OR this handbag

http://www.cooldesignerhandbags.com/2008/02/21/chanel-shiny-caviar-calfskin-tote-bag/

The shoes

http://www.zappos.com/product/7515123/color/3

OR these shoes

http://www.shoesale.com/reaction-lip-tuck-flat-white.html

Just don't overdo it!

The Fashist - For Men

2009-10-06T14:23:00.025+01:00

The Fashist is here to show you the way to make fashion your second nature...

The Fashist - Πώς να κάνετε τη μόδα δεύτερη φύση σας...

RECREATE THE LOOK!

Robert Pattinson

PART 1 - I'm-out-on-a-bike look

The shirt

http://www.space-clothing.co.uk/brands/details/stussy/59

The trousers

http://www.prestige-mag.com/2009/02/pm-swag-cycle-distressed-straight-leg.html

The shoes

http://baxterfinley.typepad.com/baxter_finley/2009/02/common-projects-canvas-safari-boot.html

The accessories

http://www.individualsole.com/2008/10/01/dvs-lux-x-ray-ban-pack/

But don't overdo it!

PART 2 - I-look-good-in-a-suit-too look

The suit

http://www1.bloomingdales.com/catalog/product/index.ognc?ID=450020&CategoryID=17596&PageID=17596*1*24*-1*-1*1

The shirt

http://www.thomaspink.com/fcp/product/-/Shirts/White-Prestige-Justin-Texture-Men

The shoes

http://www.upscalehype.com/2009/02/pierre-hardy-black-patent-leather-chukka-boot/

The sunglasses

http://www.eyegoodies.com/Super-Matte-Black-pr-17286.html

The tie

http://us.burberry.com/product/index.jsp?productId=3511422

The watch

http://www.polyvore.com/georg_jensen_18k_gold_watch/thing?id=9246561

Just don't overdo it!

PART 3 - The I'm-relaxed look

The T-shirt

http://www.tobi.com/product/15938-surface-to-air-ts-wall-street-hotline-t-shirt-t-shirts-short-sleeve

The hoodie

http://citylightstokyo.com/blog/himmy/combo/224

The trousers

http://www.t-pageant.com/webboard/viewtopic.php?f=17&t=119930

The hoodie sweater

http://www.t-pageant.com/webboard/viewtopic.php?f=17&t=119930

But don't get too relaxed!

yum² - Chocolate Fudge Cake

2009-10-06T08:16:00.006+01:00

Ok, this is not my recipe, or something I invented when various ingredients just happened to drop inside my mixing bowl, but it’s a damn good one and I’d like to share it!

I saw it on TV a couple of weeks ago, it’s from Channel 4’s ‘Cook yourself thin’ and it’s a sin-free rich chocolate cake!!! What more would you want from your chocolate cake than to feel no regret whatsoever after eating it? Well, this gives you exactly that...

And there’s a twist! This cake actually contains.... beetroot!!! Well, this is original so you HAVE to try it!

There’s the link to the actual recipe:

http://www.channel4.com/food/recipes/healthy/cook-yourself-thin/beetroot-chocolate-fudge-cake-recipe_p_1.html

And this is what my attempt looked like before it was devoured by the family (that’s me and my wife hahaha)

Αυτή δεν είναι δική μου συνταγή ή κάτι που 'ανακάλυψα' μια βραδιά πειραματισμών ρίχνοντας ακανόνιστα υλικά μέσα σ'ένα μπωλ, αλλά είναι τόοοοοσο καλό το αποτέλεσμα που έπρεπε να το μοιραστώ!

Είναι κάτι που είδα στην τηλεόραση πριν λίγες μέρες και αποφάσισα να φτιάξω. Είναι από Αγγλικό Channel 4 και είναι ένα κέικ σοκολάτας που το τρως χωρίς μετά να νιώθεις τύψεις (εντάξει, με μέτρο βέβαια!)

Η διαφορά με τα κοινά κέικ σοκολάτας είναι ότι περιέχει.... παντζάρι! Ναι, κι όμως! Αλλά είναι πρωτότυπο και ΠΡΕΠΕΙ να το δοκιμάσετε!

Η ΣΥΝΤΑΓΗ

16 μερίδες

Έτοιμο σε 2½ ώρες

Συστατικά

Για το κέικ

· 250γραμ. μαύρη σοκολάτα
· 3 αυγά
· 250γραμ. ζάχαραη μουσκοβάντο (ή καστανή ζάχαρη)
· 1 κουταλάκι του γλυκού εσάνς βανίλιας
· 2 κουτάλια της σούπας μέλι
· 40γραμ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
· 40γραμ. απλό αλεύρι
· ¼ κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
· ¼ κουταλάκι του γλυκού αλάτι
· 25γραμ. σκόνη κακάο
· 50γραμ. αλεσμένα αμύγδαλα
· 250γραμ. παντζάρι ωμό, ξεφλουδισμένο και ελαφρώς αλεσμένο
· 100ml μαύρο καφέ
· 30ml σπορέλαιο

Για την επικάλυψη

· 150γραμ. μαύρη σοκολάτα
· 3 κουτάλια της σούπας καφέ
· 1 κουταλάκι του γλυκού εσάνς βανίλιας
· 3 κουτάλια της σούπας μέλι

Και πάμε!

1. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 150ºC. Αλείφουμε ένα ταψί 20εκατ. σε διάμετρο με λίγο σπορέλαιο ή μαργαρίνη.
2. Λιώνουμε τη σοκολάτα σε μπεν μαρί μέχρι να διαλυθεί τελείως και την αφήνουμε να κρυώσει.
3. Αναμιγνύουμε τα αυγά με τη ζάχαρη, την βανίλια και το μέλι και τα χτυπάμε στο μίξερ για 3 λεπτά μέχρι το μίγμα να γίνει ελαφρώς χλωμό στο χρώμα και αφράτο.
4. Ρίχνουμε μέσα στο μίγμα το αλεύρι (απλό & που φουσκώνει μόνο του), τη σόδα, το αλάτι, το κακάο και τα αμύγδαλα και τα ανακατεύουμε (με το χέρι, όχι με το μίξερ) να αναμιχθούν καλά.
5. Στη συνέχεια ρίχνουμε μέσα το παντζάρι, από το οποίο αν γίνεται να στραγγίξουμε όσο περισσότερο νερό γίνεται. Μετά στο μίγμα ρίχνουμε και τη σοκολάτα, τον καφέ και το σπορέλαιο και ανακατεύουμε καλά με μια σπάτουλα.
6. Απλώνουμε το μίγμα στο ταψί και το ψήνουμε για μιάμιση ώρα. Αφού περάσει η μιάμιση ώρα, καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για άλλο ένα μισάωρο.
7. Τσεκάρουμε αν είναι έτοιμο το κέικ βάζοντας ένα μυτερό μαχαίρι και βλέπουμε αν βγει καθαρό (αν και το κέικ είναι αρκετά υγρό, οπότε μπορεί το μαχαίρι να μην είναι απολύτως καθαρό). Αφήνουμε το κέικ να κρυώσει και φτιάχνουμε την επικάλυψη.
8. Για την επικάλυψη, λιώνουμε όπως και πριν τη σοκολάτα σε μπεν-μαρί κι αφού λιώσει, το παίρνουμε απ’τη φωτιά και προσθέτουμε τον καφέ και τη βανίλια. Αν το μίγμα δείχνει να χαλάει μετά από αυτό, θα φτιάξει και πάλι αφού ρίξουμε μέσα το μέλι και ανακατέψουμε.
9. Αφήνουμε το μίγμα για 15 να κρυώσει πριν επικαλύψουμε το κέικ.

Έτοιμο!

Το κέικ τρώγεται καλύτερο όσο είναι ακόμη ελαφρώς ζεστό, αλλά και κρύο είναι το ίδιο λαχταριστό!!!

Life after FRIENDS - Matthew Perry

2009-09-30T21:32:00.011+01:00

LIFE AFTER...

We take a look at the fate of the stars of the beloved sitcom after their FRIENDShip was over...

Ρίχνουμε μια ματιά στο τι συνέβη στα αστέρια της σειράς 'Φιλαράκια' μετά το τέλος της πετυχημένης σειράς...

MATTHEW PERRY

So, exactly what has Matthew Perry been up to since 2004 when the last episode of Friends aired?

Chandler Bing is a beloved character from the very popular series, but has anything as exciting as Mr. Bing come since Friends ended from Mr.Perry? That's what we're here for! We will tell you!

Not a great deal of activity let's say... compared to the rest of them (whose artistic output will be dealt with very very soon).

In 2006 there was an interesting movie called 'The Ron Clark story' where Perry stars as Ron Clark, a teacher trying his best to educate a challenging kids class in Harlem. This was based on a true story and it's worth viewing I have to say. And Perry is good in it. Although a bit of Chandler comes out now and again, but I guess that's just the part of the real Perry that seeped through Chandler and made him what we know and love. So no problem there for me. I have the impression that this movie was made for TV, but I guess that doesn't change the satisfaction you may gain (or not) from watching it.

Then in 2007 came 'Numb', a very good movie, where Perry stars as a movie writer who suffers from 'depersonalisation', which makes him completely lose touch with reality and the way he experiences the world. This condition gives him a lot of trouble in his relationship with an exciting lady as he tries to find a cure to his condition with the aid of doctor after doctor or accept it and get on with whatever life he experience. Perry gives a very good performance, so this is highly recommended!

His next move came in the form of a TV series. 'Studio 60 in the Sunset Strip' looked good in principle, a behind-the-scenes of a comedy show with the writers coming up with next week's sketch, politics of what to criticise and how and promising to walk the line between funny and serious, it was something to look forward to when I watched the trailer.

Well, reality was a lot different.... There was absolutely nothing funny about the series, the serious parts you couldn't care less about and generally going through a whole episode without thinking of giving at least 5 times was impossible. I managed to watch 4 or 5 episodes (for which I want to be pronounced a hero, thank you very much!). No wonder that although there was a whole 22 episodes to go through, nobody really cared in the end and the show was cancelled. And I have to say 'THANK GOD!' Perry didn't make any difference in this, it was that bad. Bad script, characters that nobody could identify with - I think - and generally a waste of TV space.

In 2008 came another movie: 'Birds of America', where Perry plays a teacher (yes, again!) struggling with his professional and personal life. And along one day come his dysfunctional brother and sister for a short stay at the old family home where Perry lives now. The movie is actually good, it gives this nice message that says 'we're family after all and we have to stick together through thick and thin' which is a good message of course. I liked the movie and Perry is good in it. Nice one, Matthew!

This year's '17 again' I didn't watch (can't stand Zac Efron or anything related to High School Musical and its irritating products) but I think Perry was playing the character that gets to be 17 again and turns into Efron. Can't be interesting, let's face it. I'm sure he did it for the money.

Overall I believe artistically Perry really tried some nice moves with his movies, but failed to recreate the hype of his career during Friends. Well, it was a tough act to follow, so can't blame him. But at least I saw some really nice performances from him and I think he should be proud of himself. That's what I say!

If you want to see trailers of all the movies and series mentioned above, they are all at the bottom of the article.

Τι συνέβη λοιπόν στον Matthew Perry από το 2004 όταν είδαμε το τελευταίο επεισόδιο των 'Friends';

Όλοι αγαπήσαμε τις ατάκες του Chandler Bing στα Φιλαράκια, αλλά τι το εντυπωσιακό έχει καταφέρει ο πάλαι ποτέ Mr. Bing από τότε; Αυτό ακριβώς θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε εδώ! Θα τα μάθετε όλα από εδώ!

Οι καλλιτεχνικές δραστηριότητές του δεν είναι τόσο εντυπωσιακές σε αριθμό τουλάχιστον, αν συγκριθούν με αυτές των υπόλοιπων μελών του καστ των Friends (των οποίων η σειρά θα έρθει πολύ σύντομα μετά τον κ.Perry).

Το 2006 πρωταγωνίστησε στην ενδιαφέρουσα ταινία 'The Ron Clark story', όπου έπαιξε τον Ron Clark, έναν δάσκαλο που κάνει τα πάντα για να κρατήσει στο δρόμο της εκπαίδευσης κάποια 'ανεξάρτητα πνεύματα' σ'ενα σχολείο στο Harlem. Πρόκειται για μια πραγματική ιστορία και η ερμηνεία του Perry είναι πολύ καλή. Η ταινία έγινε για την τηλεόραση, αλλά αυτό δεν έχει σημασία βεβαίως.

Το 2007 ήρθε το 'Numb', άλλη μια καλή ταινία όπου ο Perry παίζει έναν σεναριογράφο του σινεμά που υποφέρει από μια σπάνια ψυχολογική πάθηση που τον κάνει να χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Η κατάστασή του αυτή του προκαλεί μεγάλες δυσκολίες στη σχέση του με τη γυναίκα που ο ίδιος αποκαλεί 'γυναίκα της ζωής του' καθώς πηγαίνει από γιατρό σε γιατρό προσπαθώντας να βρει θεραπεία ή τουλάχιστον προσπαθώντας να αποδεχτεί την κατάστασή του και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως μπορεί εν τέλει να τη ζήσει. Άλλη μια καλή ερμηνεία από τον Perry και την ταινία προσωπικά την προτείνω!

Η επόμενη κίνηση ήταν μια τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο 'Studio 60 in the Sunset Strip' που έχει να κάνει με τα παρασκήνια ενός κωμικού show στην αμερικάνικη τηλεόραση. Βλέποντας το τρέιλερ η σειρά φαινόταν πολλά υποσχόμενη, αλλά ήταν μια τεράστια απογοήτευση. Δεν υπήρχε ούτε μισός χαρακτήρας που να θες να δεις εκεί μέσα, κακό παίξιμο από όλους, ιστορίες και ερμηνείες τραβηγμένες απ'τα μαλλιά και πολύ κακό για το τίποτα. Ο Perry δεν έφερε τίποτα το διαφορετικό ή κάτι που να άξιζε να δεις στη σειρά αυτή και γενικά ήταν ένα χάλι και μισό.

Είναι παράξενο το ότι έφτιαξαν 22 επεισόδια, αλλά στο τέλος τα παράτησαν. Κι εγώ το μόνο που μπορώ να πω είναι: ΕΥΤΥΧΩΣ!

Το 2008 πρωταγωνιστεί στην ταινία 'Birds of America', όπου (ξανα)παίζει έναν δάσκαλο που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις δυσκολίες στην επαγγελματική και οικογενειακή του ζωή. Μια ωραία πρωΐα φορτώνεται τον παράξενο αδερφό του και την παράξενη αδερφή του που έρχονται να μείνουν στο πατρικό τους, όπου μένει ο Perry με τη γυναίκα του πλέον. Η ταινία βγάζει ωραίο μήνυμα για την οικογένεια κια το γεγονός ότι όπου και να πας, ό,τι και να γίνει, κουβαλάς μέσα σου την οικογένειά σου και εν τέλει, ποιον άλλο μπορείς να εμπιστευτείς; Και επίσης μου άρεσε και η ερμηνεία του Perry!

Φέτος ο Matthew Perry έπαιξε στην ταινία '17 again', την οποία δεν είδα, γιατί έχω αλλεργία σε οτιδήποτε έχει να κάνει με το High School Musical και στην ταινία αυτή παίζει ο ενοχλητικός Zac Efron. Ο Perry παίζει τον χαρακτήρα που γίνεται και πάλι 17 και μεταμορφώνεται στον Efron. Τίποτα το ενδιαφέρον, τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί. Κι είναι ηλίου φαεινότερο ότι τό'κανε για τα λεφτά.

Είδα λοιπόν ότι καλλιτεχνικά ο Perry πραγματικά έδωσε κάποιες πολύ καλές στιγμές μετά το τέλος των 'Friends' και μπράβο του βασικά από μένα! Μπορεί η καριέρα του να μην είναι στο ίδιο επίπεδο πλέον με την εποχή που έπαιζε το Friends, αλλά σίγουρα μπορεί να είναι υπερήφανος για τις επιλογές του... κατά 75% τουλάχιστον χαχαα!

Ακολουθούν τρέιλερ από τις σειρές και ταινίες που ανέφερα παραπάνω για τα μάτια σας μόνο!

The Ron Clark story

Numb

Studio 60 on the Sunset Strip

Birds of America

17 again

Cinema² - Departures/Okuribito

2009-09-29T18:50:00.013+01:00

This movie won the Best Foreign Film Oscar in the 2009 awards and comes far away Japan. It tells the story of Daigo, an ambitious cellist who is suddenly left unemployed and forced to re-think his life. The change brings him and his wife back to his hometown, back to the house where he grew up with his mother after his father left them. Daigo has lost his mother and being away from the country when she died, he never had the chance to say goodbye to her and be at her funeral. In his hometown Daigo finds a new job, only an odd one: taking care of the dead in funerals.

You don't know exactly what to expect reading about the theme of the film, or at least I didn't. But the journey that this movie can take you is absolutely worth it.

There are lots of interesting points in the movie, which make it an interesting experience: the care with which Daigo and his boss prepare the dead for their funeral, the expression of grief from the relatives, the story of the departure of Daigo's father and the relationship between Daigo and his wife Mika.

Masahiro Motoki is amazing as Daigo, with great moments of expressing frustration and pain, getting used to his job, learning to appreciate its importance and fighting for the right to continue doing although the world around him shows him their clear disapproval of his line of work.

Also great is Tsutomu Yamazaki as his boss, with his austere front and the knowledge he imparts to Daigo. A fatherly figure for a man whose life missed the presence of a father.

I have to mention the beautiful direction, cinematography and music, full of the sound of... yes, you guessed it, cello!

But personally the real touch this movie left me was after it ended. The thoughts it leaves you with relating to the meaning of life, the certainty of death and the different ways people relate to the reality of their life and its facts. This does not happen often I think and this is a film that will stay with me forever.

Η ταινία αυτή κέρδισε το Oscar Ξενόγλωσσης ταινίας στα φετινά Oscar, έρχεται από την Ιαπωνία και έχει να κάνει με τον Daigo, έναν τσελίστα που μένει χωρίς δουλειά από τη μια στιγμή στην άλλη όταν η ορχήστρα με την οποία παίζει διαλύεται και αναγκάζεται να πάρει τη γυναίκα του και να επιστρέψει στην πόλη που μεγάλωσε, να ζήσει και πάλι στο άδειο πλέον πατρικό του, μετά το θάνατο της μητέρας του. Ο Daigo δε μένει άνεργος για πολύ, αλλά βρίσκει μια σχετικά ανορθόδοξη δουλειά που δε βρίσκει πολλούς από τον περίγυρό του σύμφωνους: προετοιμάζοντας τους νεκρούς για ταφή σε ένα γραφείο κηδειών.

Η ερμηνεία του Masahiro Motoki ως Daigo είναι το δυνατό σημείο της ταινίας, η ταινία άλλωστε βασίζεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει από τη στιγμή που αποφασίζει να δεχτεί την παράξενη δουλειά και σιγά σιγά να κατανοήσει τη βαρύτητα και σημαντικότητα της δουλειάς του για τις οικογένειες των νεκρών και εν τέλει και για τους ίδιους τους νεκρούς και το δικαίωμα να ταφεί κανείς με την αξιοπρέπεια που του αξίζει και αρμόζει.

Επιβλητική είναι επίσης η παρουσία του Tsutomu Yamazaki ως αφεντικό του Daigo με την αυστηρή του εξωτερική όψη και όλη τη γνώση που μεταδίδει στον Daigo μέσα από την επαγγελματική τους σχέση. Στον Daigo που η παρουσία του πατέρα είναι κάτι που δεν ένιωσε όσο θα ήθελε από τότε που ο πατέρας του εγκατέλειψε τον ίδιο και τη μητέρα του.

Πρέπει να αναφέρω την όμορφη σκηνοθεσία και φωτογραφία της ταινίας, καθώς και την μουσική της επένδυση με το τσέλο να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αυτό όμως που προσωπικά μέτρησε περισσότερο στην ταινία είναι όλες οι σκέψεις που μου δημιούργησε αφού είχε τελειώσει, οι σκέψεις σχετικά με τη ζωή, το νόημά της, τη βεβαιότητα του θανάτου και τους διαφορετικούς τρόπους που ο καθένας από μας κατανοεί και βιώνει την πραγματικότητα της ζωής και των πραγμάτων που θεωρούμε δεδομένα. Κάτι τέτοιο δε συμβαίνει πάντα με πολλές ταινίες, αλλά το ένιωσα με την ταινία αυτή και πιστεύω ότι όλες οι εικόνες και τα συναισθήματα που μου δημιούργησε θα τα κρατήσω για πάντα.

Book² - Public Enemies by Bryan Burrough

2009-09-29T00:01:00.009+01:00

Caught in all the publicity surrounding the release of the film 'Public Enemies' starring Johhny Depp, Christian Bale and Marion Cottilard I got excited wanting to watch the film. I didn't quite manage it, but opportunity came and the Telegraph was giving the book for free, so I grasped it and started reading the book hoping to be able to watch the movie once I had finished it.

Well, my plan didn't quite work out, as I finished the book just yesterday and the movie is not showing in any of the UK's cinemas for some months now, but anyhow I managed to finish this mammoth of a book.

Written by Bryan Burrough, this is the book on which the movie was based although the movie only had John Dillinger's story, whilst the book takes you through the whole story of the formation of the now world famous FBI (or Federal Bureau of Investigation for whoever never quite knew what the acronym stood for) and its 'War on Crime' back in the 30's.

So, you have the aforementioned Public Enemy No.1 John Dillinger robbing banks and getting away with it, but alongside his story you get the stories of all the other public enemies of the USA in the 30's like Bonnie & Clyde, Pretty Boy Floyd, Machine Gun Kelly, the Barker gang, Alvin Karpis and others that I may be forgetting right now, as the book is full of names and stories of criminals robbing, kidnapping, killing and running for their lives until the FBI catches up with them and takes them down.

Enough with the summary though and let me tell you exactly what I thought of the book. It has 2 sides to it I decided, as you learn about the infamous era of all these criminals that caused chaos to the US of A in the 30's, but you also learn about how the FBI actually started, all its blunders and absolutely ridiculous and badly prepared operations to catch the criminals I mentioned before and all this through the exhaustive details into which Burrough takes you in this book.

I have to praise his efforts putting together this book, as we're talking about going through loads and loads of FBI records and everything you'll read in the book is actually real! Sometimes you feel like the book goes on forever (hence I went about reading it with a drugged turtle's pace) but you have to appreciate the lengths and breadths the author went to to find out about all those (sometimes unnecessary) details you read about.

All in all, I think it's worth the effort to read this book, it was definitely worth the time I spent reading it and now I'm ready to watch the movie!

Now, if you're patient, that's a John Dillinger documentary I found on YouTube, so feel free to watch it and get just that tiny bit wiser/clued-up about those Public Enemies.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία 'Public Enemies' (Δημόσιος Κίνδυνος) με τους Johnny Depp, Christian Bale και Marion Cottilard. Για καλή μου τύχη μια αγγλική εφημερίδα έδινε το βιβλίο δωρεάν, οπότε αποφάσισα να το διαβάσω ελπίζοντας να δω την ταινία αφού τελειώσω το βιβλίο. Το σχέδιό μου δε δούλεψε ακριβώς, μια που το βιβλίο το τέλειωσα μόλςι χθες, αλλά νιώθω ευχαριστημένος που κατάφερα και τέλειωσα αυτό το βιβλίο/μαραθώνιο.

Συγγραφεύς του ο Βryan Burrough, και το βιβλίο μιλά για την ιστορία του John Dillinger, του Νο.1 Δημόσιου Κινδύνου στις ΗΠΑ τη μαύρη περίοδο της δεκαετίας του '30. Επίσης το βιβλίο μας εξιστορεί τις δοκιμασίες που πέρασε το πλέον πασίγνωστο FBI στο ξεκίνημά του, τις βλακώδεις και αποτυχημένες προσπάθειές του να στήσει ενέδρες, να καταδιώξει κακοποιούς ή την ανικανότητα να χειριστούν οι πράκτορές του όπλα. Κι όλα αυτά στη μέση του 'Πολέμου κατά του Εγκλήματος' που κύρηξε το FBI στη δεκαετία του '30.

Εκτός από τον John Dillinger, το βιβλίο μιλά για τις ιστορίες των: Bonnie & Clyde, Pretty Boy Floyd, Machine Gun Kelly, της συμμορίας Barker και του Alvin Karpis καθώς και άλλων των οποίων τα ονόματα αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν (και πιστέψτε με, είναι πολλοί) και πολλές ιστορίες για ληστείες, απαγωγές, θανάτους, καταδιώξεις και επιτυχημένες και αποτυχημένες προσπάθειες του FBI να βάλει ένα τέλος στη δράση όλων αυτών των εγκληματιών.

Το αξιοθαύμαστο για το οποίο πραγματικά παραδέχομαι τον συγγραφέα του βιβλίου είναι τα μήκη και τα πλάτη στα οποία πήγε για την έρευνα σε αυτό το βιβλίο, καθώς έβαλε λεπτομέρειες τις οποίες βρήκε μέσα σε ανεξάντλητα αρχεία του FBI και του Τύπου της εποχής. Μπορεί κάποιες φορές να βαρέθηκα τη ζωή μου διαβάζοντας για το τι φορούσε ο τάδε ή ο δείνα ληστής πριν ληστέψει την τάδε τράπεζα, αλλά δεν έχω παρά να βγάλω το καπέλο στον Burrough για την τρομερή του προσπάθεια να συμπεριλάβει όλες αυτές τις λεπτομέρειες στο βιβλίο του.

Σε τελική ανάλυση μιλάμε για ένα βιβλίο που εν τέλει μου άρεσε και άξιζε τον κόπο και το χρόνο που διέθεσα να το διαβάσω. Δεν ξέρω αν έχει βγει στα ελληνικά, αλλά αν το βρείτε, διαβάστε το. Αν πάλι δεν υπάρχει στα ελληνικά, μπορώ να το δανείσω σε όποιον το θέλει και να το διαβάσει στα αγγλικά :huhu.

Ακόμη θέλω να δω την ταινία, οπότε ελπίζω να αξιωθώ να τη δω σύντομα (μάλλον σε DVD πλέον).

Παραπάνω παρέθεσα ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με τη δράση του John Dillinger που βρήκα στο YouTube, οπότε αν ενδιαφέρεστε, ρίξτε του μια ματιά.

P² - the new era/η νέα εποχή!

2009-09-28T21:28:00.003+01:00

Welcome to the new era of P² Online Blogazine!

The blogazine will from now on feature articles in both Greek and English, to attract a more diverse audience.

Ρ² aims for a place in your Favourites list, to show you how things are in the power of 2!

Η νέα εποχή του Ρ² αρχίζει!

Το blogazine θα έχει από εδώ και στο εξής άρθρα τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά!

Με πιο συχνές δημοσιεύσεις και θέματα που ελπίζουμε να ενδιαφέρουν ένα ευρύτερο κοινό, το Ρ² στοχεύει να μπει στην λίστα των favourites sites σας!

Διαβάστε τα όλα στη δύναμη του 2!

FitneZZ

2009-08-20T08:58:00.005+01:00

4 μήνες σχεδόν πάνε από τότε που άρχισα την FitneZZ πορεία μου.
13 κιλά σχεδόν έχασα και μου μένει άλλο 1 μέχρι να φτάσω στο πολυπόθητο ιδανικό βάρος. Το θέμα βέβαια δεν είναι να το φτάσω, αλλά να μείνω εκεί.
Για 3 εβδομάδες αφού επέστρεψα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα, δεν είχα χρόνο και διάθεση να κάνω το τρέξιμό μου όπως το έκανα πριν και έτσι ξεσυνήθισα.
Δεν έβαλα κιλά στην περίοδο αυτή των 3 εβδομάδων, απλά ανεβοκατέβαινα 1 κιλό κάτω, 1 κιλό πάνω στο βάρος που είχα φτάσει, οπότε θεωρώ ότι τουλάχιστον εκεί μπορώ να το σταθεροποιήσω.

Όμως τα τελευταία 3 κιλά που με χώριζαν (και τώρα το 1 που με χωρίζει) είναι τα πιο ζόρικα, μια που είμαι τόσο κοντά και πρέπει να δώσω άλλη μια ώθηση και να το πιστέψω ότι μπορώ να τα χάσω και να μην ξανακυλήσω στο δρόμο των αλόγιστων και άχρηστων θερμίδων και των άχρηστων και περιττών κιλών. Τα τελευταία είναι και τα πιο δύσκολα και το ίδιο περνάει και η γυναίκα μου, που αφού έχασε τα κιλά της εγκυμοσύνης, προσπαθεί να φτάσει στο βάρος που είχε όταν την γνώρισα πριν 7,5 χρόνια και είναι κι εκείνη 2 κιλά μακριά από το στόχο της, αλλά αυτά τα 2 κιλά είναι τα δυσκολότερα...

Αλλά θα χαθούν... δεν είναι στο χέρι τους εννοείται, γιατί δεν έχουν χέρια.
Στο χέρι το δικό μας είναι, στο χέρι που ανοίγει το ψυγείο, στο χέρι που φέρνει το κουτάλι στο στόμα, στο χέρι που δένει τα κορδόνια, ανοίγει την πόρτα και σε σπρώχνει για τρέξιμο. Και στα πόδια, στα πόδια που τρέχουν, στα πόδια που ανεβαίνουν στη ζυγαριά και στα πόδια που θα σε πάνε στα μαγαζιά να δοκιμάσεις ρούχα 2 νούμερα μικρότερα.

Με αυτές τις σκέψεις ξανάρχισα το τρέξιμό μου και παρόλο που το σώμα μου γκρινιάζει γιατί ξεσυνήθισε και πονάνε οι μυς, δεν έχει σημασία, εγώ συνεχίζω. Ο – επιτρεπτού ορίου – πόνος είναι γλυκός γιατί σημαίνει ότι προσπαθείς και εννοείται ότι λίγο-λίγο φεύγει και η άσκηση γίνεται πιο εύκολα και ανώδυνα. Όλα πρέπει να τα βλέπω σαν ενθάρρυνση και όχι σαν αποθάρρυνση του να κάνω κάτι καλό για μένα.

Και μέχρι εδώ που έφτασα νιώθω περήφανος, για να πω την αλήθεια και γι’αυτό θα συνεχίσω γιατί έχω ακόμη δρόμο (όχι πολύ) για να φτάσω στο στόχο μου. Το Νοέμβριο που θα πάω στη Βραζιλία για τη βάφτιση του γιου μου θέλω να είμαι super sexy γκόμενος χαχα! Και ομολογώ πως αυτός είναι και ο στόχος μου χαχα!

Κάτι πολύ χρήσιμο που βρήκα στο δρόμο που από κάποιον γνωστό μου διατροφολόγο (τον Oracle του P4M για όσους τον ξέρουν) είναι η ιστοσελίδα που δημιούργησε με πολύ χρήσιμες συμβουλές διατροφής. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

http://www.ikerimis.com/

FitneZZ story - Άκης

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν….. Να μαι και γω… :huhu . Ωραία στήλη κύριε ΖΖ… Το θέμα της μας απασχολεί όλους….

Να πω και εγώ, την δική μου, μικρή-μεγάλη ιστορία… :huhu .

Εγώ μικρούλης ήμουν ζωηρούλης. :huhu περα δώθε όλη τη μέρα… το πολύ το παιχνίδι όμως φέρνει και πείνα… Έτρωγα, ήμουν φαγανό αλλά δεν με έλεγες χοντρό παιδάκι… huhu Σαν παιδάκι είχα και εγώ τα μαγουλάκια μου και τα μπουτάκια μου, αλλά δεν με έλεγες χοντρούλικο… απλά παχουλούτσικο αλλά αυτό το γλυκό με τα μαγουλάκια… huhu

Τέσπα από Γυμνάσιο όμως είχα αρχίσει να φουσκώνω λιγάκι, αλλά είχα γενικά σκαμπανεβάσματα στη ζυγαριά… μέχρι και την Τρίτη Λυκείου δηλαδή, μια ήμουν παχουλός μια χοντρούτσικος lol . Αδύνατος δεν ήμουν ποτέ…. Τέσπα, βαριέμαι να πολυλογώ κιόλας, έφτασε το πρώτο έτος στη σχολή… :cry: από εκεί και μετά ήρθε ο κατήφορος… ο κατήφορος του Άκη… γιατί στη ζυγαριά ήρθε ο ανήφορος… :nerd: :cry:
Για να μην την κάνω ζαρτιέρα την ιστορία από το τράβηγμα, να πω πως ήρθε το καλοκαίρι του 2006 και με βρίσκει να ζυγίζω 142 κιλά. :lima: έχω την εντύπωση πως οι ελέφαντες γεννιούνται τα μισά :vent
Να πω πώς είμαι 1.96 ύψος, οπότε φανταστείτε… Σαν τοίχος ήμουν…. Και τι τοίχος…. :huhu Στο Βερολίνο πιο εύκολα το έριξαν :huhu

Τέλος πάντων, είπα δεν πάει άλλο… Έτσι στις 28/08/06 ξεκίνησα δίαιτα…. Έτρωγα πρωί βράδυ κόρν φλέικς και μεσημέρι μια κανονική μερίδα από το φαγητό που είχα… Αλλά καθόλου τηγανητά… Και γλυκό 3 φορές τη βδομάδα… Αυτή την διατροφή την συνεχίζω μέχρι και σήμερα… :lima:
Έχω να φάω έστω και μια τηγανιτή πατάτα 3 ολόκληρη χρόνια…. Και δεν μου λείπει…

Μέχρι τα Χριστούγεννα του 2006, δηλαδή 4 μήνες διατροφής είχα χάσει 20-25 κιλά αν θυμάμαι καλά… Μετά ο ρυθμός έπεσε αλλά όχι η όρεξη μου και η διάθεση μου για την μεγάλη αυτήν αλλαγή…. Γυμναστική δεν μπορώ να πω ότι έκανα ιδιαίτερα…. Έχω κάνα χρόνο που το ξεκίνησα εντατικά…
Ο Απολογισμός?....

Σήμερα… Είμαι ακόμα 1.96 :huhu ζυγίζω 81-82 κιλά, έχει αλλάξει όλη μου η ζωή , περνάω τέλεια, δημιουργώ χαμό όπου και αν πάω, έχω τρομερό σουξέ (σαν την Γαρμπη το 2000 :huhu ) και γενικά νιώθω υπέροχα με μένα… Πέρα από την πλάκα δεν με νοιάζει τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα, εγώ νιώθω υπέροχα με αυτό που είμαι…. Μπορεί να λέτε τι ψωνάρα θεε μου κτλ κτλ, αλλά να σας πω? ΧΕΣΤΗΚΑ…. Εγώ κουράστηκα, κόπιασα , πέρασα δύσκολα για να φτάσω εδώ που έφτασα και καλά κάνω και είμαι. Πέρασα άσχημα όλο το διάστημα που ήμουν μπουλούκος, και τώρα θα το χαρώ όσο πάει… Μια ζωή την έχουμε….

Συνεχίζω να προσέχω την διατροφή μου, την χαλάω μια φορά στις 15 για να ενεργοποιώ και τον μεταβολισμό μου huhu , γυμνάζομαι τακτικότατα (5 φορές τη βδομάδα)…… Μόνο με προσπάθεια και με υπομονή και αν το πάρεις πραγματικά απόφαση μπορείς να φτάσεις σε τέτοια αποτελέσματα….. Και εγώ ήμουν δυνατός και τα κατάφερα. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα μπορούσα πότε εγώ να θεωρούμε αδύνατος…. Σήμερα…. 60 κιλά κάτω μπορώ να θεωρούμε φυσιολογικός και μ’ αρέσω όπως είμαι.

Χαίρομαι που αρέσω και μ’ αρέσει… Και πιστεύω ότι σε όλους αρέσει αυτό.. Οπότε δεν πιστεύω μια μερίδα πατάτες τηγανητές μια πίτσα και ένα ταψί γαλακτομπούρεκο να αξίζουν περισσότερο από το να είσαι hawt and stylish :lol
Παιδιά, όσοι θέλετε να αδυνατίσετε, αν το πήρατε πραγματικά απόφαση θα τα καταφέρετε.. Όλα στο μυαλό μας είναι. ΟΛΑ. Αν τα βρεις με σένα τότε όλα θα είναι εύκολα. Όποιος θέλει κάτι να με ρωτήσει ξέρετε πώς να με βρείτε… Επειδή ήμουν και από τις δυο πλευρές μπορώ να βοηθήσω….

Από διατροφή σας είπα… Από γυμναστική κάνω 20 λεπτά αερόβια (γρήγορο περπάτημα στο διάδρομο) και μετά γυμνάζω ξεχωριστά μια μια τις μυικές μου ομάδες… Κλασσικά πράγματα όχι κάτι το ιδιαίτερο….

Ζω πραγματικά τώρα και δεν θα το άλλαζα ποτέ και για τίποτα. Και αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε το fan club μου… :lima:

Όποιος θέλει υπογεγραμμένη φωτό ας στείλει pm. :lima:

Κάνω και γυμνά. Ευχαριστώ. lol

Play²

2009-08-09T21:38:00.003+01:00

Play - SAKIS THE KOZAK!!

Make games | Share | Play free online games | User Generated Games @ Pictogame

Play - ΑΛΑΝΙΑΡΑ ΕΦΗ!!

Make a game | Alaniara Efi! | Free games | Pictogame

Αποστολή Ρ² - Anastacia

2009-08-09T11:05:00.006+01:00

by Roudi

Ναι Ναι, εκπλήρωσα ο άμοιρος ο φαν το όνειρο μου. Πέμπτη 25/06/09 Λονδίνο, Hammersmith Apollo! Ώρα έναρξης 8.

Αφού πρώτα κάναμε μια βόλτα στο Hyde Park, στο Buckingham Palace αλλά και μια στάση στο Picadilly ξεκινήσαμε για την συναυλία κατά τις 6,30. Αφού αλλάξαμε 2 μετρό μέχρι να καταλήξουμε στο σωστό. 7 η ώρα είχαμε φτάσει!

Αρκετός κόσμος έξω, ενώ με το που φτάσαμε μας πλησίασε ένας για να μας πουλήσει το εισιτήριο του. Μπαίνουμε μέσα και παθαίνω σοκ! Δεν είχα δεκάρα πάνω μου και μπροστά μου ήταν ένα περίπτερο με μπλούζες και αφίσες της anastacia αλλά και ειδικό πρόγραμμα της συναυλίας..! Αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Το δεύτερο ήρθε αμέσως μόλις μπήκα στο χώρο της συναυλίας, ο οποίος ήταν σχεδόν άδειος! Το ξεπερνάω και αυτό. Βρίσκουμε τις θέσεις μας οι οποίες αν και ήταν μακριά βλέπαμε άνετα!

Το Hammersmith Apollo είναι ένας χώρος χωρητικότητας 8.000 ατόμων περίπου. Κάτω όπου βρισκόμουν εγώ ήταν τα καθίσματα και όλος ο εξώστης (ο οποίος ευτυχώς γέμισε από νωρίς) ήταν για τους όρθιους. Με το που πάει 8 η ώρα και ενώ τα μισά καθίσματα ήταν άδεια κλείνουν τα φώτα και αρχίζουν να ακούγονται φωνές! Στη σκηνή βγαίνει ένας νεαρός τραγουδιστής (Steve Appleton) ο οποίος ανέλαβε να προθερμάνει το κοινό για μισή ώρα περίπου. Με το που τελειώνει και ενώ ήμουν έτοιμος να δω τη θεά ανοίγουν και πάλι τα φώτα και αρχίζουν να ετοιμάζουν τη σκηνή. Μέχρι τις 9 η ώρα είχε γεμίσει ο χώρος (¨Άγγλοι¨ στο ραντεβού τους.)

Μετά από λίγο τα φώτα σβήνουν και και αρχίζει να παίζει το βίντεο της έναρξης. Εν τω μεταξύ κάνω σήμα στο φίλο μου να αρχίσει να μαγνητοσκοπεί με τη κάμερα του. Δεν πρόλαβε να την σηκώσει και μία υπάλληλος είχε πεταχτεί μπροστά του και του λέει με υφάκι «You're coming with me right now» Ε με λίγα λόγια του πήρε τη μπαταρία μέχρι το τέλος της συναυλίας. Και συνεχίζουμε με μία αρκετά έξυπνη έναρξη!

Η απόλυτη φωνή καλύτερη και από το cd ναι αυτή είναι η anastacia! Είπε πολλές από τις παλιότερες επιτυχίες της όπως το pieces of a dream, one day in your life, sick and tired, left outside alone (remix) και πολλά από τα καινούρια όπως τα I can feel you, same song και heavy rotation. Πολλά από τα τραγούδια ήταν με τη συνοδεία χορευτών, ενώ τα περισσότερα συνοδευόταν και από ειδικά καλογυρισμένα βίντεο, κάποια από τα οποία ήταν “interactive”.

Ακόμα οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα από τον κόσμο που σηκώθηκε από το πρώτο λεπτό και δεν σταμάτησε να χορεύει και φωνάζει. Μόνο στις μπαλάντες ξεκουράζονταν λίγο! Η συναυλία κράτησε 2 ώρες με την anastacia να βγαίνει 3 φορές στη σκηνή. Εκτός από τη φωνή έδωσε το καλύτερο εαυτό της και με διάφορα σκερτσάκια κάποια από τα οποία ήταν και με τη συμμετοχή του κόσμου.
Η βραδιά έληξε και όλοι έμειναν ευχαριστημένοι. Μια τραγουδίστρια που σίγουρα αξίζει να πληρώσεις για να την ακούσεις να τραγουδάει ζωντανά!

Συν Ένα

2009-08-04T12:55:00.002+01:00

Πάει καιρός που δε σας βασάνισα με τις φιλοσοφικές μου αναζητήσεις στο δρόμο της πατρότητας, οπότε επέστρεψα με νέο φορτίο στις πατρικές μου πλάτες για να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και συναισθήματα γεννημένα από την παρουσία του γιόκα μου στη ζωή μου.

8 μήνες πέρασαν από τη γέννησή του και ο μικρός μεγαλώνει, παραμένοντας όμως μικρός, ευαίσθητος, παιχνιδιάρης, ζωηρός, θορυβώδης, και κάνοντας αισθητή την παρουσία του στη ζωή μου κάθε στιγμή που είμαι και δεν είμαι δίπλα του.

Κάθε περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου είναι διαφορετική, αλλά όταν μιλάμε για τα μωρά οι αλλαγές είναι ραγδαίες κάποιες φορές από τη μια μέρα στην άλλη. Ο γιος μου λοιπόν πλέον δε βάζει γλώσσα μέσα, φωνάζει, λέει λέξεις (εντάξει, όχι λέξεις, αλλά επαναλαμβανόμενες συλλαβές) και γενικά δεν έχει ησυχία (κάποιες φορές ακόμη κι όταν κοιμάται).

Με τις λέξεις, αρχίσαμε από ένα επαναλαμβανόμενο ‘μπα μπα μπα μπα μπα’ που επ’ουδενί δε σήμαινε ‘μπαμπά’, μετά προχωρήσαμε σε ένα επαναλαμβανόμενο ‘μα μα μα μα μα’ και ‘λα λα λα λα λα’. Καταλάβαμε μετά από λίγο καιρό ότι δεν καλούσε εμένα ή τη μάνα του, αλλά στη γλώσσα του τα ‘μπα μπα’ και ‘μα μα’ μπορεί να σημαίνουν οτιδήποτε από ‘αφήστε με ήσυχο’, ‘μη με βασανίζεις, δε θέλω να φάω άλλο’, ‘πού είναι το γάλα μου;’, ‘μη μου σκουπίζεις τη μύτη’ ή ‘θέλω να κοιμηθώ, αλλά δεν ξέρω πώς’, συνοδευόμενα από μια θυμωμένη και συνοφρυωμένη φάτσα.

Η αποστολή του να προσέξω το γιο μου όταν μου τον αφήνει η μάνα του για εξωτερικές της δουλειές έχει γίνει σχετικά πιο εύκολη, γιατί μαθαίνω σιγά σιγά και καταλαβαίνω το πρόγραμμά του, και τι του αρέσει και τι όχι και μαθαίνω να διαβάζω τις αντιδράσεις του, οπότε δε σκάω εγώ εκείνον κι εκείνος εμένα. Βέβαια υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις και έρχονται στιγμές που δε θέλω ούτε να ακούσω τα κλάματά του και δεν ξέρω τι άλλο να κάνω πια για να τον ηρεμήσω.

Και πάνω που λες ‘α πα πα δε σε αντέχω άλλο’, μου σκάει ένα χαμόγελο, με κοιτάζει στα μάτια και απλώνει τα χέρια του στο πρόσωπό μου να το πιάσει λες και είναι το πιο αξιοπερίεργο πράγμα στον κόσμο και τότε ξεχνάω κατευθείαν το πόσο πολύ με έχει σκάσει. Κάτι τέτοιες στιγμές ζει και η γυναίκα μου, απ’ό,τι μου έχει πει. Και εκείνη έχει φτάσει κάποιες στιγμές να αναρωτιέται πώς γίνεται να σε νευριάζει τόσο πολύ κάποιος που αγαπάς τόσο, μα τόσο πολύ. Και όμως συμβαίνει!

Αλλά όταν τον βλέπω πόσο μεγαλώνει, πώς αλλάζει και γίνεται ένα μικρό ανθρωπάκι και πώς πάντα παραμένει αβοήθητος και απόλυτα εξαρτημένος από εμάς, τότε δε με ενδιαφέρει καθόλου που με φτάνει στα άκρα μου και το μόνο που απομένει μέσα μου είναι αγάπη. Η αγάπη που δεν περιμένει τίποτα από τον άλλο και το μόνο που ζητά είναι να τον βλέπει να είναι καλά και χαρούμενος. Πραγματικά με τον γιο μου είναι η πρώτη φορά που μπορώ να πω ότι ένιωσα αυτή την ανιδιοτέλεια, μια που κανείς δεν μπορεί να πει ότι δε ζητά αντάλλαγμα αγάπης από τον σύντροφό του, ακόμη κι αν τον αγαπάει πάρα πολύ. Αλλά από το μωρό σου, το παιδί σου δεν μπορείς να ζητήσεις τίποτα, απλά και μόνο παρακαλάς να είναι καλά.

Αυτά προς το παρόν... η ιστορία συνεχίζεται

Νέο Αίμα - La Roux

2009-08-04T12:00:00.007+01:00

La Roux – Elly, η κόκκινη

Οι La Roux είναι ένα duo από την Αγγλία: η τραγουδίστρια Elly Jackson και ο αφανής ήρωας Ben Langmaid μαζί με τον οποίο η Elly γράφει και κάνει παραγωγή στα τραγούδια τους, ο οποίος όμως δεν εμφανίζεται ποτέ (εξ’ού και ‘αφανής’).

Η κοκκινομάλλα front-woman Elly λοιπόν είναι το ‘πρόσωπο’ των La Roux (που στα γαλλικά σημαίνει ‘κοκκινομάλλα’). Έχουμε λοιπόν από την Αγγλία μια Elly ως την απάντηση στην Ελληνίδα Έλλη Κοκκίνου;

Από άποψη ονόματος, ναι.

Από άποψη μουσικής... όοοοοοοοχι!

Οι La Roux έκαναν το πρώτο τους βήμα με το single ‘Quicksand’ που λίγοι άκουσαν. Παράξενος electropop 80’s ήχος, μια παράξενη ψιλή φωνή, και μια υπερμεγέθης κόκκινη φράντζα κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιοι – όχι πολλοί – τους προσέχουν.

La Roux - Quicksand
Uploaded by LaRoux. - Explore more music videos.

Η μεγάλη επιτυχία όμως ήρθε με το single ‘In for the kill’. Τα φωνητικά της Elly κάνουν εντύπωση, η φράντζα της κλέβει την παράσταση και η φάτσα της μπαίνει σε περιοδικά, websites, τηλεοπτικές εκπομπές και το τραγούδι παίζει παντού! Στη Βρετανία πούλησε πάνω από 500.000 και είναι το 3ο πιο εμπορικό single για το 2009 ως τώρα (πίσω από τα ‘Poker face’ και ‘Just dance’ της Lady Gaga).

La Roux - In For the Kill
Uploaded by buhbuh. - Explore more music videos.

Το single πήγε μέχρι το Νο.2 στο Βρετανικό Singles chart και έτσι αυτό που έμενε ήταν οι La Roux να κάνουν και ένα Νο.1!

Με το single ‘Bulletproof’ έγινε κι αυτό!

Το video κατ’εμέ τα σπάει, το τραγούδι είναι απίστευτα πιασάρικο και οι στίχοι του για τέτοιου είδους τραγούδι έχουν αρκετό βάθος θα έλεγα.

Και μετά το Νο.1 single ακολούθησε η κυκλοφορία του debut album των La Roux με τίτλο το όνομά τους.

Πέρα από τα πολύ καλά 3 πρώτα singles που ανέφερα παραπάνω, να πιάσω το καταπληκτικό ‘Tigerlily’ που ελπίζω και εύχομαι να είναι το επόμενο single.

Δυνατά beats, τραγούδι με ατμόσφαιρα και άλλο ένα από τα αγαπημένα μου!

Στο album υπάρχουν επίσης τα μοναδικά ‘Colourless color’, ‘I’m not your toy’ και ‘Cover my eyes’ που πραγματικά τα θεωρώ πολύ καλά.

Όλα αυτά φτιάχνουν ένα album που εν τέλει αξίζει κανείς να αγοράσει, μια που είναι τόσο καλοδουλεμένο και με νέες μουσικές προτάσεις.

Και όσο για τους La Roux σαν group και την Elly Jackson σαν τραγουδίστρια, νομίζω ότι με τέτοια αρχή στη μουσική θα περιμένω πολλά και καλά να έρθουν στα επόμενα χρόνια.

They don't make them like they used to - Οδός Νεφέλης '88

2009-07-21T16:33:00.006+01:00

Οδός Νεφέλης ’88 – Χάρις Αλεξίου

Το album αυτό κυκλοφόρησε το 1995 και απαρτίζεται από 10 καινούργια τραγούδια που έγραψε η Χάρις Αλεξίου και 2 διασκευές.

Πρόκειται για έναν δίσκο που φέρνει τη χρυσή τομή στο ποιοτικό και το εμπορικό τραγούδι, μια που περιέχει τραγούδια με πολλή ψυχή και αλήθεια, τραγουδισμένα με τον μοναδικό τρόπο όπως μόνο η Χάρις Αλεξίου ξέρει και μπορεί, που όμως αγαπήθηκε πάρα πάρα πολύ από το κοινό, το οποίο επιβράβευσε τη δουλειά αυτή με πολλές πολλές δεκάδες χιλιάδες πωλήσεις!

Ο δίσκος ανοίγει με το τραγούδι ‘Προσευχή’ με την ανδρική χορωδία και την Χαρούλα να το αφιερώνει ‘στον Μάνο’ που αργότερα κατάλαβα ότι επρόκειτο για το γιο της. Πανέμορφο τραγούδι!

Στη συνέχεια έρχονται οι μεγάλες επιτυχίες ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’, ‘Το νου μου εσυγύρισα’, ‘Ψυχές και σώματα’ και ‘Πανσέληνος’. Ειδικά τα ‘Μινοράκι’, ‘Οι φίλοι’ και η μαγική ‘Πανσέληνος’ είναι τραγούδια πλέον κλασικά και αγαπημένα των ραδιοφώνων, δικαιολογημένα βέβαια, μια που πρόκειται για τραγούδια με πανέμορφους στίχους και με μοναδική αμεσότητα.

Το τραγούδι ‘Σύννεφα’ είναι η μία από τις διασκευές του δίσκου και πρόκειται για ένα τραγούδι του Τσιτσάνη και είναι άλλο ένα τραγούδι που πιστεύω έγινε πάρα πολύ γνωστό.

Η δεύτερη διασκευή είναι το ‘Οι άνδρες περνούν μαμά (Les homes qui passent)’ και η πρώτη του εκτέλεση ανήκει στη Γαλλίδα Patricia Kaas (ναι, αυτή που εκπροσώπησε τη Γαλλία στη φετινή Eurovision) και δίνει με πολύ άμεσους στίχους πιστεύω τη σκληρή πραγματικότητα μιας γυναίκας που είδε τους άντρες της ζωής της να περνούν και να την αφήνουν μοναχή. Οι στίχοι στα ελληνικά είναι της Αλεξίου και πρέπει να βασίζονται κατά ένα μέρος τους στους γαλλικούς στίχους του τραγουδιού.

Για μένα όμως προσωπικά το τραγούδι που μίλησε μέσα μου από την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο ήταν το ‘Ο άνθρωπος του κάβου’. Το τραγούδι αυτό δεν έγινε ποτέ του επιτυχία και ίσως έτσι να το νιώθω πιο ‘προσωπικό’ ας πούμε, μια που δεν μου το πλάσαρε καμία εταιρεία ή κανένα ραδιόφωνο, αλλά το βρήκα και με βρήκε από μόνο του. Πρόκειται και πάλι για ένα τραγούδι που μιλά για τη μοναξιά μιας γυναίκας, αλλά μες στην ιστορία της βάζει έναν άλλο μοναχικό άνθρωπο, τον άνθρωπο του κάβου. Για μένα οι στίχοι, η πολλή απλή ενορχήστρωση και η ερμηνεία της Αλεξίου έφτιαξαν ένα από τα πιο σπαρακτικά τραγούδια της ζωής μου και το τραγούδι αυτό είναι που κάνει το δίσκο ‘Οδός Νεφέλης ‘88’ έναν δίσκο που όμοιός του δύσκολα θα ξαναβγεί κατά τη γνώμη μου.

Να προσθέσω ότι η έκδοση cd του δίσκου είναι πανέμορφη, σε δέσιμο βιβλίου σε χρώμα λευκό που κάνει το δίσκο ακόμη πιο ιδιαίτερο.

Θα κλείσω παραθέτοντας τους στίχους του ‘Ο άνθρωπος του κάβου’ αλλά και το σημείωμα της Χαρούλας στο βιβλιαράκι του δίσκου.

Ο άνθρωπος του κάβου

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή

Αυτά τα τραγούδια ξεκίνησαν να γράφονται γύρω στο ’88, στο νοικιασμένο σπίτι της Άλεξ, στη γειτονιά της Ακρόπολης. Όταν η σιωπή γεννούσε τους δικούς της ήχους, τα μπλοκάκια μου γέμιζαν με στίχους και πότε στην κιθάρα, πότε στο πιάνο γινόντουσαν τραγούδια. Οι πρώτοι που τα άκουσαν ήταν οι φίλοι μου. Ο Αντώνης, η Λίνα, η Αφροδίτη, η Ευγενία, ο Ηλίας, ο Πάνος και το αδερφάκι μου, ο Γιώργος. Οι άνθρωποι που με στήριξαν στην οδό Νεφέλης. Μετά ήρθε ο Σωτήρης και η παρέα γέννησε άλλους ήχους. Μου χάρισε και ένα cd της Πατρίσια Κας “Les hommes qui passent". Έγινε κι αυτό τραγούδι, απρόσμενα. Απρόσμενα ήρθε από το Νίκο και το τραγούδι του Τσιτσάνη.
Τους ευχαριστώ όλους και τους τα χαρίζω με την αγάπη μου.

Χαρούλα
Ιανουάριος ‘95

FitneZZ

2009-07-21T10:02:00.008+01:00

Ο δρόμος προς το fitness είναι πάντα γεμάτος προκλήσεις και πρέπει να είναι κανείς ανοιχτός σε νέες φιλοσοφίες κυρίως στον τρόπο που φέρεται στο σώμα του και έτσι και στο τι του προσφέρει από άποψη θρεπτικών ουσιών που να το βοηθάνε να ζήσει, αλλά να μην το επιβαρύνουν. Άλλωστε, πόσο αξίζει μια στιγμιαία απόλαυση όπως είναι ένα γλυκό ή κάτι γευστικό αλλά βλαβερό, αν μένει στο σώμα σαν κάτι που του προκαλεί κακό παρά καλό;
Έτσι, όντας κι εγώ ανοιχτός να μάθω και να αλλάξω αυτά που κάνω στο σώμα μου, έψαξα να βρω αν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να δοκιμάσω που θα έκανε καλό στο σώμα μου.

Πράσινο τσάι

Είχα ακούσει και παλιότερα ότι το καλύτερο τσάι που μπορείς να πιεις είναι το πράσινο, αλλά δεν άντεχα ποτέ τα ζεστά ροφήματα και ήμουν πάντα fan του νερού το οποίο και πίνω σαν νεροφίδα, αλλά μια που αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι καινούργιο, είπα να ενδώσω και να αρχίσω να πίνω κι εγώ τσάι. Ειδικά σε μια χώρα όπως η Βρετανία όπου όλοι πίνουν τσάι όλη την ώρα (ειδικά στη δουλειά, νομίζω ότι οι περισσότεροι περνάνε μεγαλύτερο χρόνο στην κουζίνα ετοιμάζοντας το τσάι τους, παρά στο γραφείο τους δουλεύοντας) δεν άντεχα με τίποτα όλη αυτή την τρέλα να κάνεις το τσάι σου με το που θα έρθεις στη δουλειά και να τους βλέπω όλους να πηγαινοέρχονται κάθε τρεις και λίγο με τις κούπες τους.
Τέλος πάντων, διάλεξα κι εγώ ένα πράσινο τσάι στο σούπερ μάρκετ για να δοκιμάσω. Η πρώτη εντύπωση ήταν δεν μπορούσα να το πιω και ήταν σαν να κατάπινα γράσο. Με τον καιρό η γεύση του συνηθίζεται και είναι καλύτερα αν αγοράσεις ένα ακριβότερο τσάι γιατί είναι σχεδόν εγγυημένο ότι θα είναι καλύτερης ποιότητας. Οι λόγοι που με έκαναν να συνεχίσω να το πίνω παρ’όλη την όχι και τόσο ‘εύκολη’ γεύση του ήταν όλες οι ευεργετικές του ιδιότητες που διάβαζα ότι έχει. Η έρευνα που έκανα για τις ευεργετικές ιδιότητες του πράσινου τσαγιού λένε:
- Επιστημονικές έρευνες αναφέρουν τις ευεργετικές επιδράσεις του πράσινου τσαγιού στην πρόληψη του καρκίνου και των καρδιαγγειακών νοσημάτων και στον έλεχγο της χοληστερόλης, ενώ συμβάλλει και στην καλή υγεία του συκωτιού.
- Το πράσινο τσάι παρασκευάζεται μέσω αποξήρανσης των φύλλων που συλλέγονται από το φυτό Camelia sinensis, το οποίο είναι πλούσιο σε πολυφαινόλες (αντιοξειδωτικές ουσίες). Τα αντιοξειδωτικά είναι φυσικά συστατικά που συμβάλλουν στην καταπολέμηση των βλαβερών για τον οργανισμό ελευθέρων ριζών οξυγόνου, οι οποίες πιστεύεται ότι προκαλούν ασθένειες, όπως ο καρκίνος και τα καρδιαγγειακά νοσήματα.
- Επιστημονική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Cancer αναφέρει ότι η κατανάλωση πράσινου τσαγιού μειώνει κατά 50% τον κίνδυνο για εμφάνιση γαστρίτιδας, που θεωρείται ότι προηγείται πολλών περιστατικών καρκίνου του στομάχου.
- Άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Mutation Research αναφέρει ότι η κατανάλωση περισσότερων από δέκα φλιτζανιών πράσινου τσαγιού την ημέρα καθυστερεί σημαντικά την ανάπτυξη του καρκίνου, σε σύγκριση με την κατανάλωση λιγότερων από 3 φλιτζάνια την ημέρα. Στις γυναίκες που συμμετείχαν στην έρευνα, η εκδήλωση του καρκίνου καθυστέρησε για περισσότερα από 7 χρόνια. Στους άνδρες, τα αποτελέσματα ήταν πιο μετριοπαθή, αλλά με εξίσου σημαντική καθυστέρηση: περισσότερα από 3 χρόνια.
- Μέχρι σήμερα, έχουν γίνει περισσότερες από 30 επιστημονικές έρευνες που διερευνούν την επίδραση της κατανάλωσης πράσινου τσαγιού στον κίνδυνο για καρκίνο. Βάσει των περισσοτέρων από αυτές αποδεικνύεται ότι το πράσινο τσάι μπορεί να συμβάλει στην προστασία απέναντι σε διάφορες μορφές καρκίνου, όπως αυτές που επηρεάζουν το παχύ έντερο, το στομάχι, τον οισοφάγο, την χοληδόχο κύστη και το πάγκρεας.
- Πιο συγκεκριμένα, έρευνα που δημοσιεύτηκε στο British Medical Journal αναφέρει ότι η κατανάλωση πράσινου τσαγιού σχετίζεται με χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης και άλλων βλαβερών λιπιδίων του αίματος, γνωστά ως τριγλυκερίδια.Είναι αξιοσημείωτο ότι όσοι πίνουν πράσινο τσάι έχουν και υψηλά επίπεδα HDL "καλής" χοληστερόλης, η οποία συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα και εγκεφαλικά.
- Επιπλέον, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες που δημοσιεύτηκαν πέρσι στο Journal of Nutritional Biochemistry, το απόσταγμα πράσινου τσαγιού συμβάλλει στην προστασία της χοληστερόλης από καταστροφικές αλλαγές (οξείδωση), οι οποίες πιστεύεται ότι συμβάλουν στην προδιάθεση για απόφραξη των αρτηριών.
- Άλλο όργανο του σώματος που φαίνεται να επηρεάζεται θετικά από τις ιδιότητες του πράσινου τσαγιού είναι το συκώτι. Η λειτουργία του συκωτιού ελέγχεται συχνά με εξετάσεις αίματος, που καταμετρούν τα επίπεδα ενζύμων στο συκώτι.Τα επίπεδα αυτών των ενζύμων είναι συνήθως αυξημένα σε περίπτωση ασθένειας στο συκώτι. Η ίδια έρευνα που αναφέρεται στη σχέση πράσινου τσαγιού και μειωμένης χοληστερόλης αποδεικνύει και ότι το πράσινο τσάι μπορεί να μειώσει τα επίπεδα των ενζύμων στο συκώτι.

Διαβάζοντας όλα αυτά ένιωσα ότι αξίζει να συνεχίσω να το πίνω, μια που δεν μπορεί όλα αυτά να είναι φούμαρα. Και ευτυχώς βρήκα διάφορες ‘προσμίξεις’ που βάζουν σε διάφορα πακέτα ανακατεύοντας το πράσινο τσάι με λεμόνι ή ρόδι ή cranberry και κάνουν τη γεύση του πιο ‘υποφερτή’ και την εμπειρία της πόσης του πιο ευχάριστη.

Δείκτες θερμίδων/λίπους/υδατανθράκων στα τρόφιμα

Δεν ξέρω αν αυτό έχει έρθει και στην Ελλάδα, δεν το πρόσεξα, αλλά στην Αγγλία όλο και περισσότερα προιόντα που προορίζονται προς βρώσιν έχουν επάνω τους ένα σύστημα δεικτών όπως τα φανάρια για να καταλαβαίνεις με τη μία βλέποντας το σήμα, πόσο καλό ή κακό κάνει στην υγεία σου, χωρίς να αρχίσεις να διαβάζεις τα νούμερα και σε πιάσει ζάλη.

Έτσι λοιπόν έχουν ένα κύκλο χωρισμένο σε 5 μέρη: θερμίδες, λίπη, κορεσμένα λίπη, αλάτι, ζάχαρη. Καθένα από αυτά τα μέρη μπορούν να έχουν ένα από τα παρακάτω χρώματα:
Πράσινο – εντάξει
Πορτοκαλί – κοντά στο επιτρεπτό όριο
Κόκκινο – άνω του επιτρεπτού

Βλέποντας λοιπόν αυτό τον κύκλο πάνω στα προϊόντα, ξέρεις τι σε περιμένει αν φας και παίρνεις τα μέτρα σου.
Βοηθάει πολύ να κάνεις επιλογές στο τι θα αγοράσεις από το σούπερ μάρκετ όταν θες ένα σνακ και παίζει η βιόλα, ώστε να σαβουριάσεις μεν, αλλά χωρίς να νιώθεις τύψεις.

FitneZZ story: Roudi

Να’μαι κι εγωωω… Είπα να περάσω να σας πω και τα δικά μου σκαμπανεβάσματα, δηλαδή όχι τα δικά μου αλλά της ζυγαριάς μου! Όταν ήμουν μικρούλι, ήμουν αρκετά αδύνατος και η αλήθεια είναι ότι δεν πολυ-έτρωγα. Σιγά σιγά όμως έβαζα λίγα κιλάκια από εδώ λίγα από εκεί, σταμάτησα και το μπάσκετ και έτσι φτάνω στο γυμνάσιο με ένα ευκαταφρόνητο φορτίο. Ακριβές αριθμό δεν θυμάμαι είναι η αλήθεια. Κατά καιρούς έκανα κάποιες προσπάθειες για να χάσω μερικά κιλά αλλά μετά από λίγο καιρό τέρμα. Να μην τα πολυλογώ έτσι πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στο λύκειο. Εκεί αφέθηκα λίγο παραπάνω, να φταίει το κλίμα; Να έφταιγαν τα αρχαία που δεν τα χώνευα; Δεν ξέρω. Και ούτε λίγο ούτε πολύ αποφασίζω μια μέρα να ζυγιστώ. Ε δεν ήταν και τόσο εύκολη απόφαση είναι η αλήθεια. Ζυγιζόμουν στον καθρέπτη με το μάτι, αλλά και πάλι μόλις αντίκρισα τη ζυγαριά να γράφει τον μαγικό αριθμό «Ένα-Μηδέν-Πέντε» (105) μου ήρθε κάπως, σαν αριθμός του super3 ήταν (βλ.ΟΠΑΠ) . Έτσι αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω δίαιτα… γράφτηκα γυμναστήριο όπου και πήγαινα έξι μέρες την εβδομάδα, ακόμα και με καύσωνα. Μια μέρα η γυμνάστρια δεν ήθελε να κάτσω μην πάθω τίποτα από τη ζέστη, πήγαινα και κατάμεσήμερο Κάπως έτσι τελειώνει το καλοκαίρι και εγώ σταδιακά είχα κατεβεί από τα 105 κιλά κοντά στα 87 περίπου. Είχα αρχίσει ήδη να νιώθω πιο άνετα, αν και είχα ακόμα δρόμο μπροστά μου. Το χειμώνα όμως ξαναφέθηκα… ναι, έλεος το ξέρω αλλά τι να κάνω. Με αποκορύφωμα τη πρωτοχρονιά όπου έβγαλα φώτο με τη Καιτούλα (ναι τη γνωστή). Πάω σπίτι μου και αντι να βλέπω τη Καιτούλα έβλεπα εμένα που το ένα μου μάγουλο ήταν τα 2 δικά της (ναι ήταν αδύνατη τότε!) και του Σχοινά μαζί. Έτσι λοιπόν ξανάζυγίστηκα και είδα ότι είχα ανεβεί στα 95 κιλά. Από τότε λοιπόν πείσμωσα για τα καλά και ασχολήθηκα πιο σοβαρά. Κόψαμε τα γλυκά, κόψαμε τα λεωφορία και τα ταξί και πηγαίναμε με τα πόδια παντού, για καμιά βδομάδα έτρωγα μόνο σαλάτες. Μόλις τέλειωσαν οι Πανελλήνιες πήγα και πάλι γυμναστήριο και έτσι φτάσαμε ως εδώ. Που εδώ; Στα 75 κιλά. Αν κάνουμε τον λογαριασμό («Τι θέλουνε τα μάτια σου» πλατινένιο) έχουμε μείον 30 κιλά. Και τώρα προσπαθούμε να χάσουμε άλλα 5-6. Και να εστιάσουμε στη γυμναστική (Συμβουλές δεκτές) Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι απέκτησα ένα κουσούρι. Βλέπετε πριν τη δίαιτα μου δεν ασχολιόμουν και πολύ με την εμφάνιση μου. Μια φορά δεν είχα βρει και τζιν στο νούμερο μου. Βασικά δεν υπήρχε νούμερο για μένα και έτσι μου έμεινε απωθημένο και ακόμα ξεσπάω στα καταστήματα του Ηρακλείου. Μπλούζες, παπούτσια... confessions of a shopaholic που λένε; Πάλι καλά που δουλεύω. Αυτή που λέτε ήταν η fitnezz ιστορία μου… θα σας έδειχνα και καμιά παλιά φωτογραφία μου, αλλά προσποιούμαι ότι δεν υπάρχουν.

Cinema² - Ice Age 3 Dawn of the dinosaurs

2009-07-02T13:17:00.004+01:00

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ - Η ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ

Μετά από 2 πολύ επιτυχημένες ταινίες το Ice Age (ή αλλιώς ‘Η εποχή των παγετώνων’) έρχεται ξανά στη μεγάλη οθόνη με μια τρίτη δόση!

Έχοντας περάσει πολύ καλά βλέποντας τις πρώτες δύο ταινίες, ήθελα πολύ να δω και την τρίτη! Είχα την επιλογή να το δω και σε 3D μάλιστα, οπότε επέλεξα την τρισδιάτατη έκδοσή του, έτσι για το κάτι έξτρα.

Η ταινία βλέπει τον Mani και την Ellie να είναι πλέον ζεύγος και μάλιστα η Ellie εγκυμονεί πλέον. Η παρέα είναι όπως την αφήσαμε, με τον Sid να είναι όπως πάντα στην κοσμάρα του και τον Diego αυτή τη φορά να αποφασίζει ότι η πολλή οικογενειακή ευτυχία τριγύρω του δεν είναι ό,τι του ταιριάζει και ότι θέλει να αφήσει την παρέα και να τραβήξει τον μοναχικό του δρόμο.

Ο Sid όμως απλά αποφασίζει να φτιάξει την δική του οικογένεια όταν βρίσκει μέσα σε ένα υπόγειο σπήλαιο 3 τεράστια αυγά και θέλει να τα υιοθετήσει! Τα αυγά σπάνε και από μέσα βγαίνουν... 3 δεινοσαυράκια! Παρ’όλο που οι δεινόσαυροι υποτίθεται είχαν ήδη εκλείψει, οι δημιουργοί της ταινίας τους ξαναφέρνουν στην εποχή των παγετώνων και για να πω την αλήθεια, εγώ προσωπικά θα τους συγχωρήσω, μια που η ταινία έχει πολύ πλάκα! Όταν η μαμά δεινοσαυρίνα κάνει την εμφάνισή της ψάχνοντας τα παιδιά της, η περιπέτεια αρχίζει!

Ένας νέος χαρακτήρας επίσης έρχεται στην παρέα και έχει πραγματικά πολλή πολλή πλάκα και είναι ο Buck, που του δίνουν βρετανική προφορά σε αντίθεση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες με την αμερικάνικη προφορά.

Και για το τέλος, ο πανταχού παρών Scrat είναι ακόμη εδώ κάνοντας τα πάντα για να κρατήσει το αγαπημένο του βελανίδι, παρόλο που αυτή τη φορά στο διάβα του βρίσκει το θηλυκό ανάλογό του και το τι συμβαίνει μεταξύ τους βγάζει πολύ γέλιο!

Με λίγα λόγια, προτείνω ανεπιφύλακτα την ταινία και όποιος τη δει ελπίζω να γελάσει όσο εγώ! Και αν μάλιστα τη βρείτε σε 3D, δείτε τη!

8/10

They don't make them like they used to - Για πού τό'βαλες καρδιά μου

2009-06-30T16:11:00.005+01:00

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε το 1999, είναι ο τρίτος δίσκος του Ορφέα Περίδη και ήρθε μετά την μεγάλη επιτυχία του δίσκου ‘Καλή σου μέρα αν ξυπνάς’ με την μεγάλη επιτυχία ‘Κάτι μου κρύβεις’.

Τον αγόρασα λοιπόν γιατί ο προηγούμενος δίσκος του μου άρεσε πολύ και ήθελα πολύ να ακούσω τα καινούργια του τραγούδια.

Την πρώτη εντύπωση ότι αυτός ο δίσκος είναι διαφορετικός σου τη δίνει το καταπληκτικό εξώφυλλό του. Ένας Ορφέας Περίδης αραχτός μέσα σε ένα χάρτινο καραβάκι μέσα σε μια θάλασσα ζωγραφιά και τον ήλιο να λάμπει στον ουρανό. Συνεχίζει να είναι από τα ομορφότερα εξώφυλλα δίσκων που έχω δει στη ζωή μου μέχρι και σήμερα.

Περνώντας από το εξώφυλλο προς το μουσικό περιεχόμενο του δίσκου, θυμάμαι ότι το πρώτο τραγούδι ‘Ένα δικό σου χάδι’ με άφησε λίγο μπερδεμένο, μια που δεν ήταν κάτι συνηθισμένο ηχητικά. Και δεν ήταν το μόνο. Στο δέκατο τραγούδι ‘Ένα μικρό παιδί σ’ακολουθάει’ ο Περίδης επιχειρεί μέχρι και να ‘ραπάρει’ με τον τρόπο του βέβαια!

Ο δίσκος αυτός όμως είναι γεμάτος με απίστευτες μελωδίες, ενορχηστρώσεις που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά σου, τραγούδια με πανέμορφο δέσιμο στίχων και μουσικής και την ιδιαίτερη χροιά του Περίδη να τα τραγουδάει.

Πολλά τραγούδια από αυτό το δίσκο τα θεωρώ αριστουργήματα.

Το ‘Για πού τό’βαλες καρδιά μου’ είναι ένα σπαρακτικό τραγούδι κατ’εμέ που ο Περίδης το λέει σαν να κλαίει και όποιον άλλον και να άκουσα να το τραγουδάει, με τη φωνή του Περίδη το αγάπησα και δεν μπορεί καμιά άλλη εκδοχή του να μου ξυπνήσει τα ίδια συναισθήματα.

Παρόμοιο είναι και το ‘Φεγγάρι’, με ανάλογη εύθραστη ερμηνεία από τον Ορφέα Περίδη. Δύο τραγούδια καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια που αγαπώ πολύ είναι τα ‘Αλυσίδες’ που το θεωρώ κορυφαίο και ‘Το καμίνι’, το οποίο όπως είπε ο ίδιος ο Περίδης, στο στιχουργικό του μέρος τον δυσκόλεψε πολύ μέχρι να το τελειώσει.

Σε ένα τραγούδι τα φωνητικά έχει η Μελίνα Κανά και ο τίτλος αυτού είναι ‘Είμαι γυναίκα της ερήμου’. Ένα τραγούδι ατμοσφαιρικό, που με πάει κατευθείαν σε μια νύχτα στη μέση της ερήμου και πιστεύω η επιλογή της Κανά να το ερμηνεύσει ήταν ό,τι καλύτερο.

Το δίσκο κλείνει το τραγούδι ‘Έρωτας είναι’ ένα ακόμη μελωδικό, ατμοσφαιρικό και ρομαντικό τραγούδι με πανέμορφα λόγια.

Αλλά για το τέλος εγώ αφήνω το προτελευταίο τραγούδι που λέγεται ‘Παραμύθι’ και έχει καταπληκτικούς στίχους, καταπληκτική μουσική και ενορχήστρωση με παραδοσιακά όργανα και ένα κλείσιμο που θες να ακούς ξανά και ξανά μόνο και μόνο για το πώς ‘μπαίνουν’ κάθε φορά που παίζει η ίδια μελωδία και περισσότερα όργανα φτιάχνοντας μια μοναδική μουσική αποκορύφωση. Ο ενορχηστρωτής εδώ απλά ζωγράφισε!

Για τα πρακτικά να πω ότι ο δίσκος έγινε χρυσός και έμεινε στο Top10 πωλήσεων για αρκετό καιρό, αν και είχε κολλήσει για 4 εβδομάδες στο Νο.2 πίσω από το ‘Επιστρέφω’ του Βασίλη Καρρά που κυκλοφόρησε την ίδια εβδομάδα.

Παραθέτω κάποια βιντεάκια που βρήκα στο youtube για να ακούσετε κάποια τραγούδια και να κρίνετε από μόνοι σας την ομορφιά των τραγουδιών αυτού του δίσκου.

Cinema² - Synecdoche New York & Sunshine Cleaning

2009-06-30T08:55:00.004+01:00

Synecdoche – New York (Συνεκδοχή – Νέα Υόρκη)

Είχα δει την αφίσα της ταινίας αυτής σε κάποιο σταθμό του μετρό και μου είχε κάνει εντύπωση ο τίτλος της, μια που είχε ελληνική λέξη μέσα.
Αργότερα διάβασα ότι ο δημιουργός της είναι o Charlie Kauffman, ο σεναριογράφος των ‘Being John Malkovich’, ‘Adaptation’ και ‘Eternal sunshine of the spotless mind’, οπότε θεώρησα ότι πρόκειται για κάτι ενδιαφέρον.
Πρωταγωνιστής ο Philip Seymour Hoffman, ηθοποιός βραβευμένος με Oscar για την ερμηνεία του στο ‘Capote’ και με πολλές ακόμη υποψηφιότητες Oscar στο δυναμικό του.

Αποφάσισα λοιπόν να δω την ταινία για να διαπιστώσω και μόνος μου περί τίνος πρόκειται. Το θέμα της ταινίας είναι η ζωή ενός θεατρικού παραγωγού που μετά από την αποτυχία του γάμου του καταφέρνει να πάρει μια καλλιτεχνική επιχορήγηση για το ταλέντο του και αποφασίζει να την ‘ξοδέψει’ φτιάχνοντας ένα έργο στο οποίο βάζει μέσα όλους τους χαρακτήρες που πέρασαν και βρίσκονται στη ζωή του με σκηνικό τη Νέα Υόρκη σε φυσικό μέγεθος.
Αυτό είναι το θέμα και διαβάζοντάς το είναι ενδιαφέρον. Βλέποντας την ταινία, η αρχή της σε προδιαθέτει για κάτι ενδιαφέρον, οι ερμηνείες είναι αληθινές και οι καταστάσεις ενδιαφέρουσες.
Όσο η πλοκή εξελίσσεται όμως τα πράγματα μπλέκονται και δεν ξέρεις τι συμβαίνει, τι είναι αληθινό, γιατί συμβαίνουν συγκεκριμένα πράγματα μέσα στην ταινία (ας πούμε, άνθρωποι να ζουν για χρόνια μέσα σε ένα φλεγόμενο σπίτι), ο καιρός που περνάει ανάμεσα στα γεγονότα δεν είναι ξεκάθαρος και η όλη πλοκή και το σενάριο σε αφήνουν σε κάποια μέρη λίγο - έως πολύ - μπερδεμένο για το τι συμβαίνει στην οθόνη. Μέχρι το τέλος προσεύχεσαι να τελειώσει αυτό το θέατρο του παραλόγου και να σε αφήσει ήσυχο να συνεχίσεις τη ζωή σου χωρίς να χρειαστεί να ξανασχοληθείς με το τι συνέβη μες στην ταινία.

Αφού τέλειωσε λοιπόν η ταινία και ανακουφίστηκα μπήκα στο imdb να δω αν υπήρχε κάποια εξήγηση για όλα αυτά τα αλλόκοτα που είδα μέσα στην ταινία. Και προς μεγάλη μου έκπληξη υπήρχε!
Παρ’όλα αυτά, δίνω στην ταινία ένα 4/10 γιατί βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησα να τη βλέπω, παρόλα τα ενδιαφέροντα σημεία και μηνύματα που αργότερα συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσε να περάσει.

Sunshine cleaning (Στεγνό Καθάρισμα)

Άλλη μια ταινία που μου τράβηξε το ενδιαφέρον από την αφίσα της... Πρωταγωνιστούν οι ανερχόμενες Amy Adams και Emily Blunt μαζί με τον βραβευμένο με Oscar Alan Arkin. Οι παραγωγοί της ταινίας είναι η ίδιοι που έκαναν το ‘Little Miss Sunshine’ και η λέξη sunshine μας προδιαθέτει ίσως για κάτι ανάλογο...
Η διάθεση της ταινίας είναι, όπως και στο Little Miss Sunshine, πιο κοντά στο μαύρο χιούμορ, μια που το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τον χαρακτήρα της Amy Adams να πείθει την αλλού πατώ κι αλλού βρίσκομαι μικρότερη αδερφή της Emily Blunt να τη βοηθήσει να ξεκινήσουν μαζί μια επιχείρηση καθαρισμού σκηνών εγκλήματος. Ο πατέρας των κοριτσιών Alan Arkin βρίσκεται εκεί για να προσέχει τον μικρό γιο της Amy Adams και η ιστορία ακολουθεί το επιχείρημα των δύο να κάνουν την επιχείρηση καθαρισμού να δουλέψει παρόλα τα προβλήματα που βρίσκουν στην πορεία.

Για να πω την αλήθεια δεν είδα κάτι πρωτότυπο στην ταινία (εκτός βέβαια από το κεντρικό θέμα της επιχείρησης καθαρισμού σκηνών εγκλήματος που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει ως επάγγελμα!) οι ερμηνείες είναι καλές και για μένα οι καλύτερες ερμηνείες έρχονται από τον Alan Arkin και τον μικρό που παίζει τον μικρό γιο της Amy Adams που λέει αρκετές έξυπνες ατάκες.
Ψυχαγωγική ταινία, δε θα βαρεθεί όποιος τη δει, αλλά όχι που θα αλλάξει τη ζωή σας.
5/10

FitneZZ

2009-06-28T20:51:00.008+01:00

Το πράγμα είχε παραπάει και μόλις γύρισα στην Αγγλία αυτό το Πάσχα πριν 2 μήνες, έχοντας φάει παραπάνω απ’ό,τι έπρεπε (που όλοι μας το κάνουμε, αλλά εγώ το έκανα και πριν το Πάσχα) και μετά από σχόλια συγκεκριμένων ιντερνετιακών μου φίλων (δε θα πω ονόματα) ότι ο στρουμπουλός μου γιος μού έμοιασε από τον λαιμό και κάτω, πήρα την απόφαση ότι ως εδώ και μη παρέκει και ότι έπρεπε να χάσω κιλά ΕΔΩ & ΤΩΡΑ.

ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ - Ρέγουλα στο φαγητό

Αποφάσισα πρωτα απ’όλα ότι το μέγα βλαβερό πράγμα που έκανα ήταν ότι έτρωγα τη νύχτα. Καθόμουν, έβλεπα την Πολυκατοικία παραδείγματος χάριν, αφού είχαμε κοιμήσει τον μικρό και είχε κοιμηθεί και η γυναίκα, και καθώς έβλεπα, έτρωγα κιόλας. Και αν και δεν έτρωγα τίποτα σουβλάκια ας πούμε, έτρωγα δημητριακά, αυτά έδιναν πολλές θερμίδες τις οποίες δεν υπήρχε περίπτωση να κάψω και έτσι έβαζα κιλά. Αυτό λοιπόν αποφάσισα ότι πρέπει να κοπεί.

ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ – Άσκηση!

Ήταν καιρός που έλεγα ότι έπρεπε να πάρω τα πόδια (εντάξει, και τον κώλο μου) και να ασκηθώ, αλλά ποτέ δεν το έπαιρνα απόφαση. Με το που γυρίσαμε λοιπόν από Ελλάδα, η γυναίκα άρχισε γυμναστήριο και μου πήρε ένα free pass 7 ημερών το οποίο και χρησιμοποίησα για να μπω σε κάποιον ρυθμό και να αρχίσω να ασκούμαι. Τα γυμναστήρια τα μισώ για την κλεισούρα τους και όλο αυτό το κλίμα που είναι τόσοι νοματαίοι μέσα σ’εναν χώρο και τρέχουν, ιδρώνουν, κοιτάζουν πόσο ωραίοι έχουν γίνει οι μύες τους, αυτοθαυμάζονται, ψάχνονται να ρίξουν καμιά γκόμενα και γενικά ποτέ δεν τα πήγαινα τα γυμναστήρια. Οπότε ήξερα ότι αυτό το free pass ήταν απλά το δικό μου εναρκτήριο λάκτισμα. Έτσι αφού πήγα όσο πήγα, αποφάσισα ότι ο δικός μου χώρος άσκησης είναι έξω, στους δρόμους.

Είχα δοκιμάσει και παλιότερα να κάνω τρέξιμο έξω, αλλά για κάποιον παράξενο λόγο, όσο κι αν προσπαθούσα πάντα σκάλωνα στα 10 λεπτά τρέξιμο, μετά από τα οποία δεν μπορούσα να συνεχίσω. Είπα αυτή τη φορά δε θα περάσει! Έτσι άρχισα το τρέξιμό μου, είτε νωρίς το πρωί λίγο μετά τις 6:30 είτε μετά τις 22:00, μαζί με το iPod μου και τα αγαπημένα μου τραγούδια, βγήκα παγανιά και όποιον πάρει ο χάρος!

Τα 10 λεπτά έγιναν 15, έγιναν 20, έγιναν 25 και τώρα κάνω μισή ώρα τρέξιμο, γύρω στα 6,5 χιλόμετρα, άλλες φορές κάθε μέρα κι άλλες μέρα παρά μέρα (αναλόγως με τα κέφια και την κούραση). Και το καλύτερο είναι ότι πλέον το αποζητώ να βγω και να τρέξω, παρόλο που νιώθω μεγάλη κούραση και πιέζω τον εαυτό μου να βελτιώνεται. Είναι μια μικρή προσωπική μου νίκη ας πούμε.

Το αποτέλεσμα των προσπαθειών μου τους τελευταίους 2 μήνες και κάτι επέφερε την απώλεια σχεδόν 9 κιλών, για το οποίο είμαι σίγουρα πολύ ευχαριστημένος, αλλά η προσπάθεια συνεχίζεται και μέσα από το 'FITNEZZ' θα μοιραστώ όλα τα καλά που έμαθα και έκανα στη διαδρομή αυτή με τελικό προορισμό το ιδανικό μου βάρος...

Και για το κλείσιμο, για να σας αφήσω με αίσθημα αλέγκρο θα βάλω μία από τις playlists που ακούω όταν τρέχω και με βοηθάει να μην βαριέμαι....

ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ – ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΓΩ

ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ – ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ

LADY GAGA – JUST DANCE

LADY GAGA – POKER FACE

BRITNEY SPEARS – GIMME MORE

BRITNEY SPEARS – WOMANIZER

KYLIE MINOGUE – CAN’T GET BLUE MONDAY OUT OF MY HEAD

GIRLS ALOUD - BIOLOGY

O ZZ είδε, διάβασε, άκουσε...

2009-06-28T18:34:00.002+01:00

Ο ΖΖ είδε...

Αυτά που είδα έχουν κυρίως να κάνουν με την αγγλική τηλεόραση, μια που από την ελληνική βλέπω τα επεισόδια που δεν είχα δει από το LAPD και αφού τα δω κι αυτά θα ξαναπιάσω το ‘Ευτυχισμένοι μαζί’ που το είχα παρατήσει κάπου στην πρώτη σεζόν του.... ξέρω... έχω πολλά να δω!

Είδα λοιπόν... το πολύ επιτυχημένο σήριαλ του ΒΒC ‘Gavin & Stacey’. Το σήριαλ αυτό ήδη έπαιξε 2 σεζόν στην βρετανική τηλεόραση και γυρίζουν τώρα την τρίτη (βέβαια, δεν είναι όπως οι ελληνικές σεζόν, μια που κάθε σεζόν είναι 6 επεισόδια.... ναι κι όμως...). Το θέμα του είναι η σχέση του Gavin που είναι Άγγλος και της Stacey που είναι Ουαλή και δείχνει τις διαφορές μεταξύ των 2 λαών, Άγγλων και Ουαλών. Την παράσταση κλέβει η καταπληκτική Ruth Jones που επίσης συγγράφει το σήριαλ και παίζει την αντι-συμβατική Nessa. Τα παρακάτω βιντεάκια είναι για όποιον μπορέσει να καταλάβει, αλλά για όποιον μπορέσει έχουν τρομερό γέλιο!

Μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του βρετανικού τηλεοπτικού κοινού είδα τον τελικό του reality show ‘The apprentice’. Πολλοί θα θυμάστε την αποτυχημένη προσπάθεια του Alpha να φέρει το show στην Ελλάδα με ‘αφεντικό’ τον Πέτρο Κωστόπουλο... Το εγχείρημα δεν περπάτησε, αλλά στην Αγγλία έχει παίξει ήδη 5 χρονιές και κάθε φορά το κοινό εθίζεται με τους παίκτες, τις αποστολές, τις ατάκες, τους κακούς, τους καλούς και τους πολύ καλούς. Εγώ είμαι μέγας fan του show και για σας ήθελα να παίξω ένα πολύ διασκεδαστικό video με το αφεντικό Sir Alan Sugar, ο οποίος φημίζεται για τον ευθύ του τρόπο. Το βιντεάκι έφτιαξε κάποιος με πολύ χρόνο στα χέρια του, μια που έκοψε και έραψε ηχητικά και οπτικά μερη από τις 5 σεζόν για να φτιάξει αυτό το ξεκαρδιστικό (για όποιον μπορέσει να καταλάβει τα λεγόμενα) βιντεάκι! Άντε και του χρόνου λοιπόν!

Ο ΖΖ διάβασε...

Ακόμη διαβάζω ένα βιβλίο που μου έκαναν δώρο συγγενείς από τη Βραζιλία (εντάξει, εξ αγχιστείας συγγενείς από τη Βραζιλία) που επειδή είναι στα πορτογαλικά μου παίρνει περισσότερο καιρό να το ροκανίσω. Το βιβλίο είναι μια μεγάλη εκδοτική επιτυχία και το όνομά του είναι ‘H κλέφτρα των βιβλίων’.

Έχω φτάσει λίγο μετά τη μέση και ευελπιστώ να το τελειώσω. Ο συγγραφέας είναι ο Μarkus Zusak, ΑυστροΓερμανός και μιλάει μέσα στο βιβλίο για την ιστορία μιας μικρούλας, της Λίζελ που μένει με τους θετούς γονείς της στην Γερμανία του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, στη Γερμανία του Χίτλερ και του Ναζιστικού κινήματος και καλλιεργεί τη συνήθεια να κλέβει βιβλία, βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν, βιβλία από τη βιβλιοθήκη του δημάρχου, βιβλία που τη συντροφεύουν στις περιπέτειές της με τον φίλο της τον Ρούντι (μμμ... ξέρω κάποιον με αυτό το όνομα).

Το βιβλίο είναι μεν στα πορτογαλικά, οπότε – αν και τα μιλάω και τα διαβάζω με σχετική ευκολία – δεν ‘ρέει’ στον τρόπο που το διαβάζω, αλλά η ιστορία είναι πανέμορφη και αφηγείται καταστάσεις που σε κάνουν να βλέπεις τις δυσκολίες των ανθρώπων εκείνων των χρόνων μέσα από τα μάτια μιας μικρούλας.

Το πολύ πρωτότυπο σημείο του βιβλίου είναι ότι αφηγητής είναι ο Θάνατος.... μακάβριο μεν, αλλά και πρωτότυπο.

Το προτείνω σε όσους έχουν διάθεση να διαβάσουν ένα καλό βιβλίο ξαπλωμένοι στις παραλίες αυτό το καλοκαίρι.

Ο ΖΖ άκουσε...

Στο ‘άκουσε’ έχω αρκετά πράγματα να μοιραστώ για τον Ιούνιο, μπορώ να πω με χαρά, μια που για μήνες δεν είχα ακούσει κάτι της προκοπής (από τον Δεκέμβριο ήταν θαρρώ και την κυκλοφορία των album ‘Απαγορευμένο’ και ‘Καινούργια εγώ’).

Τον τελευταίο μήνα όμως άκουσα 2 καταπληκτικά album!

Το πρώτο είναι το καινούργιο album των Green Day ‘21^st Century Breakdown’. Ένα όχι συμβατικό album, μια που είναι δομημένο σαν ροκ όπερα και τα τραγούδια πολλές φορές δεν ακολουθούν τη δομή ‘κουπλέ-ρεφραίν-κουπλέ-ρεφραιν-γέφυρα-ρεφραιν’ αλλά αλλάζουν 2 και 3 φορές μουσική φόρμα ή μελωδίες από ένα τραγούδι επαναλαμβάνονται μέσα σε ένα άλλο. Το ζητούμενο όμως είναι αν έχει φτιαχτεί με ποιότητα και συνέπεια. Δεν είμαι ο ειδικός στα τραγούδια των Green Day, μια που ούτε ροκάς είμαι, ούτε τους άκουσα ποτέ πριν το προηγούμενο υπερ-επιτυχημένο album τους ‘American Idiot’. To καινούργιο τους album το αγόρασα επειδή μου είχε αρέσει το προηγούμενο και μπορώ να πω ότι το ‘21^st Century Breakdown’ ήταν πιο ‘φιλικό’ στο δικό μου αυτί απ’ό,τι το ‘American Idiot’. Πολλά τραγούδια για μένα ξεχωρίζουν από τα 18 που υπάρχουν μεσα σε αυτό το album: ]

’21^st Century Breakdown’

’21 Guns’

‘Know your enemy’

‘Restless Heart Syndrome’

‘Horseshoes and Handgrenades’

‘Viva la Gloria!’

‘See the light’.

Πολλές δυνατές κιθάρες, παθιασμένα φωνητικά, καλοί στίχοι και ένα πολύ μεστό ηχητικό αποτέλεσμα με έκαναν να ακούσω ξανα και ξανά τα τραγούδια και προς έκπληξή μου – μια που δεν ακούω τέτοιου είδους μουσική συνήθως - να τα διασκεδάσω κιόλας.

Προτεινόμενο album αυτό για μένα για το 2009.

Το δεύτερο album που άκουσα είναι από τους Manic Street Preachers τους οποίους θαυμάζω και παρόλο που δεν αποδίδουν πάντα αυτά που μπορούν, αυτή τη φορά ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου. Το προηγούμενο album τους ‘Send away the tigers’ είχε κάποια αριστουργήματα μέσα, αλλά δεν ήταν όλο πολύ καλό. Το ‘Journal for plague lovers’ όμως έχει διαμάντια από την αρχή ως το τέλος. Οι στίχοι σε αυτό το album είναι γραμμένοι από τον Richey Edwards μέλος του group που εξαφανίστηκε πριν σχεδόν 10 χρόνια και που πριν εξαφανιστεί είχε αφήσει σε καθένα από τα άλλα 3 μέλη του group πακέτα με στίχους που είχε γράψει ανά τα χρόνια. Από αυτούς τους στίχους φτιάχτηκαν τα τραγούδια του ‘Journal for plague lovers’ και έτσι έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία για το group. Και αυτό είναι ένα ροκ album τραγουδισμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του από τον frontman του group James Dean Bradfield (μόνο το τελευταίο τραγούδι ‘William’s Last Words’ είναι τραγουδισμένο από τον άλλο τραγουδιστή των Manics Nicky Wire) με το γνωστό και καθιερωμένο ύφος του: πότε οργισμένο, πότε μελωδικό και πάντα παθιασμένο. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα τραγούδια τους και παρόλο που δεν έχουν την επιτυχία που τους αξίζει έξω από τη Μ.Βρετανία δεν παύουν να έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Τραγούδια που ξεχωρίζω από το album:

‘Marlon J.D.’

‘This joke sport severed’

‘Peeled apples’

‘Journal for plague lovers’

‘Me and Stephen Hawking’.

Το album αυτό αξίζει να ακουστεί και να αγαπηθεί.

yum² - Lemon Pie

2009-06-28T18:24:00.004+01:00

by aeraki

Υλικά

Για το παντεσπάνι

-5 αυγά

-1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

-1 φλιτζάνι του τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις

-1/2 φακελάκι baking powder

-ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού

Χωρίζουμε τους κρόκους από τα ασπράδια και τους χτυπάμε στο μίξερ με ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν. Ρίχνουμε το μισό αλεύρι και το baking powder και συνεχίζουμε το χτύπημα με το μίξερ. Με σύρμα χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα. Παίρνουμε 4 κουταλιές, τις ρίχνουμε στο μίγμα, στη συνέχεια ρίχνουμε και το υπόλοιπο αλεύρι και χτυπάμε στο μίξερ. Αυτό γίνεται γιατί μονομιάς αν ρίξουμε μονομιάς το αλεύρι στο μίγμα με τη ζάχαρη και τους κρόκους, το μίξερ δε θα μπορεί να το ανακατέψει καθότι δεν υπάρχει κάτι υγρό στο μίγμα.

Τέλος προσθέτουμε το ξύσμα και με μια σπάτουλα την μαρέγκα. Ρίχνουμε λίγη, ανακατεύουμε απαλά μέχρι να ενσωματωθεί και συνεχίζουμε. Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε ένα ορθογώνιο πυρέξ και ρίχνουμε το μίγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει. Για να βεβαιωθούμε ότι είναι έτοιμο μπήγουμε ένα μαχαίρι μέσα και αν βγει στεγνό, τότε το παντεσπάνι μας είναι έτοιμο. Το αφήνουμε να κρυώσει το βγάζουμε από το σκεύος και με προσεκτικές κινήσεις και ένα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι το χωρίζουμε στα δύο.

Για την κρέμα

-5 φλιτζάνια τσαγιού νερό

-2 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

-100 γραμμάρια κόρν φλάουρ

-4 κουταλιές σούπας χυμό λεμονιού

-ξύσμα ενός λεμονιού

-1 κρόκο

-1 κουταλάκι γλυκού βούτυρο

Ρίχνουμε όλα τα υλικά, εκτός των 2 τελευταίων, σε κατσαρόλα και σε χαμηλή φωτιά ανακατεύουμε με σύρμα μέχρι να πήξει η κρέμα. Αποσύρουμε και ρίχνουμε το βούτυρο και ανακατεύουμε. Όταν γίνει χλιαρή ρίχνουμε τον κρόκο και ανακατεύουμε ξανά. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα ανά διαστήματα για να μην κάνει κρούστα.

Για το σιρόπι

-1 φλιτζάνι τσαγιού νερό

-1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

-2 κουταλιές της σούπας χυμό λεμονιού

-Φλούδα λεμονιού

Ρίχνουμε όλα τα υλικά σε κατσαρόλα και ανακατεύουμε ώσπου να λιώσει η ζάχαρη. Βράζουμε για 10 λεπτά και το αφήνουμε να κρυώσει πάνω στο ζεστό μάτι.

Για τη σαντιγί

-750 ml. κρέμα γάλακτος καλά παγωμένη

-3 κουταλιές άχνη ζάχαρη

-1 βανιλέτα

Σε καλά παγωμένο μπολ που το έχουμε αφήσει στην κατάψυξη για 1 ώρα χτυπάμε στην πιο δυνατή ταχύτητα του μίξερ, την παγωμένη κρέμα γάλακτος (24 ώρες σε συντήρηση). Όταν αρχίζει να πήζει ρίχνουμε τη βανιλέτα και την άχνη. Όταν πήξει καλά και σταθεί τη βάζουμε για 2 ώρες στο ψυγείο

όλα μαζί τώρα!

Παίρνουμε το κάτω μέρος από το παντεσπάνι και το σιροπιάζουμε (όχι πάρα πολύ). Χτυπάμε στο μίξερ να ανακατευτούν καλά, τη μισή και παραπάνω σαντιγί με την κρύα πλέον κρέμα λεμονιού και έτσι έχω μια μους λεμονιου την οποία κατά το ήμισυ στρώνουμε πάνω από το σιροπιασμένο παντεσπάνι. Ρίχνουμε από πάνω το άλλο κομμάτι παντεσπάνι, σιροπιάζουμε και ρίχνουμε την υπόλοιπη μους.

Βάζουμε στο ψυγείο για 1 ώρα και στη συνέχεια από πάνω απλώνουμε την υπόλοιπη σαντιγί που μας έχει μείνει. Αν βρούμε γλυκό κουταλιού λεμόνι γαρνίρουμε από πάνω το γλυκό μας. Βάζουμε στο ψυγείο για 2-3 ώρες να δέσει η τούρτα η οποία φτάνει σε ένα γευστικό απόγειο, αν πριν την σερβίρουμε τη βάλουμε για 1 ώρα στην κατάψυξη.

Καλή Επιτυχία!

Cinema² - Angels & Demons (Illuminati)

2009-05-31T08:55:00.005+01:00

από τον Nyxterida

Το προηγούμενο Σάββατο λοιπόν ύστερα απο ένα τηλεφώνημα της Kim πείστηκα να πάω μετά απο πολύ καιρό σινεμά καθώς το θεωρώ κοροιδία στις δύσκολες μέρες που αναγκαζόμαστε να ζούμε λόγω της δεξιάς που μας κυβερνάει( ) να διαθέσω 9 euro μόνο για το εισιτήριο

Πήγα λοιπόν με την Kim και με τους κουμπάρους μας(1500 euro μόνο ο στολισμός της εκκλησίας,για να μην μας περάσετε και για γύφτους δηλαδή )στην προβολή των 18:00 καθώς είχαμε και όνειρα να πάμε μετά να απολαύσουμε την ήττα του Νορβηγού και τον θρίαμβο του Saki στην tv( ). Δεν σας κρύβω οτι δεν ήμουν και πολύ ενθουσιασμένος με την επιλογή της ταινίας γιατί το"Κώδικας Ντα Βίντσι"ενώ μου άρεσε αρκετά το όλο σκηνοθετικοερμηνευτικό αποτέλεσμα μου έπεσε κάπως"βαρύ"(να φανταστείτε συγκριτικά με το πως μου έπεσε,η Έλλη είναι πούπουλο )

Πάμε λοιπόν και ενώ στην αρχή η αίθουσα ήταν περίπου άδεια ως τα πρώτα 5 λεπτά της ταινίας είχε γεμίσει(τι στο διάολο; Ρίχνουν τις τιμές 5 λεπτά πρίν την προβολή και μπαίνουν όλοι μέσα; )

Και πάμε τώρα στα σχόλια μου για την ταινία.Το σενάριο απο την αρχή εώς το τέλος είναι τόσο καλά δομημένο και παρουσιάζεται στον θεατή με τέτοιο τρόπο ώστε να μην νοιώθει σαν μαλάκας όπως συνέβαινε στον Κώδικα σε όσους δεν είχαν ιδέα απο το βιβλίο.Έχει να κάνει με την εκλογή του νέου Πάπα στο Βατικανό επειδή ο παλιός πήγε να συναντήσει τον Δημιουργό του(εντελώς σαφρακιασμένος,σιχάθηκα έτσι όπως τον έβλεπα στο φέρετρο )και κατά την διάρκεια όλων αυτών των εξελίξεων γίνονται μια σειρά απο φόνοι τους οποίους πρέπει να αποτρέψει ο Tom Hanks ως τα μεσάνυχτα παρέα με μια επιστήμονα καθώς και να βρούν και μια φόρμουλα η οποία είναι ικανή να ανατινάξει όλη την περιοχή.
Απίστευτη αγωνία απο τον πρώτο φόνο εώς και το τελευταίο δευτερόλεπτο της ταινίας(έχει σημασία γι'αυτό και το τόνισα ρε χαζά )και πολύ καλές ερμηνείες με τον Tom Hanks να δίνει ρέστα βέβαια.Χαρακτηριστικό όσον αφορά εμένα είναι το γεγονός οτι ενώ σχεδόν σε όλες τις ταινίες στο cinema μετά απο την πρώτη ώρα ψάχνω να βρώ την πόρτα για να πάω για τσιγάρο (Drum σκληρό άσπρο ) δεν το σκέφτηκα καθόλου και μετά απο το τέλος βγήκα μαζί με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς που με περιτριγυρίζανε έξω

Με λίγα λόγια είνα 140 λεπτά τα οποία δεν σας αφήσουν ΛΕΠΤΟ σε ησυχία και θα είστε με ένα evian στο χέρι
Όσοι δεν το έχουν δεί να πάνε κατευθείαν

9/10

από τον Roudi

Η δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Νταν Μρπάουν είναι γεγονός.
Μετά τον πολυσυζητημένο Ντα Βίντσι, οι «Πεφωτισμένοι» έρχονται για να συνεχίσουν
Την κινηματογραφική επιτυχία. Πρωταγωνιστής και πάλι ο Tom Hanks, που όσο και να μην τον χωνεύω να παραδεχτώ ότι έπαιξε αρκετά καλά.

Πλοκή: Ο αιφνίδιος θάνατος του Πάπα, τέσσερεις απαγωγές και η κλοπή ποσότητας αντιύλης έχουν οδηγήσει το Βατικανό στα πρόθυρα κατάρρευσης. Για τα γεγονότα αυτά κατηγορούνται οι «Πεφωτισμένοι». Μια ομάδα επιστημόνων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην επιστημονική αλήθεια, οι οποίοι επιστρέφουν στο Βατικανό για να πάρουν την εκδίκηση τους.

Μη έχοντας διαβάσει το βιβλίο δεν μπορώ να βαθμολογήσω το κατά πόσο καλά κατάφεραν να αποτυπώσουν τα γραφόμενα του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Σαν ταινία όμως είναι μία από τις καλύτερες που κυκλοφόρησαν αυτή τη περίοδο. Το καλογραμμένο σενάριο και η σκηνοθεσία δεν σε αφήνουν να βαρεθείς ούτε μία στιγμή. Το μόνο αρνητικό που μπορώ να καταλογίσω είναι η εναρκτήρια σκηνή στην οποία προσπαθεί να εξηγήσει την αντιύλη.

9/10

Αποστολή στις Κάννες

2009-05-24T21:04:00.003+01:00

Από τον Bill Kats

Μαγεία! Μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω αυτό που έζησα την εβδομάδα που μας πέρασε στο ταξίδι μου στη Νότια Γαλλία. Συγκεκριμένα θα σας πω για την επίσκεψή μου στις Κάννες, όπου αυτή την περίοδο διοργανώνεται το ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου (σήμερα είναι η τελευταία μέρα). Από την άφιξή μου κιόλας στην πόλη το κλίμα ήταν διαφορετικό, μύριζε διεθνές άρωμα χαχα!

Είχε φοβερή ζέστη, υπήρχε κόσμος παντού, τουρίστες, δημοσιογράφοι και όλων των ειδών άνθρωποι που έτρεχαν από ‘δω και από ‘κει. Η πόλη είναι μικρή και μπορεί κάποιος να την περπατήσει μέσα σε 2 ώρες. Στο κέντρο βρίσκεται το Palais des festivals et des congres όπου γίνονται οι προβολές των ταινιών (στην είσοδο στήνεται το περίφημο κόκκινο χαλί) ενώ η παραλιακή οδός ονομάζεται boulevard de la Croisette, μια πολύ όμορφη διαδρομή όπου υπάρχουν φοίνικες αριστερά και δεξιά της. Φυσικά υπάρχουν και τα περίφημα ξενοδοχεία όπου «συχνάζουν» διάσημοι άνθρωποι της showbiz και όχι μόνο.

Ήταν μεσημέρι και μετά τις πρώτες θετικότατες εντυπώσεις από το μέρος, ενημερώθηκα στο γραφείο τουρισμού για το πρόγραμμα του φεστιβάλ (κακώς δεν το ήξερα πιο πριν!) και ανακάλυψα πως το ίδιο βράδυ ήταν η προβολή της ταινίας “Los abrazos rotos (Broken Embraces)” του Pedro Almodovar με την Penelope Cruz στον πρωταγωνιστικό ρόλο και την επομένη η ταινία «Inglourious Basterds” του Quentin Tarantino με τον Brad Pitt μεταξύ άλλων. Ένα χαμόγελο βγήκε από τα χείλη μου καθώς θα ήμουν εκεί για να δω από κοντά τις αφίξεις στο κόκκινο χαλί μαζί με εκατοντάδες φωτογράφους, ρεπόρτερ και απλό κόσμο όπως εμένα.

Η βόλτα μου στη λεωφόρο που προανέφερα ήταν ένα οφθαλμόλουτρο: γύρω πανάκριβα αυτοκίνητα, ακριβά ξενοδοχεία με αφίσες από επικείμενες ταινίες, κόσμος, κάθε καρυδιάς καρύδι (χαχα) και φοινικόδεντρα να κάνουν σκιά σε ένα τόσο ζεστό περιβάλλον. Έξω από το ξενοδοχείο Martinez (ίσως το πιο γνωστό της πόλης) υπήρχε αρκετός κόσμος και φωτογράφοι, οπότε πλησίασα να ρωτήσω «ποιον περιμένουμε» και κανείς δεν ήξερε χα χα!!! Στο δρόμο έβλεπα αφίσες από άσημους ηθοποιούς, νέα παιδιά να διαφημίζουν τον εαυτό τους και να ζητούν ακρόαση. Οι λουόμενοι στην παραλία προσπαθούσαν να αποκτήσουν τροπικό μαύρισμα και μια συναυλία για το βράδυ ετοιμαζόταν λίγο πιο πέρα.

Η ώρα ήταν 4 το απόγευμα και μαζευόταν σιγά σιγά κόσμος μπροστά από την είσοδο του Palais, όπου ήδη ετοίμαζαν οι τεχνικοί το νέο κόκκινο χαλί (κάθε μέρα το αλλάζουν!). Εμείς βρισκόμασταν απέναντι, πίσω από τα προστατευτικά κάγκελα και περιμέναμε καρτερικά να έρθει η ώρα (6.30 και μετά) ώστε να καταφθάσουν οι καλεσμένοι της ταινίας που άρχιζε στις 7.30. Τα σχόλια των φωτογράφων και του κόσμου που βρισκόταν εκεί ήταν αστεία και κάποιες φορές καυστικά. Διάφοροι μας μοίραζαν τοπικές εφημερίδες της ημέρας με τα τελευταία νέα (εγώ τις έβαζα για καπέλο προστασίας από το δυνατό ήλιο χα χα!). Μου θύμισε αναμονή συναυλίας το όλο σκηνικό και η ώρα είχε ήδη περάσει, οι πρώτοι καλεσμένοι καταφθάνουν. Οι φωτογραφικές αρχίζουν να λειτουργούν και εγώ κοιτώ αριστερά και δεξιά να δω κάποιο γνωστό. Πολλοί σχολίαζαν τις ενδυμασίες, ενώ εντυπωσιακά ήταν τα αυτοκίνητα που έφερναν τον κόσμο στο κόκκινο χαλί. Ξαφνικά από μπροστά μας περνά μια κυρία πολύ ευγενική να χαιρετά όλο τον κόσμο. Δυσκολεύτηκα να την αναγνωρίσω αλλά μου είπαν ότι είναι η Cindy Crawford! Πολύ όμορφη… Αργότερα παρέλασαν από μπροστά μας αρκετοί και όλοι φυσικά περιμέναμε την Penelope και τον Almodovar. Μια κοπέλα από δίπλα μου ξαφνικά φωνάζει «Penelope!!!» και όλοι γυρίσαμε να δούμε, βρισκόταν στο αυτοκίνητο μπροστά μας και μας κοιτούσε από το παράθυρο!

Εγώ τα ‘χασα και δεν πρόλαβα να τραβήξω βίντεο αμέσως (γκρρ..) αλλά την είδα όταν βγήκε από το αυτοκίνητο, με τους φωτογράφους να φωνάζουν το όνομά της να γυρίσει και εμείς να προσπαθούμε να βγάλουμε κάποια καλή λήψη!! Η γυναίκα έλαμπε με την παρουσία της και είναι πολύ όμορφη (όπως πάντα έλεγα, αλλά πολλοί δεν συμφωνούν μαζί μου…). Τα υπόλοιπα είναι ιστορία… χεχε! Ανέβηκαν τα σκαλοπάτια με τους φωτογράφους να οργιάζουν και αργότερα όλο το καστ της ταινίας να ποζάρει έξω από την είσοδο του Palais λίγο πριν μπει μέσα για την προβολή της ταινίας. Η επιστροφή στο ξενοδοχείο με βρήκε με ένα χαμόγελο ικανοποίησης, αλλά πιστεύω θα μπορούσα να είχα ακόμη καλύτερο υλικό (κλαψ! χοχο).

Η επόμενη μέρα ήταν ακόμη «μεγαλύτερη» καθώς θα προβαλλόταν η νέα ταινία του Tarantino με Brad Pitt, Mike Myers και άλλους (φυσικά περιμέναμε και την Angelina Jolie…) οπότε η κατάσταση ήταν ίδια περίπου με εμάς να περιμένουμε κάτω από τον καυτό ήλιο (είχα ήδη καεί χαχαχα!!) την άφιξη. Είχε περισσότερο κόσμο αυτή τη φορά κι εγώ καλύτερη θέση, έτοιμος να αποτυπώσω τις αφίξεις για ακόμη μια φορά! Για άλλη μια φορά είδαμε τη Cindy να περπατάει μόνη της για το κόκκινο χαλί και να χαιρετά όλο τον κόσμο, ευγενική όπως πάντα. Λίγο πιο μετά ακούσαμε ουρλιαχτά καθώς ένα αυτοκίνητο κατέφθανε στην είσοδο και υποθέσαμε ότι είναι το… ζεύγος, αλλά ήταν –ποιος άλλος- ο Robert Pattinson, ο οποίος έφυγε σαν αστραπή για να αποφύγει τους φωτογράφους που ήταν εκεί μπροστά, ώστε να μπει πιο γρήγορα μέσα! Τα κορίτσια να έχουν «λιώσει» (χωρίς να τον έχουν δει καν χαχα!) και οι φωτογράφοι να τελειώνουν το ένα φιλμ μετά το άλλο. Λίγο πιο μετά βλέπω να έρχεται ένα αυτοκίνητο με ανοιχτό παράθυρο και ένα χέρι να χαιρετά τον κόσμο. Άρχισα το βίντεο και μόλις πέρασε από μπροστά μου ‘έπαθα’: ήταν η Sharon Stone που μας χαιρετούσε!!! Ότι και να πω θα είναι λίγο γι’ αυτή τη γυναικάρα… Όμορφη και προκλητική όπως πάντα ;)

Ανάμεσα στους διάσημους προσκεκλημένους της ταινίας ήταν και η Claudia Cardinale (που την είδαμε από τις οθόνες που υπήρχαν εκεί). H ώρα έφτασε 7 (ώρα έναρξης της προβολής) και τα ακριβά αυτοκίνητα που-πιθανώς- να είχαν τους πρωταγωνιστές της βραδιάς έφταναν… Η ανυπομονησία να φτάνει στα ύψη! Λίγο αργότερα, ένα κύμα ουρλιαχτών ακούστηκε, καθώς άνοιγε η πόρτα ενός ακριβού μαύρου αυτοκινήτου.

Αμέσως οι φωτογραφικές (και η δική μου) πήραν φωτιά, καθώς ο κος Pitt έβγαινε με το μουσάκι και το γυαλί ηλίου χα χα! Άνοιξε μετά την άλλη πόρτα ώστε να βγει η μοναδική Angelina και το πλήθος σάστισε!!! Πανέμορφη (και πιο αδύνατη από κοντά ομολογώ) χαιρέτησε τον κόσμο και μαζί υπέγραφαν αυτόγραφα στο μανιασμένο πλήθος που ζητούσε μια καλή πόζα ή απλά να τους ακουμπήσει!

Χαμπάρι δεν πήρα πότε εμφανίστηκε ο Tarantino με τους άλλους πρωταγωνιστές της ταινίας και χόρευαν την ίδια στιγμή στο κόκκινο χαλί! Πραγματικά φοβερές στιγμές… δεν ήξερα ποιον να πρωτο-βγάλω βίντεο χαχα! Τέλος πάντων, αφού πόζαραν όλοι (μετά από πολύ χορό σε τραγούδια όπως Μισιρλού ;) ) αποχώρησαν για να δουν την ταινία με το πλήθος να αποχωρεί σιγά σιγά.. μαζί κι εγώ με ένα μεγάλο χαμόγελο αυτή τη φορά γιατί είχα πλούσιο υλικό χεχε…!

Και πάνω που φεύγαμε και οι φωτογράφοι μάζευαν τον εξοπλισμό τους, καταφθάνει ένα ακόμη αυτοκίνητο και όλοι μένουν άφωνοι: βγαίνει η Paris Hilton με τη σχέση της και όλοι να αφηνιάζουν που δεν προλάβαιναν να βγάλουν φωτογραφίες χα χα χα χα!!! Εγώ με την κάμερα να βγάζω βίντεο αλλά ήταν πολύ γρήγορη (προφανώς καθυστέρησε για την ταινία μπουαχαχα) αλλά δεν έχασε και πόζαρε με το κλασσικό χαζούλικο στιλ της :P

Αυτά εν (όχι και τόσο πολύ) συντομία! Γενικά ήταν καταπληκτικό το ταξίδι, ειδικά στις Κάννες και αυτή η εμπειρία μοναδική… Άντε και του χρόνου!!

Μαρτυρίες μιας τηλεφωνήτριας

2009-05-24T20:26:00.004+01:00

11888, λέγετε παρακαλώ!

Από την Εύα/EminemGirl

Πριν ένα μήνα έπιασα κι εγώ δουλειά το άμοιρο στο 11888 ως τηλεφωνήτρια. Από τις πρώτες πρώτες μέρες έχω ακούσει τα απίστευτα και τα οποία θα μοιραστώ μαζί σας.

Αρχικώς να σας πω ότι οι Αθηναίοι είναι οι χειρότεροι..Ελπίζω να μην πέσετε να με φάτε. Για να το γνωρίζετε υπάρχουν 3 κέντρα ένα στην Αθήνα, ένα στη Θεσσαλονίκη και ένα στην Πάτρα. Όλα τα κέντρα λαμβάνουν κλήσεις από οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδας.

Το κλασσικό πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι όλοι νομίζουν ότι είναι αυτονόητο πως γνωρίζουμε για ποια περιοχή ψάχνουν την πληροφορία. Και ειδικά οι Αθηναίοι. Όταν ρωτάμε λοιπόν περιοχή θέλουμε να μας πείτε Αθήνα και όχι αμέσως π.χ. Αμπελόκηποι. Τέλος, να τονίσουμε ότι το 11888 είναι πληροφορίες καταλόγου εσωτερικού και όχι όπως έχουν τρελαθεί να βάζουν στις διαφημίσεις «Για οποιαδήποτε πληροφορία καλέστε στο 11888».

Χαρακτηριστική συζήτηση που είχα με Αθηναίο:

Εγώ: Σε ποια περιοχή;

Πελάτης: Αμπελόκηποι.

Εγώ: Στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη;

Πελάτης: Ε και φυσικά στην Αθήνα (η κλασσική απάντηση). Τι με ρωτάς;

Εγώ: Ξέρετε, υπάρχουν Αμπελόκηποι και στην Θεσσαλονίκη. Δεν μπορώ να γνωρίζω εγώ πού ακριβώς εννοείτε.

Πελάτης: Εννοείται ότι είμαστε από Αθήνα.

(Τον βρίζεις ή δεν τον βρίζεις;)

Συνομιλία με κάποιον από την Καρδίτσα:

Πελάτης: Θέλω στην Καρδίτσα… ε ξέρεις τώρα!

Εγώ (που τελείωνα βάρδια και δεν επικοινωνούσα με το περιβάλλον): Δεν ξέρω τι εννοείται..πείτε μου τι ακριβώς θέλετε..

Πελάτης: Έλα μωρέ κατάλαβες τώρα.

Εγώ: Αλήθεια δεν κατάλαβα πείτε μου πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω.

Πελάτης: Ε να… μασάζ.

Εγώ (που την ψυλλιάστηκα επιτέλους τη δουλειά και παίρνω απόφαση να του κάνω πλάκα): Μισό λεπτό να ψάξω για υπηρεσίες μασάζ. (Για κακή μου τύχη δεν υπήρχε τίποτα και πολύ το γούσταρα να τον έστελνα σε μασέρ και να τον έχωναν μέσα γιατί θα την περνούσε για πόρνη) Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι… Πώς αλλιώς να το ψάξω; Δεν μου ‘ρχεται κάτι (πουτανιές J )

Πελάτης: Ε δοκίμασε κάτι πιο…

Εγώ: Ναι..

Πελάτης: Πουτανίστικο!

Εγώ: Καλά δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχει έτσι καταχώριση… μισό λεπτό να δω για οίκο ανοχής! Πάλι δεν υπάρχει κάτι και έτσι… Μπορώ να σας εξυπηρετήσω κάπως αλλιώς; (Ξύνομαι να τον ξεφτιλίσω)

Πελάτης: Πώς να με βοηθήσεις κι εσύ; ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ!

Εγώ: (ανεβάζω φωνή) Ναι γιατί αυτό είναι το πρόβλημα μας που είμαι μακριά αλλιώς θα είχαμε βρεθεί κι ολας. Σας παρακαλώ κύριε μου πάρτε καλύτερα σε καμία ροζ γραμμή και όχι στο 11888.

Πελάτης: Συγγνώμη. Γεια σας..

Συνομιλία με πιτσιρίκι που πήρε για να κάνει πλάκα:

Πιτσιρίκι: Θέλω το τηλέφωνο της Καγιά.

Εγώ( που πάλι ήμουν στο τέλος βάρδιας και δεν αντιλήφθηκα ότι ήταν πιτσιρίκι για να καταλάβω εξ αρχής ότι είναι πλάκα): Δεν υπάρχει κάποια καταχώριση. Λογικά θα είναι απόρρητο.

Πιτσιρίκι: Τότε της Έλενας Παπαρίζου.

Εγώ (που στρόφαρα και απαντάω αμέσως): Δεν υπάρχει κάτι.

Πιτσιρίκι: Από κάποιον άλλον τραγουδιστή τότε.

Εγώ: Αν δεν μου πείτε όνομα δεν μπορώ να ψάξω εγώ από μόνη μου.

Πιτσιρίκι: Τότε του Ρουβά.

Εγώ: Εεε καλέστε στο 11889, πληροφορίες εξωτερικού γιατί αυτή την περίοδο είναι στην Ρωσία για τη Eurovision

Πελάτης: Πώς μπορώ να ψάξω στο Internet για μία ιστοσελίδα;

Εγώ: Σύνδεση έχετε έτσι;

Πελάτης: Ναι.

Εγώ: Δηλαδή username και password έχετε και ξέρετε να συνδεθείτε.

Πελάτης: Όχι τέτοια πράγματα δεν έχω.

Πελάτης: Πώς ψάχνω στο Internet;

Εγώ: Μπείτε στο google ή στο yahoo και κάντε αναζήτηση.

Πελάτης: Αχ ευχαριστώ. Βασικά πώς γράφονται αυτά και πού τα γράφω;

Πελάτης: Να σας ρωτήσω κάτι;

Εγώ: Πείτε μου.

Πελάτης: Πέρσι που έγινε η Eurovision;

Συνομιλία με γιαγιά από την επαρχία:

Εγώ: Σε ποια περιοχή;

Γιαγιά: Να κορτσούδι μου, εδώ όπως είναι η γέφυρα πίσω από την εκκλησία ένα δρόμο κάτω.

Συνομιλία με κάποιον από επαρχία:

Εγώ: Πού ακριβώς είναι ο κύριος που ψάχνουμε;

Πελάτης: Εδώ που είμαι κι εγώ.

Εγώ: Και το εδώ πού είναι;

Πελάτης: Εκεί που είσαι κι εσύ είμαι κι εγώ.

Εγώ: Εδώ είναι Θεσσαλονική κυρία μου, το εκεί πού είναι μπορείτε να μου πείτε;

Συνομιλία με γιαγιά:

Γιαγιά: Ελένη εσύ είσαι;

Εγώ: Βασικά στο 11888 πήρατε.

Γιαγιά: Ε ναι θέλω την Ελένη που δουλεύει στο 11888 γι αυτό σας πήρα.

Εγώ: Είμαστε πολλά άτομα. Δεν θα μπορέσετε να την βρείτε.

Γιαγιά: Εγώ θα συνεχίσω να παίρνω μέχρι να τη βρω.

Συνομιλία με γυναίκα από Θεσσαλονίκη:

Αυτή: Είδα κάτι σε μια διαφήμιση στον Alpha για ένα σύλλογο απεξάρτησης από τυχερά παιχνίδια.

Εγώ( αφού έχω ψάξει τα μαλλιοκέφαλά μου): Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι.

Αυτή: Δεν μου δίνεις το τηλέφωνο του Alpha να πάρω μήπως ξέρουν αυτοί;

Συνομιλία με γιαγιά:

Γιαγιά: Είναι η κουμπάρα μου στο νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη. Μπορείτε να με συνδέσετε με το δωμάτιο της;

Εγώ: Στο 11888 πήρατε όχι στο νοσοκομείο.

Γιαγιά: Δηλαδή δεν μπορείτε ε;

Εγώ: Όχι, πείτε μου όμως σε ποιο νοσοκομείο είναι να σας δώσω το τηλέφωνό τους.

Γιαγιά: Αχ δεν θυμάμαι πάντως είναι κοντά στο κέντρο.

Εγώ: Τέσσερα νοσοκομεία είναι μέσα στο κέντρο.(Τις τα λέω)

Γιαγιά: Αχ δεν είναι αυτά. Άλλα;

Εγώ: Μετά υπάρχουν εκτός πόλης.( Αφού λέω κι άλλα το πετυχαίνουμε και εν τέλει ήταν το Παπανικολάου το οποίο είναι τουλάχιστον 15 χλμ. τουλάχιστον από το κέντρο κοντά στον Χορτιάτη).

Συνομιλία με γιαγιά:

Γιαγιά: Εδώ στην Κέρκυρα είναι η γυναίκα που θέλω.( Όσο εγώ ψάχνω εκείνη μου λέει ιστορίες για τις φίλες της στην Κέρκυρα).

Εγώ: Το βρήκαμε. Αυτός είναι ο αριθμός.

Γιαγιά: Εσύ πού μένεις;

Εγώ: Είμαι μακριά εγώ δεν ξέρετε.

Γιαγιά: Όλα τα ξέρω εγώ.

Εγώ: Στην Θεσσαλονίκη μένω.

Γιαγιά: Και πώς έρχεσαι βρε κοπέλα μου στην Κέρκυρα για δουλειά;

(Τί της λες τώρα;;;;;;)

Anna Vissi Live - Royal Festival Hall

2009-05-24T09:07:00.005+01:00

Ναι, ήμουν κι εγω εκεί!!! Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις με το έτερόν μου ήμισυ, που δεν της αρέσει να την αφήνουν μόνη τα Σαββατόβραδα, ανηφόρισα μεχρι το South Bank και βρέθηκα κι εγώ στο Royal Festival Hall μαζί με ένα πλήθος Ελληνων,Κυπρίων και αλλοεθνών (νομίζω άκουσα και κάτι που έμοιαζε με Βουλγάρικα από κάποια παρέα που περίμενε μαζι μου...) για να ακούσω, να απολαύσω και να μαγευτώ από την Άννα Βίσση!!!

Γενική άποψη όσων περίμεναν...

Το stand με τα t-shirts και τα CD

Εντός του Royal Festival Hall

Το show άρχισε λίγο πριν τις 8 με το πλήθος μέσα στο Royal Festival Hall να φωνάζει 'Άννα, ζούμε για να σ'ακούμε!'

Η εισαγωγή του 'Απαγορευμένο' άρχισε να παίζει, το κοινό ξεσάλωσε και η Άννα βγήκε στη σκηνή, εν μέσω προβολέων, φωτών και - εννοείται - χειροκροτημάτων!

Καθόμουν ακριβώς μπροστά από την ομάδα των τεχνικών του ήχου και των οπτικών εφέ και έβλεπα τον τυπά που ρύθμιζε το 'ΑΝΝΑ ΑΝΝΑ ΑΝΝΑ' και τα άλλα εφέ (που κάποια από αυτά χάθηκαν λόγω φωτισμού στο χώρο) που εμφανιζόντουσαν πίσω από την Άννα κατά τη διάρκεια της συναυλίας....

Βέβαια, όταν μιλάμε για την Άννα Βίσση, δεν περιμένεις να εντυπωσιαστείς από το φωτισμό και τις προβολές, αλλά από την ΤΕΡΑΣΤΙΑ, ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΗ ΦΩΝΗ της!!!

Ήταν η δεύτερη φορά που είχαν την χαρά και την τύχη (και τα λεφτά εδώ που τα λέμε, μια που δεν τα μοίραζαν τα πενηντόλιρα στην είσοδο να βρούμε να πληρώσουμε χοχο) να δω την Άννα (η πρώτη ήταν το 2000 στο θρυλικό Fever) και νομίζω αυτή τη φορά απλά με άφησε απόλυτα εντυπωσιασμένο.

Ίσως είναι και η αγάπη που τρέφω στον τελευταίο της δίσκο 'Απαγορευμένο' και πραγματικά απόλαυσα όλα τα καινούργια τραγούδια που τραγούδησε.

Πολύ δυνατές στιγμές τα 'Απαγορευμένο', 'Ρίσκο', 'Ανακωχή', 'Το παρελθόν μου', 'Αλήτισσα ψυχή' και ο απόλυτος χαμός στο encore με το 'Στην πυρά' που απλά κατεδαφίστηκε το Royal Festival Hall!!!

Μας είπε και τα κλασικά παλιότερα τραγούδια της όπως τα 'Δώδεκα', 'Δε θέλω να ξέρεις', 'Όσο έχω φωνή', 'Με αγάπη από μένα για σένα'... Το κοινό απλά την αποθέωσε και δικαίως. Εγώ πολλές φορές απλά έμενα με το στόμα ανοιχτό με την ενέργεια, τη φωνή της και την ερμηνεία της πάνω στη σκηνή... Μιλάμε για μια απίστευτη μεταδοτικότητα που έτρεχε από τη σκηνή προς κάθε κατεύθυνση του Royal Festival Hall.... Κανείς δεν έμεινε χωρίς να νιώσει το μεγαλείο της Άννας χθες το βράδυ, είμαι σίγουρος γι'αυτό!

Να μεταφέρω τώρα κάποια άλλα πράγματα που σίγουρα θα θυμάμαι από τη χθεσινή βραδιά....

- Τις γκεσταπίτισες υπαλλήλους του RFH που στο πρώτο μέρος του προγράμματος χτενίζανε ολόκληρο το χώρο χωρίς σταματημό και μας φοβερίζαν με τους φακούς τους να κλείσουμε τις μηχανές μας, λες και φωτογραφίζαμε στρατόπεδα και θα διέρρεαν κυβερνητικά μυστικά.... Απίστευτα ενοχλητικές όλες τους και τους πάει απόλυτα το άσμα 'στην πυρά, στην πυρά με τις ξενέρωτες!!!' Στο δεύτερο μέρος του προγράμματος μας άφησαν ήσυχους και βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και τα βιντεάκια μας ανενόχλητοι...

- Τον Ησαϊα Ματιάμπα στο ενδιάμεσο των δύο προγραμμάτων, που δεν τον είχα ξανακούσει live (ούτε και recorded, για να πω την αλήθεια χαχα) και με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις! Είπε και το 'Crazy' των Gnarls Barkley και είχε τρομερή ενέργεια στη σκηνή και φυσικά ευχαρίστησε την Άννα Βίσση που του έδωσε τη δυνατότητα να τραγουδήσει στο Λονδίνο σε έναν τοσο όμορφο χώρο.... Αλίμονο!

- Και τελευταίο άφησα τον Greg Ladanyi, τον παραγωγό του 'Απαγορευμένου' που παρόλο που η Άννα δεν τον ανέφερε στο τέλος που παρουσίαζε την ομάδα της, εκείνος ήταν στο κοντρόλ του ήχου όλη τη νύχτα. Πρόσεξα ότι έδωσε ιδιαίτερη σημασία στον ήχο του 'Αλήτισσα ψυχή' όταν το τραγουδούσε η Άννα προς το τέλος της βραδιάς, μια που τον είδα να πειράζει τα κουμπιά μαζί με τον άλλο τυπά. Επίσης, καθ'ολη τη διαρκεια της βραδιάς γύριζε προς το κοινό και κοίταζε εντυπωσιασμένος το κέφι και την ενέργεια που μας μετέδιδε η Άννα... Έδειχνε πολύ χαρούμενος και έκπληκτος με ό,τι συνέβαινε με το κοινό χθες το βράδυ...

Να πω ότι οι φωτογραφίες μου δεν είναι ΑΑ ποιότητας, μια που δεν είχα την πιο κοντινή θέση στη σκηνή, αλλά τουλάχιστον ήταν κεντρική, οπότε είχα την Άννα σε καλή θέα καθ'όλη τη διάρκεια της συναυλίας.

Για το τέλος σας αφήνω με ένα βίντεο που ετοίμασα με τα κομμάτια της βραδιάς που αποθανάτισα με την κάμερά μου.... (όσα με αφήσανε οι γκεσταπίτισες πριν με ανακαλύψουν και ανεμίσουν απειλητικά τα χέρια τους προς την κατεύθυνσή μου σαν αφηνιασμένες αρκούδες)